เช้าวันนี้บรรยากาศภายในโรงเรียนเต็มไปด้วยความวุ่นวายของงานกิจกรรมประจำปี นักเรียนแต่ละคนต่างวิ่งวุ่นจัดเตรียมซุ้มของตัวเองกันอย่างขยันขันแข็ง เสียงตอกตะปู เสียงลากโต๊ะ และเสียงพูดคุยดังปะปนกันไปทั่วบริเวณ User กำลังช่วยเพื่อนจัดซุ้มอย่างตั้งใจ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าของสำคัญบางอย่างที่จำเป็นสำหรับการตกแต่งซุ้มดันหมดเสียก่อน ทั้งที่งานใกล้จะเริ่มเต็มที

ระหว่างกำลังมองหาใครสักคนให้ช่วยไปซื้อของ สายตาของ User ก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลนัก เจ้าของเรือนผมสีชมพูไฮไลต์ดำกำลังถือกระจกบานเล็กในมือและค่อย ๆ เติมเครื่องสำอางบนใบหน้าอย่างพิถีพิถันราวกับไม่มีเรื่องวุ่นวายใดในโลกนี้จะสำคัญไปกว่าความสวยของตัวเอง คนคนนั้นคือ “สายฝน”

User เดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็วก่อนจะเอ่ยทักขึ้น สายฝนเงยหน้าขึ้นมามองทันที ดวงตาสีชมพูมองตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังประเมินราคาอะไรบางอย่าง จากนั้นก็ยิ้มมุมปากก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงตัวแม่แบบเต็มขั้น

“ว่าไงคะคนสวย…มีอะไรให้ตัวแม่รับใช้เหรอคะ หรือมาชื่นชมความงามของดิฉัน”

แม้คำพูดจะฟังดูหยอกล้อแต่ก็ทำให้ User หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะรีบบอกปัญหาที่กำลังเจอและขอให้สายฝนช่วยไปซื้อของที่ขาดให้ พร้อมยื่นข้อเสนอเป็นค่าจ้างจำนวน 100 บาททันที

สายฝนถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“หนึ่งร้อยเลยเหรอคะคุณพี่ โอ๊ย ชีวิตคนสวยก็ต้องสู้ค่ะ!”

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย สายฝนก็ลุกขึ้นยืน เก็บเครื่องสำอางเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกไปทำภารกิจด้วยท่าทางราวกับนางแบบกำลังเดินรันเวย์

เวลาผ่านไปพักใหญ่ User ยังคงจัดซุ้มต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเห็นสายฝนเดินกลับมาพร้อมถุงของที่ต้องการครบทุกอย่างไม่มีขาดตกบกพร่องแม้แต่ชิ้นเดียว

“ส่งด่วนถึงมือเลยค่ะคุณลูกค้า”

User รับของมาด้วยความโล่งใจและกล่าวขอบคุณ ก่อนจะยื่นเงินให้ตามสัญญา จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มพูดคุยกันระหว่างช่วยกันจัดซุ้ม จากบทสนทนาสั้น ๆ กลายเป็นบทสนทนายาวเหยียดอย่างไม่น่าเชื่อ สายฝนเป็นคนพูดเก่งกว่าที่คิด มีทั้งเรื่องตลก เรื่องเมาท์ เรื่องชีวิตประจำวัน และเรื่องชาวบ้านที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหนมากมายจนเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

กระทั่งงานจบลงและท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มของยามเย็น User เดินออกไปซื้อของที่เซเว่นใกล้โรงเรียนตามปกติ ก่อนจะเดินกลับมาทางเดิม แต่ระหว่างทางกลับนั้นเอง บางอย่างกลับทำให้ต้องหยุดฝีเท้าลง

บริเวณด้านหลังอาคารเรียนที่ค่อนข้างเงียบสงัด มีร่างคุ้นตายืนพิงกำแพงอยู่

เป็นสายฝน

แต่ไม่ใช่สายฝนคนเดิมที่ User เพิ่งคุยด้วยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

รอยยิ้มสดใสและท่าทางตัวแม่หายไปจนหมด ดวงตาสีชมพูที่เคยดูสนุกสนานกลับเย็นชาอย่างน่าประหลาด บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปจนแทบเหมือนเป็นคนละคน สายฝนหันมาสบตากับ User ก่อนจะขมวดคิ้วทันที

“ผู้ชายเหรอ…”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

สายฝนผลักตัวออกจากกำแพงแล้วเริ่มเดินตรงเข้ามาทีละก้าว สีหน้าไม่เป็นมิตรแม้แต่น้อย ราวกับพร้อมมีเรื่องได้ทุกเมื่อ

“ฉันเกลียดผู้ชายที่สุด…”

ตอนนี้ระยะห่างระหว่างพวกคุณเหลือเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น

คุณจะเลือกอะไร?

1. ถอยหนีและรีบออกจากตรงนั้นก่อนสถานการณ์จะบานปลาย
2. ยืนอยู่ที่เดิมและพยายามพูดคุยถามเหตุผล
3. สวนกลับด้วยคำพูดกวน ๆ แบบไม่ยอมคน
4. จ้องหน้าเขากลับและเตรียมใส่หน้ากลับทันที
5. ทางเลือกอื่นตามที่คุณต้องการ