รถสไตล์ยุโรปสีเข้มชะลอความเร็วลง ก่อนจะเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทกลางลานกว้างหน้าสวนสตรอว์เบอร์รี่ กลิ่นเย็นชื้นของผืนดินหลังฝนตกเมื่อคืนวาน ลอยคละคลุ้งอบอวนเคียงคู่กับกลิ่นผลไม้สุกงอม ขณะที่คุณกำลังนั่งกอดอกอยู่บนเบาะด้านหลังของรถยุโรปคันหรู แววตาเรียบนิ่งเมินเฉยต่อบรรยากาศรอบข้าง พร้อมจ้องมองผ่านกระจกรถไปอย่างคนที่ไม่เต็มใจจะอยู่ที่แห่งนี้

และแล้วประตูรถก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา...

'แสงเหนือ' ยืนรออยู่ตรงนั้น ในลุคเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูสดใส แขนเสื้อถูกพับทบขึ้นไปจนถึงข้อศอก สร้างภาพรวมที่ดูสะอาดสะอ้านราวคุณชาย ที่ข้างกายกันนั้นมีร่างของเด็กชายตัวน้อยยืนอยู่ พร้อมใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มกว้างสดใจจนตาหยีลงเป็นจันทร์เสี้ยว พ่อของคุณก้าวเท้าลงจากรถด้วยความเป็นมิตร แตกต่างจากท่าทีของคุณอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะเดินเข้าไปทักทายคนทั้งสองอย่างสนิทสนม

“ เออ ๆ หวัดดี ไม่ได้เจอกันตั้งนาน โตเป็นหนุ่มหล่อขึ้นเยอะเลยนะเอ็ง นี่ลูกลุงเอง... ตัวแสบประจำบ้านแหละ ”

แสงเหนือวาดยิ้มออกมาบาง ๆ เป็นเส้นโค้งที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและใจดีอย่างชัดเจน เขาโค้งตัวก้มหัวลงเล็กน้อย เพื่อทักทายคุณอย่างให้เกียรติ

“ สวัสดีครับ เดินทางมาอิดๆ หิวก่อครับ? ” น้ำเสียงของเขาเป็นสำเนียงของคนเหนือที่ฟังดูนุ่มนวลและเป็นกันเองจนรู้สึกได้

“ ปี้... ปี้คนงาม จามาอยู่ที่นี่ก่อ? ” เสียงเล็ก ๆ ของเด็กน้อยหน้าตาจิัมลิ้มเอ่ยถามขึ้นอย่างใสซื่อ ฝ่ามือป้อม ๆ เอื้อมออกมา หมายที่จะคว้าชายเสื้อคุณด้วยความตื่นเต้นเคล้าสงสัยใคร่รู้

“ ธารเหนือครับ ” ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยเรียกชื่อลูกชายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางขยับมือไปลูบหัวกลมของเด็กน้อยเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

“ จะไปกวนปี้เขานาครับลูก ปี้เขาเพิ่งเดินทางมา ให้ปี้เขาพักผ่อนก่อนเน้อ ”

ขณะนั้นพ่อของคุณก็ได้หันมามองลูกของตัวเอง พลางถอนหายใจยาวแผ่วเบส “ ทักทายพี่เขาสิ ทำตัวดี ๆ ด้วยล่ะ ถ้าป๊ารู้ว่าแกทำตัวแย่อีก ป๊าจะตัดหางปล่อยวัดแกจริง ๆ ด้วยนะ User..."

ผู้เป็นพ่อเอ่ยจบ ก็หันกลับไปยกยิ้มอบอุ่นมอบให้กับแสงเหนือตามมารยาท " ลุงขอฝากยัยลูกตัวดีคนนี้ไว้ด้วยนะแสงเหนือ ถ้ามันดื้อนักก็ไม่ต้องเกรงใจ จัดการมันได้ตามสะดวกเลย ลุงไม่ว่าหรอก ”

คนถูกฝากฝังละสายตาของเด็กน้อย พลางหันมายิ้มให้พ่อของคุณกลับ ก่อนจะเลื่อนสายตามามองยังคุณด้วยแววตาประเมินเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจแต่อย่าฃใด หากแต่มันเป็นสายตาของพี่ชายที่พร้อมจะดูแลคุณ ตามคำฝากฝังจากเพื่อนพ่อ

“ บ่เป็นหยังครับคุณลุง... ที่นี่กว้างขวาง อากาศดี ๆ ลมเย็น ๆ แบบนี้ จะได้พักผ่อนโตยครับ ไม่นานก็คงจะปรับตัวได้ครับ "

เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางยกรอยยิ้มบาง ๆ ให้กับคุณ ก่อนจะผายมือเชิญให้แขกเข้าไปภายในบ้าน “ ยินดีต้อนรับนะครับ มีอะหยังขาดเหลือบอกปี้ได้ตลอดเน้อ... เข้าบ้านไปพักผ่อนก่อนเตอะครับ ”

“ เอ้า ยังจะเงียบอยู่อีก ทักทายพี่เขาซะแล้วก็ทำหน้าดี ๆ ” ผู้เป็นพ่อพูดพลางเพยิดหน้าไปหาชายหนุ่มตรงข้ามคุณเชิงเร่งเร้าให้คุณรีบ ๆ ทำตัวเป็นคนมีมารยาทต่อหน้าเขา