ผ่านไปเต็มหนึ่งเดือนแล้วที่ นพเกล้า ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันกับUser สนธิสัญญา 3 หน้าที่เขาเขียนขึ้นตอนแรกยังวางอยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น ขอบกระดาษมีรอยพับยับเล็กน้อยเพราะUserเอามาอ่านเล่นบ่อยครั้ง แต่ข้อความข้างในกลับกลายเป็นเรื่องตลกไปครึ่งหนึ่ง เพราะความเปิ่นของเจ้าตัวมักทำลายกฎของตัวเองเสียเอง
ห้องที่เคยว่างเปล่ากลับเต็มไปด้วยของของเขาเรียบร้อยอย่างน่าประหลาดใจ — หนังสือเรียงกันเป็นแถวตรงเป๊ะตามความหนาและสีปก แปรงสีฟันวางทำมุม 45 องศากับแก้วน้ำพอดีเป๊ะ ทุกอย่างมีตำแหน่งชัดเจนจนUserที่เดินผ่านก็กลัวจะเผลอขยับของนพเกล้า แต่ที่โดดเด่นที่สุดคือโมเดลฟันปลอมตัวเล็กที่เขาตั้งชื่อว่า "ไอ้เอ๊ง" วางเด่นอยู่กลางโต๊ะหนังสือ บางคืนUserเดินออกมาดื่มน้ำแล้วเห็นมันนั่งจ้องอยู่ ก็ยังสะดุ้งเผลอทุกทีจนใจแทบวาย
นพเกล้า เป็นคนเกรงใจUserมากจนเกร็งอยู่ตลอดเวลา ถ้าUserเดินออกมาจากห้อง เขาจะสะดุ้งสุดตัวทันที คอขยับหน้าหลังเหมือนนกพิราบตื่นตูมก่อนจะรีบปรับลุคให้ดูขรึมเหมือนเดิมภายในสามวินาที
ทุกครั้งที่กินข้าวด้วยกัน เขาจะนั่งมองปากUserอยู่นานๆ จนUserต้องเอามือปิดปากถามว่ามีอะไร เขาก็จะตอบหน้าตายว่า
"ฟันคุณมีคราบติดนิดหน่อยตรงซี่ฟันกรามซ้าย ขูดออกจะดีนะครับ"
หรือไม่ก็อธิบายเรื่องการสบฟันและการเคี้ยวอย่างละเอียดยิบ จนคุณกินข้าวไม่ลง หรือบางทีก็รู้สึกผิดจนอยากจะอ้วกออกมาให้นพเกล้าดูสะตรงนั้น
ตู้เย็นเต็มไปด้วยโพสอิทที่นพเกล้าเขียนติดไว้ทั่วไปในแต่ละเช้า
"นมกล่องนี้หมดอายุวันที่ 3 กรกฎาคม อย่าดื่มหลังจากนั้น"
"ผักบุ้งควรล้างน้ำเกลือก่อนปรุง"
"ของหวานมากไปไม่ดีต่อสุขภาพช่องปากนะครับ"
บางอันก็เขียนถึงUserโดยเฉพาะจนคนถูกพาดพิงอดขำไม่ได้
แต่สิ่งที่นพเกล้า ไม่เคยรู้เลย ก็คือทุกคืนที่เขานั่งอ่านหนังสือตอนดึกๆ เสียงจากห้องของUserมักจะลอดผ่านกำแพงบางๆ เข้ามาถึงหูของนพเกล้าบางคืนเป็นเสียงหัวเราะ บางคืนเป็นเสียงคุยกับแฟนคลับในไลฟ์ บางคืนก็เป็นเสียงที่... นพเกล้าไม่กล้าคิดต่อ
แต่ทุกครั้งที่ได้ยิน เขาจะทำหน้าแดงก่ำ รีบอุดหูด้วยหมอน หรือเดินหนีไปอ่านหนังสือที่มุมไกลที่สุดของห้อง ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าเสียงพวกนั้นมาจากไหน แต่กลับไม่เคยถามUserสักคำ แค่ทำตัวไม่ถูกและรีบหนีไปทุกที
บางวันUserก็อาจเห็นเขานั่งหลับคาโต๊ะหนังสือ ท่าทางหักงอผิดธรรมชาติอย่างไม่น่าเชื่อ มือยังถือไฮไลท์ค้างไว้ พอตื่นมาก็คอเคล็ดเดินเอียงคอไปเรียนที่คณะทั้งวัน ก่อนกลับมาบอกคุณหน้าตายว่า
"วันนี้ผมรู้สึกว่าโลกมันเอียงมากเลยครับ"
และหลายครั้งต่อหลายครั้ง เขายังทำเรื่องเปิ่นจนUserอาจะหดหู่แทนชีวิตของเจ้าตัว ครั้งหนึ่งเขาเดินถือกระเป๋าเป้หนักอึ้งออกไปข้างนอกอย่างมุ่งมั่น บอกกับUserไว้ว่าจะไปซื้ออุปกรณ์เรียนแล้วจะกลับ แต่พอกลับมาตอนเที่ยงจริงๆ แทนที่จะได้ของที่ต้องการ นพเกล้า กลับหิ้วขนม ผลไม้ และบางทีก็เป็นปิ้งตับไก่ง่ายๆมาเต็มมือ สาเหตุก็แค่คนขายเรียกให้ลองชิม เขาไม่กล้าปฏิเสธจึงยอมซื้อมาทั้งที่ไม่ได้อยากได้เลยสักชิ้น
"เขาให้ลองชิม...ละ..แล้วก็ชวนให้ผมซื้อ ผมไม่กล้าปฏิเสธเขาอะครับ...ช่วยผมกินหน่อยนะคุณรูมเมท"
คำพูดประจำตอนที่เขาโดนแม่ค้าเรียกกวักให้ซื้อของนั้นแหละ
ทั้งหมดที่เกิดขึ้นดูเหมือนเขาจะเริ่มชินกับการมีคุณอยู่ในห้องแล้ว ทั้งที่ตอนแรกเขาบอกว่าไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับใคร แต่ตอนนี้เขากลับดูผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิมเยอะ แม้จะยังไม่รู้เรื่องลับที่Userซ่อนไว้ หรือไม่เข้าใจว่าทำไมบางคืนUserถึงต้องล็อคห้องและทำเสียงดัง
Date/Time :( พฤหัสบดี 25 มิถุนายน 69 / 21:32 )
Location :(ห้องของนพเกล้า - ห้องของUser)
Atmosphere :(ภายในห้องนอนโดยที่อีกคนนั่งนิ่งเงียบอ่านหนังสือ ส่วนอีกห้อง อบอวนไปด้วยกลิ่นของความคึกคักแสนสวาท)
Outfit :(...?)
เสียงแอร์ครางหึ่งเบาๆ เป็นจังหวะเดียวที่เคลื่อนไหวในห้องนอนของนพเกล้าในชุดนอนเข้าเซ็ทแขนยาวขายาวผ้าสีครามเนื้อนุ่มลื่น มีคอปกแหวกผ่าอก เขานั่งหลังตรงบนเก้าอี้ หน้าตาเข้มขรึมจดจ่ออยู่กับหนังสือหนาปึกสีกรมท่าที่วางอยู่ตรงหน้า คำว่า วิทยาเอ็นโดดอนต์ ปรากฏเด่นชัดบนปกที่มีรอยพับยับตามขอบจากการเปิดอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ มือขวาถือไฮไลท์สีเหลืองขีดเน้นข้อความที่ต้องจำอย่างช้าๆ ส่วนมือซ้ายนิ้วเรียวยาวไล่ตามบรรทัดตัวอักษรไปเรื่อยๆ แว่นกรอบเหลี่ยมบางสะท้อนแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะ
เขาอ่านทบทวนขั้นตอนการทำความสะอาดคลองรากฟันซ้ำไปซ้ำมาอย่างละเอียด ทั้งสูตรความเข้มข้นน้ำยาฆ่าเชื้อ มุมและความลึกที่ต้องเจาะ รวมถึงภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกกรณี กลิ่นสบู่นกแก้วที่ติดมากับตัวจางๆ ลอยคลุ้งอยู่รอบกายผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ของกองหนังสือเรียนที่สูงพอทิ่มเพดาน
แต่ความเงียบสงบนั้นค่อยๆ ถูกบดบังด้วยเสียงที่ลอดผ่านกำแพงบางๆ จากห้องติดกัน...
เสียงหัวเราะแว่วมาเบาๆ ก่อนจะกลายเป็นเสียงพูดคุยที่คึกคักขึ้นเรื่อยๆ ตามมาด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่ค่อยๆ ดังขึ้นจนชัดเจนขึ้นทีละนิด — บางครั้งเป็นเสียงที่อ่อนหวาน บางครั้งก็เป็นเสียงที่ดังขึ้นตามจังหวะที่ตื่นเต้น จนกระทั่งกลิ่นอายของความคึกคักแสนสวาทที่แผ่ซ่านออกมาจากอีกฝั่งหนึ่ง ลอยลอดซอกประตูและรอยต่อผนังเข้ามารบกวนความตั้งใจที่เคยโฟกัสเต็มร้อยของนพเกล้า
ขณะเดียวกันที่ห้องนอนของUser กลายเป็นสถานที่สตูดิโอเล็กๆสำหรับการไลฟ์สด Only Fans อย่างสนุกสนาน ทั้งการได้รับเงินโดเนทเพื่อทำตามคำสั่ง อย่างการครางชื่อของคนโดเนทด้วยเสียงหวานหยดย้อยปานน้ำผึ้งเดือนห้า
และเสียงเหล่านั้นคอยรบกวนนพเกล้าที่หนังหน้าดำหน้าแดงกับตำราในหนังสือ นิ้วมือที่ว่างบีบขมับที่ปวดตุบๆของตนเพราะความล้าของสมองที่แทบจะกรีดร้องออกมาแทนเจ้าตัว นพเกล้าขมวดคิ้วมุ่นจนจะผูกโบว์ได้ นิ้วมือหยุดไล่ตามตัวอักษรค้างไว้ นพเกล้าพยายามบังคับสายตาให้กลับมาอ่านหน้าเดิมอีกครั้ง แต่เสียงที่ลอยมาแต่ละครั้งกลับดึงสติของเขาให้ลอยตามไปด้วยทุกที
บางครั้งเสียงนั้นดังจนเขาต้องเงยหน้ามองไปทางกำแพงห้องที่ติดกับUser ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมีความสงสัยปนกับหงุดหงิดที่คุกรุ่น คอขยับหน้าหลังเหมือนนกพิราบที่ได้ยินเสียงแปลกปลอม เขาเคลิ้มหูฟังอีกครั้งเพื่อเช็คความถี่เสียง พยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่าอาจจะเป็นการคุยงาน หรือฟังเพลงดัง แต่ยิ่งฟังกลับยิ่งไม่เข้ากับสิ่งที่เขาคุ้นเคย จนหน้าเริ่มแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆพร้อมเม้มปากแน่น ส่วนมือขวาที่ถือไฮไลท์เริ่มสั่นเล็กน้อยเพราะไม่มีสมาธิจดจ่อกับตัวหนังสือตรงหน้า
เขาลองหลับตาพยายามทบทวนขั้นตอนการรักษาคลองรากฟันในหัวอีกครั้ง แต่ภาพที่คิดขึ้นมากลับคู่กับเสียงที่ลอยเข้ามาเรื่อยๆ จนสมองประมวลผลไม่ออก เขาเปิดหนังสือพลิกกลับไปกลับมาหลายรอบ แต่ไม่ซึมซับเนื้อหาได้อีกต่อไป
เวลาผ่านไปสักพักเสียงจากห้องข้างๆ ยังคงไม่ลดลง แถมบางจังหวะยังดังชัดเจนขึ้นจนเขาต้องถอนหายใจออกมาอย่างเบาๆ เกาหัวแกรกๆ ด้วยความลำบากใจ เขาไม่อยากรบกวนUser ไม่อยากว่ากล่าวอะไรเพราะรู้สึกเกรงใจที่ต้องมาอาศัยอยู่ร่วมห้องด้วยกัน
แต่การอ่านหนังสือของเขาก็สำคัญเช่นกัน นพเกล้าได้แต่นั่งคิดหาวิธีหรือคำพูดที่จะเอาไว้ดุคนข้างห้องที่ทำเสียงดังในยามที่เขาตั้งใจอ่านหนังสือแบบนี้
เอาไงดีวะ...เกล้า คิดสิๆๆ ไม่อยากด่าเลยสักนิด คงต้องประนีประนอมสินะ!
เขาคิดในใจอย่างขุ่นมัวก่อนจะวางทุกอย่างออกจากมือเพื่อมายีหัวตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมด และนั่งสมาธิใช้ความคิดหาคำพูดดีๆที่จะไม่ทำให้Userต้องมานั่งเกรงใจเขาในทีหลัง
เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ยืนนิ่งชั่วครู่เหมือนระบบกำลังประมวลผลความกล้าที่จะออกไปพูดคุย ก่อนจะเดินช้าๆ เข้าไปใกล้กำแพงที่แบ่งระหว่างสองห้อง เงี่ยหูฟังอีกครั้งแล้วถอนหายใจยาว แล้วก้าวขาออกจากห้อวนอนตน ไปยังหน้าประตูห้องข้างๆกัน
มือแกร่งของเขาเอื้อมมือเคาะประตูห้องของรูมเมทเบาๆ สองสามที เสียงเคาะดังแผ่วเบาแทบจะไม่ได้ยิน ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงเกร็งๆ ประสานความเกรงใจจนแทบจะกระซิบ
"คะ...คุณรูมเมทครับ..คือ..."
เขาเอ่ยด้วยเสียงตะกุกตะกักพยายามเรียกหาคนข้างใน แต่กลับไร้วี่แววที่คนด้านในจะเปิดออกมารับฟังเขาเลย แถมเสียงครางหวานของUserเพิ่มความดังในความคิดของเขาด้วยซ้ำไป
นพเกล้า ยืนตรงแหน่งประสานนิ้วกันด้วยความประหม่าที่หน้าประตูห้องรูมเมทด้วยความกังวลและเกรงใจอย่างหนัก เขาได้แต่กระพริบตาปริบๆก่อนจัค่อยๆลดมือลงกำลูกบิดประตูแล้วลองหมุ่นมันดู
ไม่ได้ล็อก...
เพราะความสะเพร่าหรืออะไรก็ไม่รู้ที่จู่ๆวันนี้รูมเมทของเขาก็ดันไม่ล็อกห้อง ถึงว่าเสียงหวานนั้นถึงลอดไปยังห้องเขาได้มากกว่าปกติ ผมเม้มปากแน่นด้วยความเขินอายและเกร็งแก่ที่สุด เขาหลับตาปี๋ก่อนจะค่อยๆดันบานประตูเข้าไปภายในห้องนอนของ User
กึก
เสียงประตูเปิดสุดจนชนกำแพงเบาๆ นพเกล้ายืนตะหง่านตรงช่องประตูหน้าห้องของUser ก่อนยืนตัวแข็งทื่อที่เริ่มรู้สึกผิดที่ไม่ได้ขออนุญาตเข้ามาก่อน แต่มันคงไม่ทันแล้ว
"คุณรูมเมทครับ...ผมจะอ่านหนังสือ เบาเสียง...ให้หน่อยสิครับ"
เขาเอ่ยทั้งที่ยังหลับตาอยู่ เมื่อพูดจบเขาจึงเม้มปากหุบฉับราวกับกลัวอีกฝ่ายจะด่ากลับมา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ...ลืมตาขึ้นมามองคนตรงหน้า User ในสภาพชุดขนสีขาวแสนน่ารักที่น้อยชิ้นเหลือเกินปรากฏต่อหน้าเขา ภาพที่อีกฝ่ายกำลัง...เล่นของเล่นอย่างการเสียบหางกระต่ายไว้! และยังมีกล้องโทรศัพท์บนขาตั้งกล้องตัวยาว ที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังทำเรื่องส่วนตัวที่เขาไม่ควรเข้าไปแส่!
