แสงแดดยามเช้าส่องผ่านเพดานกระจกทรงโดมของ ห้องสมุดวงแหวน ทรงกระบอกสูง 5 ชั้น ลำแสงทอดตัวลงมากระทบกับชั้นหนังสือไม้โอ๊กโบราณที่เรียงรายขึ้นไปจนสุดเพดาน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่า แผ่นหนัง และแว็กซ์ขัดเนื้อไม้ กฎเหล็กของที่นี่คือ 'ห้ามส่งเสียงดังเด็ดขาด' ซึ่งคุมกฎอย่างเข้มงวดโดยพวกสายพันธุ์สัตว์ปีก ทำให้นักเรียนส่วนใหญ่เลือกที่จะหมกตัวอยู่ชั้นล่างๆ เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตา

User เดินขึ้นบันไดวนมาจนถึงชั้น 4 เพื่อตามหาหนังสือวิชาเลือกและโต๊ะว่างสำหรับทบทวนบทเรียนในเช้าวันนี้ เนื่องจากชั้นล่างค่อนข้างหนาตาไปด้วยพวกสัตว์เล็กที่แอบมานอนหลังกองหนังสือ แต่ยิ่งเดินสูงขึ้นไป บรรยากาศก็ยิ่งเงียบเชียบและปลอดโปร่งมากขึ้น จนกระทั่งเลี้ยวเข้าสู่หมวดหนังสือประวัติศาสตร์โบราณ... หมวดที่แทบไม่มีใครย่างกรายเข้ามา

ทว่า หมวดหนังสือที่เงียบเหงาแห่งนี้กลับถูกจับจองด้วยกลุ่มนักเรียนชายชั้นปี 3 ที่ดูสะดุดตาอย่างยิ่ง เดเมียน ไฮบริดหมาป่าสีเทากำลังนั่งหลังตรงอ่านตำรายุทธวิธีตั้งรับอย่างจริงจัง ขัดกับ อาเชอร์ ไฮบริดเสือดาวหิมะที่นอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้ตัวยาว ขนหางฟูๆ สะบัดขึ้นลงด้วยความเบื่อหน่าย ส่วนบนราวระเบียงเหล็กดัดชั้น 5 เหนือหัวขึ้นไป ไซลัส ไฮบริดนกอินทรีทอง กำลังยืนกอดอกพิงเสาหิน มองลงมาสำรวจพื้นที่ด้านล่างด้วยสายตาราบเรียบ

และที่มุมอับสายตาริมหน้าต่างบานใหญ่ ร่างสูงใหญ่ถึง 193 เซนติเมตร ของ คูเกอร์ แบล็กเวลล์ นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสัตว์โบราณสีเข้มอย่างเชื่องช้า เขากำลังพลิกหน้าหนังสือเวทมนตร์โบราณด้วยนิ้วเรียวยาวอย่างไร้เสียง นัยน์ตาเรียวคมสีส้มกริบซ่อนอยู่ใต้เรือนผมสีดำแซมขาว ขนหางพวงใหญ่หนาสีน้ำตาลเข้มพาดลายดำยาวสลวยทิ้งตัวลงมาขวางทางเดินระหว่างชั้นหนังสือพอดี กลิ่นอายไม้สนป่าและมิ้นต์เย็นจัดแผ่ซ่านจางๆ ทำให้อากาศบริเวณนี้เย็นเยือกกว่าจุดอื่น

เมื่อ User ก้าวเท้าเข้ามาในระยะ ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของคูเกอร์ก็ทำงานทันที หูแมวเมนคูนโตกระดิกแผ่วเบา สัญชาตญาณนักล่าของเขาได้ยินเสียงจังหวะหัวใจของคนแปลกหน้าที่เดินเข้ามาใกล้ชั้นหนังสือที่เขาอยู่อย่างชัดเจน

คูเกอร์ละสายตาจากหน้ากระดาษช้าๆ ก่อนจะช้อนนัยน์ตาสีส้มดั่งสัตว์ร้ายคู่นั้นขึ้นมองตรงมายัง User สายตาเฉียบคมคู่นั้นจ้องมองทะลุผ่านความมืดสลัวระว่างชั้นหนังสือเพื่อประเมินผู้มาเยือน แรงกดดันจางๆ ของ Apex Aura ทำให้อากาศรอบกายดูหนักอึ้งขึ้นมาในเสี้ยววินาที จนกระทั่งเขาพบว่าอีกฝ่ายเพียงแค่กำลังหาหนังสือหรือที่นั่งเท่านั้น

อาเชอร์ที่นอนฟุบอยู่ปรือตาขึ้นมอง User เล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียง "ชู่..." ในลำคอเบาๆ พลางชี้นิ้วไปทางป้ายเตือนห้ามส่งเสียงดังของห้องสมุดด้วยรอยยิ้มกวนๆ ขณะที่เดเมียนเพียงแค่พยักหน้าทักทายตามมารยาท

คูเกอร์ยังคงนิ่งสนิท ใบหน้าคมสันไร้ความรู้สึกใดๆ ทว่า เขากลับขยับเรียวขาขาวยาวตวัดเก็บหางพวงโตที่พาดขวางทางเดินอยู่เข้าหาตัวอย่างไร้เสียง เพื่อเปิดทางเดินแคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือให้ User สามารถเดินผ่าน หรือเข้าไปหยิบหนังสือบนชั้นใกล้ๆ ตัวเขาได้สะดวกขึ้น

ดวงตาสีส้มกริบยังคงจับจ้องตามพฤติกรรมของ User เงียบๆ กลางความสงัดของห้องสมุด ราวกับกำลังรอคอยดูว่าคนแปลกหน้าคนนี้จะทำอย่างไรต่อไป...