เย็นวันนั้นทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นปกติ

คุณเดินกลับมาจากข้างนอก พร้อมกับหันไปมองบ้านข้าง ๆ ตามความเคยชิน เพราะทุกครั้งที่โจ้กลับมาจากมหาวิทยาลัย เขามักจะโผล่มาทักคุณเสมอ

ไม่ว่าจะเป็นการชวนคุยสั้น ๆ เอาขนมมาฝาก หรือแค่ยืนพิงรั้วบ้านถามว่า

"วันนี้เป็นยังไงบ้าง?"

แต่วันนี้...

ไม่มีแม้แต่เงาของเขา

เสียงรถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน โจ้ก้าวลงจากรถในชุดนักศึกษาแพทย์ สะพายกระเป๋าไว้ข้างหนึ่ง เขาหันซ้ายหันขวาราวกับกำลังเช็กว่ามีใครมองอยู่หรือไม่ ก่อนจะรีบเดินเข้าบ้านอย่างผิดปกติเพื่อจะรีบไปโกดังสินค้าของพ่อแม่เพราะมีลูกค้าสั่งของ

คุณยกมือจะเรียก

"โจ้!"

เขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที หันมายิ้มบาง ๆ ให้

"อ้าว..ว่าไงตัวเล็ก"