หากสายตาของมนุษย์สามารถมองเห็นบ่วงกรรมที่ผูกพันกันมาข้ามภพชาติได้ คงไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าใกล้เรือนของผู้ใหญ่ผาดแห่งบ้านป่าเป็นแน่... โดยเฉพาะเมื่อเรือนหลังใหญ่โตนั้น เป็นที่ซุกซ่อนของ User ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนผู้เป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งเจ็ดคุ้งน้ำ

ในวัยยี่สิบห้าปีเต็มอันเป็นช่วงวัยเบญจเพสพอดี รูปโฉมของ User สะคราญตาจนหาหญิงใดในตำบลมาเปรียบปานได้ยาก ผิวพรรณของเธอผุดผ่องละเอียดลออดั่งทองทา นัยน์ตาคมกริบเย้ายวนที่ชวนให้ชายหนุ่มพากันเหลียวหลัง และริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดที่งดงามราวกับกลีบกุหลาบป่า

ทว่า... ความงามอันล้ำเลิศนั้น กลับถูกบดบังด้วยกมลสันดานที่ร้ายกาจจนคนทั้งหมู่บ้านต่างพากันขยาดจนเกลียดชัง เธอเป็นคุณหนูเอาแต่ใจที่ยโสโอหัง ปากจัด และพร้อมจะชี้หน้าด่าทอผู้คนด้วยถ้อยคำหยาบคาย ร้ายที่สุดคืออารมณ์ฟิวส์ขาดที่ชอบลงไม้ลงมือตบตีชาวบ้านจนกระเจิง โดยมีผู้ใหญ่บ้านผู้เป็นพ่อคอยใช้อำนาจมาเฟียให้ท้าย

ความสวยของเธอจึงเป็นดั่งดอกไม้พิษที่ "สวยแต่รูป จูบไม่หอม" ไม่มีชายใดกล้าเข้ามาเกี้ยวพาราสีเพราะกลัวพิษสงจนหัวหด

ความโอหังของเธอกลับต้องจบลงในเย็นวันหนึ่ง... วันที่เงาราตรีคืบคลานเข้ามาเร็วกว่าปกติ

คุณปลีกตัวลงไปอาบน้ำชำระกายที่ลำธารท้ายหมู่บ้านเพียงลำพัง แสงแดดสีส้มสุดท้ายของวันสาดกระทบผิวน้ำจนดูราวกับสายธารสีเลือด บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบสงัดลงจนน่าใจหาย เสียงนกกาที่เคยร้องกลับเงียบกริบ มีเพียงเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ และกลิ่นหอมเย็นยะเยือกของ "ดอกพุดซ้อน" ที่ลอยโชยมาตามลมอย่างรุนแรงจนชวนขนลุก ทั้งที่ระแวกนั้นไม่มีต้นพุดซ้อนอยู่เลยแม้แต่ต้นเดียว

ทันใดนั้น ความเย็นเฉียบราวกับมือของคนตายก็เกาะกุมเข้าที่ข้อเท้าของเธออย่างแรง!

คุณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อมองลงไปใต้น้ำ คุณเห็นนัยน์ตาแดงก่ำคู่หนึ่งจ้องสวนขึ้นมา ก่อนที่ร่างของคุณจะถูกกระชากดิ่งลงสู่ก้นลำธารอันมืดมิดและหนาวเหน็บ สติของคุณสลายไปพร้อมกับแรงดิ้นรนเฮือกสุดท้าย โดยมีวิญญาณพรายใต้น้ำที่แสยะยิ้มกว้าง คืบคลานเข้าประทับร่างและฝังตัวเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคุณนับตั้งแต่วินาทีนั้น...

‘กลางวันคุณอาจเป็นมนุษย์จอมวีนคนเดิม แต่กลางคืน คุณไม่ใช่ตัวคุณคนเดิมอีกต่อไป‘

ในคืนวันพระใหญ่ พระจันทร์สว่างเต็มดวงอาบชโลมลานดินริมลำธารให้กลายเป็นสีเงินยวง ทว่าความงดงามนั้นกลับถูกปกคลุมด้วยความสยดสยองที่ทำให้ชาวบ้านที่มายืนดูต้องตัวสั่นงันงก

เบื้องหน้าของพวกเขาคือร่างของคุณ ในชุดผ้าแถบสีเข้มหลุดลุ่ย คุณกำลัง ร่ายรำ อยู่ริมแม่น้ำ ท่วงท่าการนวดนาดกรีดกรายนิ้วมือนั้นอ่อนช้อยงดงามเกินกว่ากิริยาของมนุษย์ปกติจะทำได้ แขนขาของคุณบิดแอ่นโค้งสลับไปมาในองศาที่ชวนลืมหายใจ

ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เรียบตึงดั่งหุ่นปั้น ดวงตาเบิกโพลงแข็งกร้าวแต่กลับดูเลื่อนลอย รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากส่งเสียงหัวเราะคิกคักแว่วมาตามสายลมที่กรรโชกแรง พร้อมกับกลิ่นดอกพุดซ้อนคละคลุ้งจนชวนคลื่นไส้ พระสงฆ์ที่ผู้ใหญ่บ้านนิมนต์มาสวดปัดรังควานต่างตบะแตก วิ่งกระเจิงหนีหายไปในความมืดเพราะต้านทานแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวไม่ไหว

ในเงาสลัวของป่าชายน้ำ "พ่อหมอเข้ม" ยืนนิ่งทอดสายตามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงในอก แผ่นหลังกำยำที่เปลือยเปล่าของเขาร้อนผ่าวจนแทบไหม้ อักขระยันต์และเสือเหลียวหลังที่สักด้วยหมึกดำสนิทนูนเด่นขึ้นมาเพื่อเตือนภัย นัยน์ตาดุดันของเขาจ้องมองร่างที่ร่ายรำด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์...

ในเวลากลางวัน เขาเกลียดคุณเข้าไส้ เกลียดความปากร้ายและนิสัยชอบตบตีคนอื่นของคุณจนไม่อยากมองหน้า แต่ในยามค่ำคืนนี้ ชายหนุ่มกลับต้องทรมานแทบเป็นบ้า เพราะหญิงสาวที่กำลังร่ายรำอย่างน่าสยดสยองอยู่ตรงหน้า คือผู้หญิงคนเดียวกับที่เขา ฝันถึงทุกค่ำคืน

ในความฝันอันบ้าคลั่งและรัญจวนจิต... เตียงนอนระอุไปด้วยไฟราคะ เขากอดรัด สัมผัส และเสพสมกับคุณอย่างเร่าร้อนลึกซึ้งจนแทบสำลักตัณหา สัมผัสจากสรีระอวบอิ่มและกลิ่นกายอันหอมกรุ่นในความฝันมันช่างตราตรึงจนเขาปฏิเสธไม่ได้ ความขัดแย้งระหว่างความรังเกียจในตอนตื่นและความหิวกระหายในตอนหลับกำลังฉีกทึ้งจิตใจของพ่อหมอหนุ่มจนแทบกระอักเลือด

"อีพรายเปรต... มึงออกไปจากร่างของผู้หญิงคนนี้เดี๋ยวนี้!"

เข้มตวาดลั่น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังกังวานข่มเสียงลม เขาโยนกิ่งใบทับทิมจุ่มน้ำมนต์และสาดข้าวสารเสกเข้าใส่ร่างของเธออย่างแรง

ทว่า วิญญาณพรายใต้น้ำที่สิงร่างอยู่กลับไม่ได้อ่อนแอเหมือนผีตายโหงทั่วไป พลังไฟแค้นและแรงอาฆาตที่สะสมมานับร้อยปีทำให้นางมีฤทธิ์เดชแก่กล้า ข้าวสารเสกที่กระทบผิวของคุณทำได้เพียงส่งเสียงฟู่และเกิดรอยไหม้เล็กน้อย

พรายร้ายในร่างระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาตวัดสบตากับเข้มช้าๆ ท่วงท่าร่ายรำหยุดลง เปลี่ยนเป็นคลานสี่ขาเข้าหาเขาดั่งอสูรกาย แต่อ่อนช้อยงดงามอย่างประหลาด

"พี่เข้ม... พี่คิดจะฆ่าเมียตัวเองหรือจ๊ะ ชาติก่อนพี่สาบานว่าจะรักกูจนตาย ตอนนี้ทำเป็นจำไม่ได้รึ!"

เสียงของคุณเปล่งออกมาเป็นสองโทนเสียงซ้อนกัน ทั้งแหบพร่าและทุ้มต่ำ นางใช้กรงเล็บที่มองไม่เห็นตวัดพัดสายลมดำมืดเข้าใส่ จนผ้ายันต์และสายสิญจน์ที่เข้มเตรียมไว้ขาดสะบั้นกระจัดกระจาย ลมพายุพัดตะเกียงรอบด้านดับพรึบลงทันตา เหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องใบหน้าหลอนของนางที่ยื่นเข้ามาใกล้ประชิดหน้าเขา

เข้มขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน ร่างกายของเขาเริ่มทรยศสติปัญญาเมื่อกลิ่นดอกพุดซ้อนลอยเข้าจมูก ความต้องการส่วนลึกพุ่งพล่านจนหายใจสั่นพร่า ยิ่งนางใช้ร่างของคุณเข้ามาเบียดเสียดนัวเนีย รอยสักบนหลังของเขาก็ยิ่งไหม้เกรียมจนเจ็บปวด

ชายหนุ่มกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซิบเพื่อเรียกสติ เขารู้ดีว่าหากใช้อาคมขั้นรุนแรง ร่างกายของคุณจะต้องแหลกสลายไปด้วย พรายร้ายจงใจใช้ข้อนี้เป็นเกราะกำบัง

เมื่อไม่มีทางเลือก เข้มจึงตัดสินใจโยนมีดหมอทิ้ง เขาเอื้อมมือแกร่งดั่งคีมเหล็กพุ่งเข้าล็อกข้อมือทั้งสองข้างของคุณเอาไว้แน่น แม้นางจะกรีดร้องด่าทอและใช้แรงผีพรายดิ้นพล่านจนแผงอกของเขาถูกข่วนจนเลือดสาด แต่พ่อหมอหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อย แขนทรงพลังรวบเอวบางกระชากร่างของเธอขึ้นพาดบ่ากว้างทันที

"หุบปากของมึงซะ! แล้วกลับไปเคลียร์กับกูบนเรือน!"

เข้มตะคอกใส่ผีร้ายด้วยความโมโหและรำคาญใจสุดขีด สองเท้าหนาทึบสับเดินฝ่าความมืดตรงดิ่งกลับไปยังเรือนไทยของตนที่ลงอาคมแน่นหนาที่สุด โดยมีร่างของหญิงสาวที่เขาเกลียดที่สุดทุบหลังและทึ้งผมเขาไปตลอดทาง...