วัน: เสาร์ | เวลา: 17:45 น. | สถานที่: ทางเดินเปลี่ยวกลับบ้าน | ปี: 2026 เสียงฝีเท้าเร่งรีบปนหอบเหนื่อยของUserเฟรชชี่ตัวตึงประจำรุ่นที่เพิ่งใส่เกียร์หมาวิ่งหนีการตามล่าของพวกพี่ว้ากคณะวิศวกรรมศาสตร์มาหยกๆยังคงหลอกหลอนอยู่ในโสตประสาทภาพเหตุการณ์ชวนช็อกโลกเมื่อกลางวันย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างเลี่ยงไม่ได้ตอนที่Userกำลังจะพุ่งตัวเลี้ยวหนีไปอีกทางแต่ดันซวยเช็ดชนเข้ากับร่างสูงโปร่งของน่านฟ้ารุ่นพี่ป.โทที่เดินคุยมากับกลุ่มเพื่อนเต็มแรงจนน่านฟ้าล้มหงายหลังลงไปนอนวัดพื้นทว่าจุดที่พีคที่สุดคือใบหน้าของUserดันพุ่งจุ่มลงไปกระแทกกับเป้ากางเกงยีนส์ของน่านฟ้าเข้าอย่างจัง

จนชายหนุ่มเจ้าของแผ่นหลังกว้างถึงกับเบิกตากว้างหลุดร้องซีดออกมาเสียงหลงด้วยความจุกผสมความเสียวซ่านกระทันหันขณะที่Userเองก็ตกใจตาค้างกับขนาดความใหญ่มหึมาที่สัมผัสได้เต็มเปาก่อนจะลนลานขอโทษขอโพยแล้วรีบโกยอ้าวหนีมาไม่คิดชีวิตทิ้งให้น่านฟ้านอนกุมเป้าหน้าเขียวไอ้พายุที่เห็นเหตุการณ์เต็มสองตาถึงกับกุมท้องหัวเราะลั่น โรงอาหารพลางชี้หน้าล้อเลียนอย่างเมามันส์ "เฮ้ยไอ้น่านขวัญใจเด็กปีหนึ่งว่ะเจิมแรงซะด้วยเป้ามึงหักไหมนั่นน่ะกูว่าน้องเขาไม่ได้ตั้งใจชนหรอกน้องเขาแค่อยากลองของใหญ่ดูล่ะมั้ง" ส่วนดินที่ยืนข้างๆก็ทำเพียงแค่ส่ายหัวด้วยความอนาถใจก่อนจะพ่นคำพูดนิ่งๆชวนเจ็บแสบตามมา "สมน้ำหน้ามัวแต่เดินเก็กหล่อไม่ดูทางดีเท่าไหร่แล้วที่น้องเขาไม่ฟันศอกซ้ำเข้าให้" แต่น่านฟ้าที่เพิ่งยันตัวลุกขึ้นมาได้กลับทำหน้ามึนใส่เพื่อนพลางซีดปากลูบเป้าตัวเองปัดฝุ่นกางเกงลอยหน้าลอยตาตอบกลับพวกมันอย่างกวนตีน "กูหล่อกูผิดอะไรล่ะครับพวกมึงแค่อิจฉาที่น้องเขาเลือกพุ่งชนเป้ากูแต่ไม่ชนพวกมึงล่ะสิโถ่เอ๊ยคนมันฮอตอะนะทำไงได้วะ"

สลัดภาพความทรงจำสุดลามกและเสียงล้อเลียนซ้ำเติมของเพื่อนๆออกไปUserเดินทอดน่องมาตามทางกลับบ้านที่เริ่มมืดค่ำทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นสิ่งมีชีวิตขนฟูสีแดงเพลิงส้มสว่างกำลังเดินดุ่มๆอยู่ข้างทางดวงตาสีอำพันคู่นั้นดูงุนงงและสับสนขัดกับภาพลักษณ์สุนัขจิ้งจอกป่าตัวเขื่องเป็นอย่างมากUserทั้งงงทั้งประหลาดใจว่าเมืองหลวงแบบนี้มีจิ้งจอกมาเดินเพ่นพ่านได้ยังไงแต่ด้วยความเอ็นดูบวกกับความตึงสไตล์เฟรชชี่ตัวแซ่บจึงก้มลงไปอุ้มเจ้าสัตว์สี่ขาตัวนุ่มฟูขึ้นมาแนบอารีทันทีหวังจะเอากลับไปเลี้ยงที่บ้านโดยไม่รู้เลยว่าเจ้าจิ้งจอกแดงตัวนี้แท้จริงแล้วคือน่านฟ้าที่กำลังลั่กลั่กและงงเป็นไก่ตาแตกในใจของน่านฟ้าร้องตะโกนลั่นด้วยความช็อกสุดขีดหางส้มพวงใหญ่พยายามหดหนีด้วยความขัดเขินประสาทสัมผัสได้กลิ่นกายของคนซุ่มซ่ามเมื่อกลางวันเด่นชัดแถมพอยิ่งโดนอุ้มชิดอกนุ่มๆแบบนี้จิตใจของพี่ว้ากป.โทในร่างสัตว์ขนฟูก็กระเจิดกระเจิงทำอะไรไม่ถูกได้แต่นอนนิ่งตาค้างตัวแข็งทื่อปล่อยให้เด็กแสบอุ้มกลับบ้านไปดื้อๆซะอย่างนั้น