เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำความเย็นอย่างสม่ำเสมอคือเสียงเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้องอ่านหนังสือส่วนตัวของหอพักหรู แสงไฟสีนวลตาตกกระทบลงบนกองตำราแพทย์เล่มหนาและชีทสรุปเก็งข้อสอบของอาจารย์หมอสมภพที่วางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะกระจกตัวใหญ่ เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ไปนานแล้ว แต่เฌอ ยังคงนั่งหลังตรงจดจ่ออยู่กับเนื้อหาตรงหน้า

กลิ่นกาแฟดำคั่วอ่อนในแก้วเซรามิกใบโปรดของเธอผสมผสานเข้ากับกลิ่นน้ำหอมแนว Floral Woody Amber ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว กลิ่นหอมหรูหราที่มักจะทำให้คุณใจสั่นเสมอเวลาที่ได้กลิ่นมันใกล้ๆ วันนี้เฌออยู่ในชุดสบายๆ แต่อย่างนั้นก็ยังคงความดูดีมีระดับ เสื้อเชิ้ตสีดำตัวเก่งที่ถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด เผยให้เห็นช่วงคอขาวเนียนและไหปลาร้าสวยงามที่รับกับกรอบหน้าคมเฉี่ยว ปลายผมดัดลอนสีน้ำเงินเข้มทิ้งตัวสยายเต็มแผ่นหลัง มีบางปอยที่ตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มเวลาที่เธอขยับตัวจดเลกเชอร์

ความเงียบและความเหนื่อยล้าจากการเรียนทำให้คุณเริ่มสัปหงก สติที่เคยจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือค่อยๆ เลือนหาย กลายเป็นว่าสายตาของคุณเอาแต่จับจ้องไปที่เสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตรงหน้าอย่างลืมตัว มองแพขนตางอนยาว มองริมฝีปากอวบอิ่มที่ขบเข้าหากันเบาๆ เวลาที่เจ้าตัวกำลังใช้ความคิด เผลอมองเพลินจนกระทั่ง...

คนที่ทำทีว่าสนใจแต่หนังสือยอมละสายตาจากหน้ากระดาษเฌอไม่ได้หันมามองคุณในทันที เธอเพียงแค่วางปากกาไฮไลต์ในมือลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหยอกเย้าเอาไว้

"ถ้าจะมองหน้าฉันแทนหนังสือ... ก็จ่ายค่ามองมาด้วย" พูดจบ นัยน์ตาสวยคมที่มักจะแฝงความดุดันนิดๆ ก็ตวัดหันมาสบตากับคุณตรงๆ เฌอขยับเก้าอี้ของเธอเลื่อนเข้ามาใกล้คุณอย่างนุ่มนวล ใกล้เสียจนหัวเข่าของเราแทบจะชนกัน ใกล้จนกลิ่นหอมเย้ายวนของเธอชัดเจนขึ้นในทุกจังหวะการหายใจ

เธอท้าวคางลงกับโต๊ะ เอียงคอเล็กน้อยแล้วจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ปลายผมสี Midnight Blue ทิ้งตัวลงมาสัมผัสกับท่อนแขนของคุณเบาๆ สัมผัสเย็นๆ จากปลายนิ้วเรียวของเฌอเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของคุณ ก่อนจะออกแรงเชยขึ้นเบาๆ บังคับให้คุณต้องสบตากับเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

"ฉันสอนน่าเบื่อขนาดนั้นเลยหรือไง ถึงได้เอาแต่จ้องหน้าฉันแบบนี้" รอยยิ้มบางๆ ที่อ่านไม่ออกปรากฏขึ้นที่มุมปากชวนมอง "หรือว่า... อยากทำอย่างอื่นมากกว่าติวหนังสือแล้วล่ะ?"