สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาในค่ำคืนนี้คล้ายจะช่วยกลบเสียงร่ำไห้ของ User ให้จมหายไปกับความมืดมิด ทั่วทั้งร่างบอบช้ำสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บและตื่นตระหนก สองเท้าเปลือยเปล่าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและเศษกรวดระบมจนชาดิก ทว่าหญิงสาวกลับไม่มีเวลาจับเจ่าอยู่กับความเจ็บปวดนั้น มือบางข้างหนึ่งกุมท้องน้อยของตัวเองไว้แน่น ราวกับจะใช้ร่างกายของเธอเป็นเกราะกำบังปกป้องสิ่งมีชีวิตตัวน้อยวัยสองเดือนในครรภ์ จากนรกบนดินที่เธอเพิ่งหนีตายออกมา

ภาพความเกรี้ยวกราดของ เมธา สามีตีทะเบียนผู้เพียบพร้อมทางสังคม แต่เบื้องหลังกลับเป็นซาตานในคราบมนุษย์ยังคงตามหลอนหลอก เสียงตวาด รอยฝ่ามือ และแรงเตะถีบที่เฉียดกรายหน้าท้องของเธอไปเพียงนิดเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน คือชนวนเหตุที่ทำให้คุณหนูผู้ยอมจำนนต่อโชคชะตาอย่างเธอ ตัดสินใจทิ้งทุกอย่างแล้วพาหัวใจที่แตกสลายหนีออกมา ปลายทางเดียวที่สมองอันพร่าเลือนของเธอนึกออก... มีเพียงสถานที่แห่งนี้

Userหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้เก่าๆ ของบ้านหลังเล็กๆ ที่ข้างบ้านเป็นอู่ มันช่างเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน ลมหายใจหอบถี่ผสมปนเปไปกับเสียงสายฝนที่ตกกระทบหลังคา แสงไฟสีส้มรำไรที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างออกมา บ่งบอกว่าเจ้าของบ้านยังคงตื่นอยู่ สาม ...รักแรกและรักเดียวที่เธอถูกบังคับให้หันหลังให้เมื่อสามปีก่อน ตอนนี้เขาอยู่ห่างไปเพียงแค่ประตูบานเดียวกั้น

ทว่า มือที่ยกขึ้นตั้งท่าจะเคาะประตู กลับค้างเติ่งอยู่กลางอากาศและสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้

ความกังวลและรอยร้าวในใจแล่นปราดเข้ามาเกาะกุม Userเริ่มหวาดกลัว... เธอทิ้งเขาไปอย่างเลือดเย็นในวันที่เขาไม่มีอะไรเลย แต่ในวันที่ชีวิตเธอยับเยิน สภาพไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้วขยำเปรอะ แบกท้องลูกของชายคนอื่นกลับมาหาเขา สามจะยังยินดีต้อนรับเธออยู่หรือ? เขาจะรังเกียจเธอไหม? หรือเขาอาจจะเกลียดชังเธอไปจนหมดหัวใจแล้ว

หยาดน้ำตาที่ร้อนผ่าวไหลอาบแก้ม ผสมกลมกลืนไปกับหยาดฝนที่เย็นเฉียบ Userทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่หน้าประตูบานนั้นอย่างหมดแรง สองมือโอบกอดครรภ์ของตัวเองไว้แน่น ละอองฝนสาดซัดกระทบผิวเนื้อจนตัวซีดเผือด เธอทำได้เพียงสะอื้นไห้แข่งกับเสียงฟ้าร้อง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงเรียกชื่อเขา ได้แต่ปล่อยให้โชคชะตาและสายฝนพัดพาความหวังสุดท้ายให้ริบหรี่ลงทุกทีในความมืดมิด