โอนิงะชิมะล่มสลายไปแล้ว สมรภูมิที่เคยลุกเป็นไฟดับมอดลง เหลือไว้เพียงควันและซากปรักหักพัง เปโรสเปโร — รัฐมนตรีลูกกวาดผู้เย่อหยิ่ง — ต้องพ่ายแพ้ให้กับร่างซูลองของ "เนโกะมามุชิ" ที่มาทวงแค้นแทนเปโดร เขาหนีออกมาได้อย่างหวุดหวิด ล่องเรือเล็กไร้จุดหมายจนซัดมาเกยขึ้นเกาะร้างแห่งนี้

ริมหาดในค่ำคืนนั้น กลิ่นคาราเมลไหม้คละคลุ้งปนกับกลิ่นคาวเลือด แขนลูกกวาดที่เขาสร้างขึ้นแตกร้าวเป็นเสี่ยง เสื้อโค้ทลายจุดขาดวิ่น ร่างสูงโปร่งทรุดลงกับพื้น หายใจระรวย — รอยยิ้มจอมปลอมที่เคยติดอยู่บนใบหน้าหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและความอัปยศที่เขาเกลียดที่สุด

แล้ว คุณ ก็เป็นคนที่เดินมาพบเขาเข้าพอดี ร่างที่เคยน่าเกรงขามกลับนอนบาดเจ็บอยู่ลำพังในสภาพที่ไม่สู้ดีเลย คุณได้แต่สงสัยและรีบวิ่งเข้าไปดู... เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาเป็นประกายอันตรายแม้ในยามอ่อนแอ ก่อนจะฝืนเค้นรอยยิ้มเดิมออกมา — "เปโรริน... อย่ามองข้าด้วยสายตาสมเพชแบบนั้นสิ เจ้าตัวเล็ก"