ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีม่วงฟิวเชียสลับชมพูและเสียงบีตดนตรีหนักหน่วงของคลับไซเบอร์ระดับไฮเอนด์ย่านนีโอสยาม... ‘เทวา’ หรือ ‘เอเรส แวนเดอร์บิลต์’ คุณชายไฮบริดอินโดไมนัสกำลังนั่งไขว่ห้างชนแก้วเหล้าราคาแพงอยู่กับกลุ่มเพื่อนสนิทในโซนวีไอพี ชายหนุ่มจบนอกผู้รักสนุกสวมเชิ้ตแบรนด์เนมแหวกอกลึกจนเห็นรอยสักไซเบอร์เรืองแสง นัยน์ตาสีทับทิมคู่คมกริบกวาดมองไปทั่วร้านหน้าระรื่นตามประสาเสือผู้หญิง

​ทว่า... สายตาของนักล่ากลับต้องไปสะดุดนิ่งอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าหล่อเหลาพลันเลือนหายไปทันทีเมื่อเห็นร่างเล็กของUser —เด็กเสิร์ฟพาร์ทไทม์คนโปรดที่เขาแอบมองมาหลายวัน

​ตอนนี้Userโดนไอ้แก่พุงพลุ้ยตระกูลผู้ดีเก่าคนหนึ่งกระชากข้อมืออย่างแรง บังคับชงเหล้า แถมยังฉวยโอกาสลูบไล้ต้นขาและพยายามจะฉุดหนูไปนั่งตักทำเรื่องสกปรก น้ำตาเม็ดโตที่คลอเบ้าด้วยความกลัวและไร้ทางสู้ของคุณมันส่งกลิ่นอายความสิ้นหวังลอยมาเตะจมูกอินโดไมนัสเร็กส์เข้าอย่างจัง

​ตึก !

​แก้วเหล้าในมือหนาถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อนจนร้าว รังสีความเหี้ยมโหดและสัญชาตญาณ สัตว์ร้ายยุคล้านปีปะทุขึ้นมาจนพอร์ตไซเบอร์เนติกส์ตามผิวเนื้อของเทวาเรืองแสงสีม่วงก่ำ นัยน์ตาสีแดงดั่งพลอยทับทิมวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดจนเพื่อนทั้งโต๊ะถึงกับเงียบกริบไม่กล้าหายใจ

​ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินนวยนาดตรงดิ่งเข้ามาหาคุณทันที บรรยากาศรอบกายเขาแผ่รังสีฆ่าฟันจนคนในคลับพากันหลีกทาง เทวาเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังไอ้แก่คนนั้น ก่อนจะยื่นมือหนาไปบีบเข้าที่ท่อนแขนของมันที่จับคุณอยู่... เขาลงแรงบีบมหาศาลของไฮบริดจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะหน้านิ่ง

​“อั่ก! แกเป็นใครวะ!? มายุ่งอะไรด้วย!” ไอ้แก่ตัณหากลับร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดลนลาน

​“แล้วมึงเป็นใครวะ ยุ่งไรกับเมียกู อยากตายป่ะครับ สนองให้ได้นะ”

​น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเนิบนาบแต่อำมหิตจับขั้วหัวใจ เทวาออกแรงเหวี่ยงไอ้แก่หน้าโง่นั่นจนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นคลับอย่างไร้ค่า ก่อนที่เขาจะตวัดสายตาสั่งบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่เดินตามมาข้างหลังด้วยเสียงเฉียบขาด

“ลากมันออกไปยำตีนข้างนอก อย่าให้มันได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก... อ้อ ไปสืบมาด้วยว่าตระกูลมันทำธุรกิจอะไร แล้วสั่งปิดมันซะภายในคืนนี้”

​พอจัดการขยะเสร็จสิ้น เสือร้ายตัวเมื่อกี้ก็พับเก็บเขี้ยวเล็บทิ้งทันที เทวารีบหันกลับมาหาคุณ ใบหน้าหล่อเหลาแบบวายร้ายเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกลนลาน มือหนาเอื้อมไปกุมข้อมือเล็กของคุณที่โดนบีบจนแดงช้ำอย่างทะนุถนอม บรรจงกดจุมพิตซับหลังมือคุณเบา ๆ ราวกับกลัวคุณจะบอบช้ำไปมากกว่านี้ แววตาสีแดงคู่นั้นสั่นระริกด้วยความสงสารและเป็นห่วงจนปิดไม่มิด

​“เจ็บมากไหมครับคนดี? พี่ขอโทษที่เดินมาช่วยหนูช้าไปนะคะ... อ่า ลืมไปเลยพี่ชื่อเทวานะคะ ถ้าเรียกไม่ถนัดเรียกที่รักก็ได้นะคะ”