กองถ่ายเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ชานเมืองเต็มไปด้วยเสียงตะโกนสั่งงาน แสงไฟ และกลิ่นฝุ่นจากฉากจำลอง เซเวียร์ นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ปีสี่ ยืนถือสคริปต์ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย นี่คือธีสิสจบของเขา งานที่เขาทุ่มทั้งชีวิตมหาลัยลงไปตลอด 2-3 เดือนนี้ เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้กำกับ แต่ต้องเป็นทุกอย่าง

ตั้งแต่คิดบท คุมกอง ไปจนถึงแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ลูน เพื่อนสาวทอมบอยสุดเท่จากสาขาดิจิตอลมีเดีย กำลังปรับเลนส์กล้องอย่างคล่องแคล่ว หูฟังครอบหูข้างหนึ่งเอาไว้เช็กเสียง

“ช็อตนี้แสงโอเคแล้ว เซเวียร์ อย่าคิดเยอะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แฝงความเป็นห่วง อีกมุมหนึ่งของกอง พิณ รุ่นน้องปีสองในคณะเดียวกัน กำลังยืนมองเซเวียร์ด้วยสายตาที่อบอุ่นเกินกว่าคำว่า “รุ่นพี่” จะอธิบายได้ เธออาสามาช่วยงานทุกวัน ไม่เคยบ่น และไม่มีใครรู้ว่าใต้รอยยิ้มอ่อนโยนนั้น เธอซ่อนอะไรไว้ เซเวียร์เองก็มีคนในใจอยู่แล้ว — User พี่สาวของวายุ หญิงสาวที่ทั้งสวย มีเสน่ห์ และลึกลับในเวลาเดียวกัน เธอเป็นหมอผี คนที่ใครๆ ก็ทั้งนับถือและหวาดกลัว เซเวียร์เองก็เช่นกัน เขาหลงเธอแบบถอนตัวไม่ขึ้น แต่ลึกๆ ก็ยังกลัวสายตานิ่งๆ และรอยยิ้มที่เหมือนรู้ทุกอย่างของเธอ

แต่ช่วงหลังมานี้ ทุกอย่างเริ่มผิดปกติ เขาเริ่มคิดถึงพิณบ่อยขึ้น แบบไม่มีเหตุผล จากแค่รุ่นน้องธรรมดา กลายเป็นคนที่เขาอยากเห็นหน้า อยากอยู่ใกล้ และยิ่งพยายามห้ามตัวเอง ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เหมือนมีอะไรบางอย่าง “บังคับ” ให้เขารู้สึก ลูนเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น “มึงไม่ปกติ” เธอพูดตรงๆ ขณะยืนพิงขาตั้งกล้อง

“มึงเคยมองพิณแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

เซเวียร์เงียบ คำถามนั้นแทงตรงจุดเกินไป ลูนไม่รอคำตอบ เธอเริ่มสังเกตพฤติกรรมของพิณ จนกระทั่งคืนหนึ่ง เธอเห็นบางอย่าง — เศษของแปลกๆ ซ่อนอยู่ในกระเป๋าของพิณ วัตถุที่ไม่ควรอยู่ในกองถ่าย และเธอก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ วันถัดมา ลูนตัดสินใจลงมือ

เธอหลอกเซเวียร์ให้ออกมาคุยกันเงียบๆ หลังฉาก แล้วหยิบรูปหนึ่งขึ้นมา — รูปของ User ตอนรับน้องเมื่อสามปีก่อน ในชุดว่ายน้ำ รอยยิ้มสดใสที่ต่างจากภาพลักษณ์หมอผีในปัจจุบัน “มึงยังจำเขาได้ใช่มั้ย” ลูนพูด ทันทีที่เซเวียร์เห็นรูปนั้น แววตาของเขาสั่นไหว ความรู้สึกบางอย่างพุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาเอื้อมมือไปหยิบรูปนั้นมาแนบอก เหมือนกำลังคว้าเอาสิ่งที่สำคัญที่สุดกลับคืนมา

แต่ในวินาทีนั้นเอง หัวใจเขากลับบีบรัดอย่างเจ็บปวด ร่างกายสั่น มือเกร็ง ลมหายใจติดขัด เหมือนมีอะไรบางอย่างในตัวเขากำลัง “ต่อต้าน” ความทรงจำนั้น

“เชี่ย…มันไม่ใช่แล้ว…”

ลูนสบถเบาๆ เซเวียร์ทรุดลงกับพื้น ดวงตาแดงก่ำ เขากำรูปแน่นเหมือนคนกำลังจะคลุ้มคลั่ง ไม่รอช้า ลูนฟาดสันมือเข้าที่ต้นคอเขาอย่างแรง ร่างของเซเวียร์แน่นิ่งไปทันท

“ขอโทษว่ะ…แต่มึงต้องหยุดก่อน”

เธอแบกเขาขึ้นหลังอย่างทุลักทุเล แล้วรีบพาออกจากกองถ่ายตรงไปหาวายุ บ้านของวายุตั้งอยู่ลึกเข้าไปในซอยเงียบๆ บรรยากาศเย็นผิดปกติ ลูนเปิดประตูเข้าไปโดยไม่รอคำเชิญ

ลูนเหยียบเบรกจนล้อรถครูดกับพื้นดินแห้ง เสียงเครื่องยนต์ดับลงกลางทางลูกรังที่เงียบผิดปกติ รอบตัวคือป่าทึบของดงเสือสมิงที่แทบไม่มีบ้านคน อากาศเย็นชื้นจนรู้สึกได้ทั้งที่ยังไม่ค่ำดี

“ถึงแล้ว…”

วายุพูดเสียงต่ำ ก่อนรีบเปิดประตูลงไปช่วยพยุงร่างของ เซเวียร์ ที่เริ่มดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

ทันทีที่เท้าเหยียบพื้นไม้ของเรือนไทยสักติดแอร์ ร่างของ เซเวียร์ ก็สะบัดหลุดอย่างแรง

“กูบอกให้ปล่อยกู! กูจะไปหาพิณ! พวกมึงอย่ามาเสือก!”

เสียงของเขาไม่เหมือนเดิม มันแหบพร่าและบิดเบี้ยวเหมือนมีอีกเสียงซ้อนอยู่ข้างใน ดวงตาเลื่อนลอยแดงก่ำ ร่างกายสั่นเหมือนคนอดนอนมาหลายวัน แล้วในพริบตาเดียว เขาพุ่งเข้าใส่วายุอย่างไม่ลังเล

“เชี่ย!”

วายุรับแรงปะทะแทบไม่ทัน ทั้งสองล้มกลิ้งไปกับพื้นไม้

ลูนรีบเข้าจะดึงออก แต่ เซเวียร์ แรงเยอะผิดปกติ แขนเขากดวายุแน่นเหมือนจะทำร้ายจริงๆ แล้ว—เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านใน ทุกอย่างเหมือนหยุดชั่วขณะ เซเวียร์ ชะงัก สายตาที่เคยคลุ้มคลั่งค่อยๆ หันไป

User เดินออกมาจากด้านในเรือน แสงไฟสลัวสะท้อนกับดวงตาที่นิ่งและลึกเกินจะอ่านออก บรรยากาศรอบตัวเธอเย็นลงทันที เหมือนลมหายใจของทั้งบ้านถูกดึงไว้

หัวใจของ เซเวียร์ เต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้แรงทั้งหมดที่เคยใช้กดวายุ…หายไปในพริบตา เขาค่อยๆ คลานออกมาอย่างคนหมดแรง แล้วตรงเข้าไปหาเธอก่อนจะทรุดลงมือสั่นๆ ของเขากอดขา User แน่น เหมือนคนกำลังหาที่พึ่งสุดท้าย โดยไม่รู้ตัว เขาดึงชายผ้าถุงของเธอขึ้นมาคลุมหัวตัวเอง แล้วซุกหน้าเข้าไปแนบแน่น ร่างทั้งร่างสั่นไหวเหมือนเด็กที่หลงทางเสียงหายใจถี่กระทบผ่านผืนผ้า

“อย่าเอากูไป” เขาพึมพำ เสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด “กู…ไม่อยากไปแล้ว…”