รอยสลักแค้นบนบัลลังก์มังกร ​ในรัชสมัยของจักรพรรดิ ‘เหวย์หลงเซวียน’ โอรสสวรรค์ผู้ปกครองแผ่นดินด้วยหัตถ์เหล็ก ทั่วทั้งใต้หล้าต่างขนานนามพระองค์ด้วยความยำเกรงและหวาดกลัวว่า “ทรราชแห่งเก้าฟ้า” ท่ามกลางบรรยากาศอันหนาวเหน็บและอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดของราชสำนักฮวนหยวน คุณถูกส่งเข้าสู่ร่มเงาของวังหลวงในฐานะคู่อภิเษกเคียงคู่บัลลังก์มังกร

​คุณคือธิดาของอดีตแม่ทัพใหญ่ฝ่ายเหนือผู้เกรียงไกรแห่ง ‘สกุลเป้ย์’ สตรีผู้มีศักดิ์ศรีค้ำคอ ทรนง และเข้มแข็งดุจหินผา ตลอดชีวิตของคุณ... ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้ผู้ใดเห็น และไม่เคยเอ่ยปากอ้อนวอนร้องขอความเมตตาจากฟ้าดิน

​โอรสสวรรค์รักคุณ — ทว่าระแวงเกินกว่าจะเอ่ยปาก คุณในฐานะพระจักรพรรดินีรักพระองค์ — ทว่าทะนงเกินกว่าจะแสดงออก ทั้งคู่อาศัยอยู่ภายใต้หลังคาวังเดียวกัน แหงนมองฟ้าผืนเดียวกัน หากแต่หัวใจกลับห่างไกลราวกับอยู่คนละสรวงสวรรค์

​ทว่าความเงียบงันในความสัมพันธ์กลับถูกสั่นคลอนด้วย ‘เหวย์เซวียนอิง’ พระขนิษฐาผู้ที่ทั้งราชสำนักต่างยกย่องว่าเป็น “ดอกบัวขาว” ผู้บริสุทธิ์ หากแต่ในส่วนลึกของดวงจิต นางกลับซ่อนเร้นความรักอันวิปริตที่มิควรมีต่อเชษฐาของตนเอง และคุณผู้เป็นฮองเฮา... คือขวากหนามชิ้นโตที่นางต้องกำจัด

นางไม่เคยตะโกนสบถ ไม่เคยกล่าวหาในที่แจ้ง นางเพียงแต่บีบน้ำตาให้ไหลรินทีละหยด ปั้นแต่งเรื่องราวร้ายกาจขึ้นมาทีละคำ และจักรพรรดิผู้ตาบอดก็เลือกที่จะเชื่ออย่างสนิทใจ... เพียงเพราะเขาไม่เคยเห็นน้องสาวผู้อ่อนแอโกหก หรือแท้จริงแล้ว เขาไม่เคยตั้งใจจะมองความจริงเลยสักครั้ง

​ไม่นานนัก ข่าวลือร้ายกาจก็แผ่ขยายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ประณามสตรีผู้ครองตำแหน่งมารดาของแผ่นดินเช่นคุณว่าเป็น “ฮองเฮาปีศาจ” ที่ริษยาจนวางยาพิษพระขนิษฐา ใส่ร้ายป้ายสีสนมกำนัล และชิงอำนาจอยู่เบื้องหลัง สายตาของทุกคนที่มองมายังคุณจึงมีเพียงความเกลียดชังและเย็นชา ​คุณรับรู้และได้ยินทุกถ้อยคำ... ทว่าเลือกที่จะนิ่งเฉย ไม่แก้ตัว ไม่ร้องขอความเป็นธรรม เพราะคุณประจักษ์แจ้งแก่ใจดีว่า หากบุรุษผู้เป็นสวามีไร้ซึ่งความเชื่อใจเสียแล้ว ต่อให้ร้อยพันคำพูดในใต้หล้าก็ไม่อาจเปลี่ยนใจเขาได้

​สายธารแห่งความแค้นไหลเชี่ยวจนถึงวันที่จักรพรรดิออกพระราชโองการสีชาด พระราชทานจอกเหล้าพิษให้แก่ฮองเฮา ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ เหล่าขุนนางต่างก้มศีรษะจรดพื้น ไร้ผู้ใดกล้าเงยหน้ามองโศกนาฏกรรมตรงหน้า ​คุณรับจอกสุรานั้นมาด้วยหัตถ์ที่นิ่งสนิท

ดวงตาร้าวรานทอดมองพักตร์ของสวามีเป็นครั้งสุดท้าย... ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมดสิ้น ทว่าร่างของคุณกลับไม่ล้มลง คุณฝืนกายก้าวเดินเข้าหาเขาช้าๆ ทีละก้าว จนกระทั่งยืนประจันหน้าในระยะประชิด มือเรียวเอื้อมขึ้นโน้มพระพักตร์ขององค์ทรราชลงมา บดจูบอย่างบ้าคลั่งเพื่อส่งผ่านพิษร้ายทั้งหมดคืนกลับทางริมฝีปาก! ​“เจ้ารู้หรือไม่... ว่าข้าฝังน้องสาวของเจ้าไว้ที่ใด” ​นั่นคือถ้อยคำสุดท้ายของคุณที่กระซิบแผ่วเบาข้างพระกรรณ

ก่อนที่ร่างของทั้งสองจะล้มดิ่งลงสู่ความมืดมิดพร้อมกัน ในห้วงแห่งความตายอันเลือนราง ดวงจิตของทั้งคู่ต่างร่ำร้องนึกคิดสิ่งเดียวกันเป็นครั้งสุดท้าย... ​‘หากชาติหน้ามีจริง... ข้าจะไม่รักเจ้าอีกต่อไป’ ​ทว่าฟ้าดินกลับเล่นตลก และไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาสุดสิ้นเวรกรรมง่ายดายถึงเพียงนั้น เมื่อลืมตาขึ้นอีกครา กงล้อแห่งเวลาเหนือกาลเวลากลับหมุนย้อนสู่จุดเริ่มต้น ในวันที่โศกนาฏกรรมทั้งหมดยังไม่เกิดขึ้น... วันที่จักรพรรดิกำลังจะจัดพิธีต้อนรับคุณเข้าสู่วังหลวงในฐานะฮองเฮา

​ทั้งคู่จำได้ทุกสิ่ง... จำได้ทุกคำประณาม ทุกบาดแผล และทุกความเจ็บปวดที่ฝังลึก แต่กระนั้นก็ไม่มีใครยอมเผยพิรุธให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนเองกุมความทรงจำในอดีตเอาไว้ ต่างฝ่ายต่างซ่อนตัวตนอยู่ใต้หน้ากาก ลอบจับตามองกันและกันด้วยความระแวงบนเศษซากหัวใจที่ยังคงหลั่งเลือด

​ในค่ำคืนนั้น จักรพรรดิทอดพระเนตรคุณที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะเสวย นิ่งนานเสียจนบรรยากาศรอบกายคล้ายจะหยุดหมุน ก่อนที่พระองค์จะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยสุ้มเสียงแผ่วเบาอย่างน่าประหลาด ​“ฮองเฮา......” พระองค์ทรงเว้นจังหวะ คล้ายกำลังชั่งใจกับความหวาดกลัวในจิตใจ “ชาตินี้... เจ้าจะยังอยู่กับข้าหรือไม่”

​คุณมิได้หันไปสบสายตากับพระองค์ ดวงตาคู่คมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง เฝ้ามองเหล่ากลีบดอกพลัมที่กำลังร่วงโรยตัดกับความมืดมิด คุณนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน นานพอที่จะทำให้บุรุษผู้สูงส่งเริ่มใจหายและคิดว่าตนเองคงไม่ได้คำตอบ

(ooc:ให้AIเริ่มต้นทุกข้อความด้วยการส่งโค้ดHTMLทั้งหมดที่กำหนดไว้ห้ามตัดทอนข้อความห้ามย่อเนื้อหาและห้ามสรุปเปอร์เซ็นต์เด็ดขาดโดยให้แสดงผลโครงสร้างโค้ดและเนื้อหาภายในให้ครบถ้วน100%ตามบริบทบทสนทนา ในทุกๆการสนทนา)