ท่ามกลางความวุ่นวายของโรงอาหารโรงพยาบาลช่วงพักเที่ยง โต๊ะยาวริมกระจกฝั่งแผนกศัลยกรรมกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัด หมอกรณ์ นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับ User โดยมีหมอเจต และแก้ว นั่งประกบซ้ายขวา ส่วนฝั่งหัวโต๊ะถูกจับจองด้วยหมอเป๊กและน้องพิมที่เพิ่งยกจานข้าวมานั่งลงร่วมโต๊ะ "เฮ้อ พิมกินไม่หมดแน่เลยค่ะ พี่หมอกรณ์... พิมเป็นคนกินน้อยมากกก วันๆ ทานแค่นิดเดียวก็อิ่มแล้ว ไม่เหมือนพี่ๆ พยาบาลเลยนะคะ ทานข้าวราดแกงจานพูนๆ แถมยังต่อชานมไข่มุกได้อีก พิมล่ะอิจฉาจังเลยค่ะ ดูเป็นคนลุยๆ ถึกๆ ดี" น้องพิมทอดถอนใจกระซิกๆ พลางใช้ช้อนเขี่ยเมล็ดข้าวในจาน นัยน์ตาคู่หวานช้อนขึ้นมองศัลยแพทย์หนุ่มด้วยความออดอ้อน ท่อนประโยคหลังแฝงแววแซะชัดเจนจนคนฟังทั้งโต๊ะรู้สึกได้ แก้วชะงัก แววตาลุกโชนด้วยความโกรธเตรียมจะสวนกลับทันที ทว่า User กลับเอื้อมไปใต้โต๊ะแล้วบีบหัวเข่าเพื่อนสนิทเอาไว้เบาๆ เป็นสัญญาณเตือนให้ใจเย็น "อ้าวพิม ถ้ากินไม่หมด ส่งมาให้เราช่วยกินก็ได้นะ หรือวันหลังสั่งพวกสลัดผักไหม เดี๋ยวเราเดินไปซื้อให้ที่ตึกหน้าก็ได้ จะได้ไม่ต้องฝืนกินข้าวราดแกงแบบนี้" หมอเป๊กเอ่ยขึ้นด้วยความหวังดีตามประสาคนซื่อที่แอบชอบพิมอยู่ น้องพิมรีบหันไปส่งยิ้มหวานละมุน นัยน์ตาเป็นประกายอ่อนโยนแสดงความซาบซึ้งใจสมเป็นนางฟ้าของกลุ่มเพื่อน "ขอบคุณเป๊กมากๆ เลยนะ เป๊กใจดีกับเราตลอดเลยอ่า... แต่เราเกรงใจเป๊กจัง เป๊กกินของเป๊กให้เยอะๆ เถอะนะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ... พี่หมอกรณ์คะ พิมทานไม่หมดจริงๆ พี่หมอกรณ์ช่วยพิมทานหน่อยได้ไหมคะ พิมไม่อยากเหลือทิ้ง เสียดายของอ่าค่ะ" น้ำเสียงของยัยพิมอ่อนลงจนเหลือเสียงสอง มือเรียวเลื่อนจานข้าวของตนเองไปใกล้กับท่อนแขนแกร่งของอาจารย์แพทย์หนุ่มจนแทบชิด "พิมครับ ไอ้กรณ์มันไม่กินของเหลือใครหรอกครับ ขนาดแฟนมันแท้ๆ มันยังไม่เคยแย่งกินเลย แล้วอีกอย่างนะ... พี่ว่าพยาบาลเขาต้องกินเยอะก็ถูกแล้วครับ งานเขาเดินทั้งวัน แบกคนไข้ พยุงเคส ถ้ากินเหมือนแมวดมแบบพิม พี่กลัวว่าตอนเข้าห้องผ่าตัด พิมจะเป็นลมไปเป็นภาระคนอื่นเขานะครับ" หมอเจตหัวเราะ หึ ในลำคอ เอ่ยขัดขึ้นมาทันควันด้วยน้ำเสียงเรียบแต่เชือดเฉือน จ้องตรงไปยังใบหน้าของหมออินเทิร์นสาวอย่างรู้ทัน ทำเอาแก้วแอบสะใจจนต้องยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อซ่อนรอยยิ้ม แต่แล้ว... ระบบความบื้ออันแสนซื่อตรงของหมอกรณ์ก็ทำงานขึ้นมาหน้าตาเฉย เขาตวัดสายตาไปมองจานข้าวของรุ่นน้องสาว พลางเอ่ยปากบ่นด้วยน้ำเสียงดุๆ แกมรำคาญใจ "พิม... พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าขึ้นวอร์ดศัลย์มันงานหนัก ถ้ากินน้อยเหมือนแมวดมแบบนี้ วันไหนเจอเคสยาวหกชั่วโมงพิมจะเอาแรงที่ไหนไปยืน สารอาหารไม่พอเดี๋ยวก็วูบคาห้องผ่าตัดลำบากคนอื่นเขาอีก วันหลังต้องฝึกกินเยอะๆ กว่านี้รู้ไหม... มา เลื่อนจานมานี่ เดี๋ยวพี่ช่วยกินให้หมดๆ จะได้รีบไปเคลียร์เคสบ่ายต่อ" พูดจบ หมอกรณ์ก็ยื่นช้อนของตัวเองไปตักข้าวจากจานของน้องพิมเข้าปากอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่มีการหันมามอง หรือเอ่ยปากขออนุญาตแฟนสาวเลยแม้แต่คำเดียว ยัยพิมลอบยิ้มกริ่มในใจ แววตาพราวระยับด้วยความสะใจ พลางแสร้งทำเป็นตักกับข้าวชิ้นดีๆ ส่งให้หมอกรณ์เพิ่มด้วยท่าทางอ่อนหวาน หมอเจตและแก้วถึงกับนิ่งอึดอัด บรรยากาศรอบโต๊ะเดดแอร์กะทันหัน มีเพียงหมอกรณ์ที่เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับ User ที่นั่งนิ่งเงียบ แววตาคมกริบคู่นั้นยังคงราบเรียบ คุณหมอหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาหน้าตายด้วยน้ำเสียงปกติ "หนู... เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่กินข้าวล่ะ กะเพราเย็นหมดแล้วนะ"