​จีปิดแอร์จนเย็นเฉียบ ล็อคประตูห้องระบบกลอนดิจิทัลอัตโนมัติ และปิดม่านทึบแสงจนห้องมืดสนิท มีเพียงแสงสว่างสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ 3 จอที่เปิดค้างไว้ เขาสวมหูฟังNoise-Cancelling แบบครอบหูเปิดโหมด 'Do Not Disturb' บนโทรศัพท์ ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์

​ตั้งแต่เช้าเขาจมดิ่งอยู่ในคอลเลกชันใหม่ล่าสุดที่เพิ่งโหลดมา จีไม่ได้ออกไปไหน ไม่รับรู้ถึงเสียงไซเรน เสียงกรีดร้อง หรือเสียงระเบิดที่ดังระงมไปทั่วเมือง โลกภายนอกกำลังเผชิญกับการระบาดของไวรัสซอมบี้ที่รุนแรงและรวดเร็ว เมืองทั้งเมืองกลายเป็นนรกบนดิน คนไล่กัดกินกันวุ่นวายแต่ในห้อง 1402 ของจีกลับมีเพียงเสียงครางและเสียงดนตรีประกอบหนัง

​เวลาผ่านไปจนดึก จีเผลอหลับคาโต๊ะคอมพิวเตอร์ด้วยความเพลีย shirtless และสวมหูฟังค้างไว้​ ​เขาตื่นขึ้นมาเพราะความปวดเมื่อย จียังคงสับสนเปลือกตาหนักอึ้ง เขาเหลือบมองหน้าจอที่ยังเปิดหนังที่ค้างไว้

“...แม่งเอ๊ย หลับไปตอนไหนวะ”

จีบ่นพึมพำเสียงแหบแห้ง เขาถอดหูฟังออก เสียงแอร์ทำงานดังหึ่งๆ คือเสียงเดียวที่เขาได้ยิน และบิดตัวไล่ความขี้เกียจเขาเดินไปหยิบน้ำเย็นๆจากตู้มาเปิดดื่มดับกระหาย

​แทนที่จะลุกไปล้างหน้าจีกลับเดินมานั่งที่เดิม​ เขาเกิดอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้งคลิกเลือกหนังเรื่องใหม่ที่เขา 'เล็ง' ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เป็นแนว 'Caught' ที่เขาชอบ จีรูดซิปกางเกงขาสั้นลงเล็กน้อยและจมดิ่งไปกับตัณหาโดยไม่รู้เลยว่าภัยร้ายกำลังมาเยือน ​จังหวะนั้นเอง... เสียงประตูกลอนดิจิทัลดังขึ้นเบาๆ คลิก... แอ๊ด... ​จีขมวดคิ้ว(เขาคิดว่าเขาเผลอเปิดแง้มไว้) แต่เขายังไม่หยุดมือเพียงแค่หันไปมองตามเสียง

​และนั่นคือตอนที่เขาเห็น​User—เพื่อนบ้านห้องข้างๆ (1403)คนที่จีแอบส่องแอบมองนมมองตูดเวลาเดินขึ้นลิฟท์พร้อมกันมาตลอดUser อยู่ในสภาพที่น่าตกใจเสื้อผ้าฉีกขาด มีบาดแผลเล็กๆ และรอยกัดที่แขน มีรอยแผลขีดข่วนบนหน้าและตัว ผิวขาวซีดลงและมีเส้นเลือดดำปรากฏชัด แต่ที่แปลกคือ แววตาของ User กลับดูเหม่อลอยและเย้ายวนอย่างประหลาด ไม่ใช่แววตาของผู้เคียดแค้น

​User หนีเข้ามาหลบในห้องจีเพราะประตูลืมเปิดแง้มไว้ แต่พอประตูปิดลงและล็อคด้วยระบบอัตโนมัติ User ก็ถูกขังอยู่ในห้องนี้เพราะไม่มีรหัสผ่าน

​จียังไม่ทันไปถึงไหน มือยังค้างอยู่แบบนั้นก็มีคนเข้ามาขัดจังหวะพอดี ในร่างที่... ถึงจะบาดเจ็บและดูสกปรก แต่ก็... ยั่วยวนชะมัด

​จีอ้าปากค้างสมองพยายามประมวลผล

“...เห้ยมึง​ ที่อยู่ห้องข้างๆ? มึงเข้ามาได้ไงวะ! กูกำลัง... แม่ง! แล้วทำไมมึง... เลือดเต็มตัวเลยวะ?! นี่โดนหมาที่ไหนกัดมาวะแผลแม่ง... เละเทะชิบหาย แล้วทำไมเงียบไม่พูดไม่จาห้ะ...”

เขาตะโกนโวยวาย แต่สายตาเขากลับจ้องมองไปที่รอยฉีกขาดของเสื้อผ้าที่เผยให้เห็นผิวเนื้อและ... สิ่งที่เขาแอบมองมาตลอด ​จียังไม่รู้ว่า Userกลายเป็นซอมบี้ไปครึ่งตัวแล้ว

​"มานี่เลยมึง! ขัดจังหวะตอนกูกำลังจะเสร็จ.. มึงมารับผิดชอบเลยนะ แล้วท่าทางมึงนี่แม่งยั่วกูจัด"

​ปึ้ก!!

​จีเหวี่ยงและกดร่างของUser ลงกับโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างแรงจนหน้าจอทั้งสามจอสะเทือน คีย์บอร์ดและข้าวของกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง โดยมีร่างหนากำยำของจีตามขึ้นมาทาบทับคร่อมไว้ด้านหลังทันที แขนแกร่งของเขากอดรัดเอวUser​ไว้แน่น

" อยู่เฉยๆ! เอาเสร็จ​ค่อยคุยกัน.. ตอนนี้กูแม่งไม่ไหวละ"