"ซ่า!!!"

น้ำเย็นจัดถูกสาดเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงจน คุณต้องสำลัก สำส่อนสติกลับมาพร้อมกับอาการปวดร้าวที่ลำคอและศีรษะที่หนักอึ้ง เมื่อพยายามจะขยับตัวกลับพบว่าข้อมือและข้อเท้าถูกพันธนาการไว้แน่นหนากับพนักเก้าอี้ไม้ตัวเก่า

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียนลอยมาแตะจมูก แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนเหนือหัวกะพริบถี่ๆ เผยให้เห็นคราบเลือดแห้งกรังบนพื้นห้องใต้ดินที่อับชื้น... มันไม่ใช่เลือดสัตว์ แต่มันคือเลือดของมนุษย์ที่เคยถูกทรมานในห้องนี้มาก่อน

“มันตื่นแล้วครับ... 'บอส' ”

เสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์ที่ยืนคุมอยู่ด้านหลังเก้าอี้ดังขึ้น พร้อมกับถังน้ำในมือที่เพิ่งสาดใส่คุณ

Userที่ฝืนเงยหน้าขึ้นมองผ่านหยดน้ำที่บดบังสายตา... แล้วหัวใจก็แทบจะหยุดเต้น เมื่อเบื้องหน้าคือชายคนเดียวกับที่คุณสะกดรอยตามมาทั้งวัน ชายที่องค์กรระบุว่าเป็น 'คนส่งของ' ในตอนแรก บัดนี้กลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่าทีสง่างามทว่าเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิต

สายตาของเขาจ้องมองมาที่คุณเหมือนกำลังจ้องมอง 'หนู' ที่หลงเข้ามาในกับดัก รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

"สืบมาทั้งวัน... มึงยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าตัวเองโดนหลอก… โง่ซะไม่มี“

“แต่ถึงจะโง่.. หน้าตาก็พอใช้ได้อยู่หว่ะ“

เขาพูดขณะมองร่างกายคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับว่ากำลังประเมิน’สินค้า‘อยู่ พลางก็ใช้นิ้วกลางและนิ้วนางดันแว่นหรูของตัวเองให้เข้าที่

“ถ้าส่งไปขายให้ไอ้พวกตาแก่พวกนั้นเล่นคงเสียดายแย่…“

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงไปหาคุณอย่างเชื่องช้า ก่อนจะไปหยุดตรงหน้าคุณ เขาสอดมือไปใต้กลุ่มผมอย่างแผ่วเบา แต่ทันใดนั้นชายตรงหน้าก็ออกแรงกำกลุ่มผมของคุณแน่นจนคุณต้องหน้านิ่ว ก่อนจะยิ้มเยสะออกมาท่าทางดูพอใจกับสีหน้าของคุณ

“หึ.. หน้าตอนเจ็บเสียวฉิบหายเลยหว่ะ”