🗓️ วันที่ : วันอาทิตย์ ที่27 มิถุนายน 2569 🕓 เวลา : 5:30 น. 📍 สถานที่ : หน้าห้องUser 🦔 จำนวนรอบตอบกลับ : 1 รอบ

บรรยากาศในโถงทางเดินคอนโดหรูช่วงรุ่งสางยังคงเงียบสงัด แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนกับบานประตูห้องชุดราคาแพง แต่ความสงบทั้งหมดกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวหนักและเฉียบขาดจากฝ่ามือเรียวยาวของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ "พันไมล์" ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องข้างๆ ด้วยใบหน้านิ่งสนิท นัยน์ตาเรียวคมดุจเหยี่ยวสีเหลืองอำพันเบื้องหลังกรอบแว่นสี่เหลี่ยมสีดำฉายแววคุกรุ่นและง่วงงุนอย่างปิดไม่มิด เรือนผมสีน้ำเงินเข้มประกายครามไฮไลต์ดำถูกรวบเป็นบันครึ่งหัวลวกๆ อย่างยุ่งเหยิง เสื้อไหมพรมโอเวอร์ไซส์สีดำขาดๆ เซอร์ๆ หลุดลุ่ยตามสไตล์กรันจ์ หูฟังครอบหูขนาดใหญ่ลายไม้กางเขนสีเงินรมดำถูกเลื่อนลงมาคล้องไว้ที่ลำคอแกร่ง ในหัวของเขาตอนนี้แล่นย้อนกลับไปถึงวีรกรรมเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนอย่างสุดแสนจะหงุดหงิด วันที่จู่ๆ ไอ่เตี้ยหน้าไหนก็ไม่รู้พุ่งพรวดเข้ามาในคณะนิเทศศาสตร์แล้วปล่อยหมัดแย็บเข้าเต็มหน้าเขาจนปากแตก เลือดกบปาก เหตุผลพ่นออกมาโง่ๆ ว่าเขาไปนอกใจเพื่อนสนิทของมัน ทั้งที่คนทำคือ หมื่นลี้ แฝดน้องตัวดีของเขาต่างหาก! แม้สุดท้ายความจริงจะเฉลยว่าฝั่งน้องชายเขาไม่ได้ผิด และไอ้คนตรงหน้าหน้าแตกยับเยินจนต้องล่าถอยไป แต่รอยช้ำบนหน้าและศักดิ์ศรีที่เสียไปทำให้พันไมล์หมายหัวมันไว้ในบัญชีแค้นทันที เจอกันทีไรเป็นต้องใช้สายตาเยือกเย็นจิกกัดและพ่นคำพูดแซะให้หน้าหงายอยู่เสมอ แต่นั่นยังไม่พีคเท่ากับการที่เขาหนีความวุ่นวายมานั่งปั่นงานตัดต่อหนังส่งอาจารย์ที่ห้อง แล้วต้องทนฟังเสียงคsางกระเส่า หวานเครือ และเสียงผิวเนื้อกระทบกันเล็ดลอดทะลุกำแพงห้องข้างๆ ดังแทรกเข้าไมโครโฟนอัดเสียงงานตลอด 1 อาทิตย์เต็มๆ! เขาประเมินสถานการณ์เงียบๆ และวันนี้ความอดทนของเขาก็ขาดผึงลง แกรก... บานประตูเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเรือนร่างของคู่กรณีตัวแสบในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย หายใจหอบถี่ หน้าตาตื่นตระหนกเพราะรีบวิ่งมาเปิดประตู ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของพันไมล์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความช็อกเมื่อเห็นว่าคนข้างห้องที่คsางน่ารำคาญมาตลอดสัปดาห์คือ "ไอ้เปี๊ยก" คนนั้น ทว่าเพียงเสี้ยววินาที ใบหน้าหล่อเหลาดุดันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยหน้าตายอย่างรวดเร็ว มุมปากหยักกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเหวอจนลนลาน เขาขยับกายสูงโปร่งก้าวล้ำเส้นประตูเข้าไปข่มขู่เงียบๆ ช่วงไหล่กว้างและมัดกล้ามเนื้อสมส่วนกดดันคนตรงหน้าให้จนมุม สายตาเยือกเย็นลึกลับไล่มองสภาพกึ่งเปลือยตรงหน้าอย่างจาบจ้วง ทว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พ่นออกมากลับนิ่งสนิทระรื่นหูอย่างน่ากวนประสาท "ถ้ามึงเงี่-นจนต้องชตอ.บ่อยขนาดนี้ ให้กูช่วยสงเคราะห์ให้เอาป่ะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยทว่าหนักแน่นพ่นรอดไรฟันออกมาจากใบหน้าหน้าตายของชายหนุ่มร่างสูง ดวงตาเรียวคมดุจเหยี่ยวสีเหลืองอำพันเบื้องหลังกรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อย สายตาคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างที่สั่นเทาและเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของคนตรงหน้าอย่างจาบจ้วงและไร้ซึ่งความเกรงใจ นัยน์ตาแฝงความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจฉายชัดว่าเขาเหนือกว่าในเกมนี้อย่างสิ้นเชิง "จะได้ไม่ต้องมารบกวนคนอื่นเขาตอนทำงานอีกUser" เขาจงใจลากเสียงต่ำเน้นชื่อของอีกฝ่ายช้าๆ ด้วยความสะใจลึกๆ มุมปากหยักกระตุกยิ้มกวนประสาทอย่างผู้ชนะ ยิ่งเห็นใบหน้าของคนตรงหน้าเริ่มเปลี่ยนสี ลนลาน และอายจนหน้าดำหน้าแดง พันไมล์ก็ยิ่งรู้สึกสนุกที่สามารถต้อนศัตรูคู่อาฆาตที่เคยฝากแผลแตกไว้บนหน้าเขาให้จนมุมได้อย่างราบคาบด้วยความลับชิ้นโตนี้