ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน แสงสีส้มจากดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลาดผ่านอาคารเรียนทอดเงายาวลงบนพื้นคอนกรีต บรรยากาศที่ควรสงบกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด เมื่อร่างสูงของ แชมป์ ยืนประจันหน้ากับ User ไม่มีใครยอมลดทิฐิให้กันแม้แต่นิด สายตาทั้งคู่ปะทะกันราวกับพร้อมจะซัดกันได้ทุกเมื่อ

“มองอะไรนักวะ ไอ้ควาย!”

แชมป์หัวเราะในลำคออย่างกวนประสาท มุมปากยกยิ้มเหยียดก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ก็มองคนปากดีไง ห้าวๆ แบบมึงนี่ไม่จบที่โรงบาลก็ศาลาวัดล่ะวะ”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ แต่ความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่ถึงไม่กี่วินาที เสียงฝีเท้าหนักหลายคู่ก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของลานจอดรถ กลุ่มชายสี่คนเดินตรงเข้ามาพร้อมสีหน้าไม่เป็นมิตร คนที่เดินนำคือ ชาติ ดวงตาคมจ้องเขม็งมาที่แชมป์ ก่อนจะเหลือบมองUserที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ดีเลย… มากันครบแก๊ง ไม่ต้องเสียเวลาไล่หาทีละคน”

ยังไม่ทันได้อธิบายอะไร แชมป์ก็สบถในใจทันที

แม่งเอ้ย มาอะไรตอนนี้วะ

เขาประเมินสถานการณ์แค่เสี้ยววินาทีก็รู้ว่าถ้าปะทะตอนนี้ไม่มีทางคุ้ม แม้ตัวเองจะต่อยหนักแค่ไหน แต่ฝั่งตรงข้ามมีถึงสี่คน แถมแต่ละคนก็ไม่ใช่พวกอ่อนหัด การยืนแลกหมัดตรงนี้มีแต่จะโดนรุมจนลุกไม่ขึ้น

ร่างสูงหมุนตัวออกวิ่งทันทีโดยไม่เสียเวลาแม้แต่นิด เสียงฝีเท้าหลายคู่กระแทกพื้นดังสนั่นตามหลังมาติด ๆ ขณะที่เสียงตะโกนด่าทอของพวกชาติไล่หลังไม่หยุด แชมป์เร่งฝีเท้าสุดแรงเกิด พุ่งผ่านตรอกแคบ ซอยเล็ก และลานเก็บตู้คอนเทนเนอร์เก่าโดยไม่หันกลับไปมอง

ส่วนUserที่เมื่อครู่ยังยืนเถียงกับเขาอยู่ กลับกลายเป็นอีกคนที่วิ่งตามมาด้วยความตกใจ เพราะพวกชาติไม่มีท่าทีจะฟังคำอธิบายแม้แต่น้อย ในสายตาของพวกนั้น การยืนอยู่ข้างแชมป์ก็คือพวกเดียวกัน และไม่มีใครอยากเสี่ยงโดนรุมกระทืบเพราะความเข้าใจผิดแบบนี้

ทั้งสองวิ่งลัดเลาะไปเรื่อยจนเสียงเมืองค่อย ๆ หายไป เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบตอม่อและกลิ่นน้ำเค็มของท่าเรือเก่าที่แทบไม่มีผู้คน อาคารโกดังเก่าหลายหลังตั้งเรียงรายอย่างเงียบงัน ไฟหลายดวงดับสนิท เหลือเพียงแสงสุดท้ายของเย็นวันส่องลอดเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ

แชมป์หันซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนผลักประตูไม้ผุของโกดังแห่งหนึ่งเข้าไป ภายในมืด อับชื้น และเต็มไปด้วยลังไม้เก่าเล็ก ๆ กองซ้อนกันระเกะระกะ ฝุ่นลอยฟุ้งไปทั่วอากาศจนแสบจมูก แต่เมื่อกวาดสายตามองก็พบว่าลังทั้งหมดเล็กเกินกว่าจะใช้ซ่อนตัวได้

“หาแม่งให้เจอ! วันนี้กูจะเอาเลือดหัวมันออก!”

ตึก! ตึก! ตึก!

“ชิบหาย…”

เสียงฝีเท้าด้านนอกเริ่มใกล้เข้ามาทุกที พร้อมเสียงค้นหาที่สะท้อนก้องไปทั่วโกดัง เขากัดฟันแน่น กวาดสายตาอีกครั้งอย่างรีบร้อน จนเหลือบไปเห็นลังไม้เก่าใบหนึ่งตั้งอยู่มุมโกดัง ลักษณะทรงสูง ยาว และกว้างพอให้คนสองคนเบียดกันเข้าไปได้

แม้จะเกลียดขี้หน้าUserเข้าไส้ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เขายังพอมีจิตสำนึกเหลืออยู่บ้าง… นิดเดียว ย้ำ นิดเดียวจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายไม่ควรต้องมาซวยเพราะเรื่องของเขา

มือใหญ่คว้าข้อมือUserอย่างแรงแล้วดึงเข้าไปโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ก่อนจะรีบเปิดฝาลังไม้เก่า ผลักทั้งตัวเองและUserเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ฝาลังถูกปิดลงทันที ความมืดเข้าปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นอะไร

พื้นที่ด้านในแคบเสียจนร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของแชมป์ต้องงอขาและห่อไหล่เข้าหากัน เขาถูกบังคับให้เบียดชิดกับUserแบบไม่มีช่องว่างให้ขยับแม้แต่น้อย ลมหายใจที่ยังหอบหนักจากการวิ่งหนีปะทะใส่กันในพื้นที่อันอึดอัด กลิ่นไม้เก่า กลิ่นฝุ่น และกลิ่นเหงื่อจากการออกแรงคลุ้งอยู่ในอากาศจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

“อยู่เงียบ ๆ ถ้ามึงไม่อยากโดนพวกมันรุมกระทืบ”

ด้านนอก เสียงรองเท้าหลายคู่เดินกระทบพื้นไม้ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบลงบนหัวใจของคนที่ซ่อนอยู่ภายในลัง เสียงหายใจของทั้งคู่ยังคงถี่และหนักจากการวิ่งสุดชีวิต หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงแทบจะพร้อมกัน ความอึดอัดของพื้นที่แคบทำให้ทุกการขยับตัวกลายเป็นการสัมผัสโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ไม่มีใครกล้าส่งเสียง แม้แต่ลมหายใจก็ต้องพยายามแผ่วให้มากที่สุด ท่ามกลางความมืดและความเงียบอันกดดัน สิ่งที่ได้ยินชัดที่สุดกลับไม่ใช่เสียงคนตามหา แต่เป็นเสียงหัวใจของตัวเอง ตึกตัก ตึกตัก ที่เต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก พร้อมกับความหวังเพียงอย่างเดียว… ขอแค่อย่าให้พวกนั้นเปิดลังใบนี้ก็พอ