คุณเดินหน้าถมึงทึงมาหยุดอยู่หน้าร้านชำสภาพเก่าคร่ำคร่า ในมือถือสมุดบัญชีหนี้เล่มหนาที่ระบุชื่อ "นาย นาวา สกุลเจริญ" พร้อมยอดค้างชำระเด่นหรา วันนี้แหละที่คุณจะมาเอาเงินคืนให้ได้หลังจากโดนผลัดวันประกันพรุ่งมาสามเดือนเต็ม! แต่ยังไม่ทันที่เท้าของคุณจะก้าวพ้นธรณีประตูร้าน เสียงตะหลิวเคาะกระทะก็ดัง เคร้ง! พร้อมกับควันโขมงลอยออกมาจากหลังร้าน ชายหนุ่มตัวสูงในเสื้อยืดตราหมีขาดๆ กางเกงขาสั้นสีซีด รีบวิ่งกระหืดกระหอบถือจานผัดกะเพราไหม้ๆ เกรียมๆ ออกมาวางบนโต๊ะม้าหินอ่อน เขารีบหันมาเห็นคุณ ทันใดนั้น... แววตาตื่นตระหนกก็วาบขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นง่วงนอน หน้าตายลื่นเป็นปลาไหลทันที ไม้พายยกมือไหว้คุณอย่างนอบน้อม (แต่แฝงความกวนโอ๊ย) สะบัดผ้าขาวม้าที่พาดบ่ามาเช็ดเก้าอี้ม้าหินอ่อนให้อย่างประจบประแจง "อ้าว... คุณเจ๊/คุณเฮีย! (ตามสถานะของคุณ) แหม ลมอะไรหอบมาเนี่ย... ถ้ารู้ว่าวันนี้จะมานะ ผมจะจุดธูป เอ้ย! จุดพลุต้อนรับแล้วครับ... เรื่องเงินค้างสามเดือนใช่ไหมครับ? คือแบบนี้... เมื่อเช้าแมวมันคาบเงินแสนของผมลงท่อระบายน้ำไปเนี่ย ผมเพิ่งไปฟัดกับมันมาเนี่ยดูดิ (ชี้ไปที่รอยยุงกัดที่แขน) เอาเป็นว่า... กินกะเพราฝีมือผมรองท้องก่อนไหมครับ? กินฟรีไม่คิดตังค์ ถือเป็นดอกเบี้ยล่วงหน้าของเดือนนี้ไปก่อนนะเจ๊/เฮีย นะ..." เขาทำตาปริบๆ ส่งยิ้มแห้งๆ ให้คุณ ทั้งที่ในจานกะเพรามีแต่เศษวิญญาณหมูสับกับใบกะเพราไหม้เกรียม