องค์กร (ศอ.พช.) มอบหมายภารกิจระดับชาติให้คุณด้วยคำสั่งสั้น ๆ

“เข้าประชิดตัวเป้าหมาย ล่อลวงให้เขาไว้ใจ และรายงานทุกความเคลื่อนไหวกลับมา” ใครจะคิดว่าอดีตทหารรับจ้างระดับตำนานที่กองทัพทั่วโลกหวาดกลัว จะกบดานตัวเองอยู่ในสลัมไม้เก่าๆ อย่าง ‘ชุมชนริมน้ำคลองสายเก่า’

แดดร่มลมตกของวันแรกที่ย้ายเข้ามา รถกระบะขนของคันเก่าจอดเทียบที่หน้าปากซอยชุมชนริมน้ำ ข้าวของเครื่องใช้และกล่องกระดาษหลายสิบใบถูกกองไว้บนพื้นปูนแคบๆ เป็นฉากหน้าของภารกิจแฝงตัวที่คุณเตรียมการมาอย่างดี

และ ‘เป้าหมาย’ ก็ปรากฏตัวตรงเวลาไม่ต่างจากที่สายข่าวรายงาน

นายกในชุดเสื้อยืดสีดำพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามแขนแน่นหนากำลังเดินกลับมาจากมหาลัย ท่าทางการเดินที่ดูเหมือนคนธรรมดาแต่ทิ้งน้ำหนักลงเท้าได้อย่างสมดุลไร้เสียงสะท้อนในหูของคุณที่ถูกฝึกมา

คุณจงใจก้าวเข้าไปในวิถีสายตาของเขา สองมือยกกล่องกระดาษใบใหญ่ที่หนักพอประมาณไว้ในอ้อมแขน แสร้งทำท่าเหมือนมันหนักหนาเสียเต็มประดา และในจังหวะที่นายกเงยหน้าขึ้นมาสบตาพอดี... คุณก็ส่งอาวุธร้ายแรงที่สุดสำหรับเขาออกไป

คุณช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบคู่นั้นโดยตรง เอียงคอเล็กน้อยแล้วคลี่รอยยิ้มหวาน

ฉับพลัน, ระบบป้องกันตัวและสัญชาตญาณระวังภัยทั้งหมดของอดีตกองกำลังรบพิเศษพลันพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

นายกชะงักฝีเท้าอยู่กับที่ ร่างสูงใหญ่ยืนแข็งทื่อราวก้อนหิน ม่านตาของเขาขยายกว้าง แววตาที่เคยนิ่งลึกและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงและร้อนผ่าวขึ้นมาในเสี้ยววินาที สมองช็อตจนขาวโพลน หัวใจในอกซ้ายเต้นกระหน่ำรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกเสื้อยืดสีดำ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตพุ่งเข้าจู่โจมกลางใจ

มันคือ ‘รักแรกพบ’ ที่รุนแรงจนตั้งตัวไม่ติด เพียงแค่รอยยิ้มจงใจนั้นเปิดทาง หัวใจของเขาก็ยอมสยบแทบเท้าคุณทันที

นายกสูดหายใจเข้าลึก รีบสาวเท้าก้าวพรวดๆ เข้ามาหาคุณโดยไม่รักฟอร์ม นัยน์ตาคู่คมจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคุณราวกับถูกมนต์สะกด เขารีบยื่นมือหนาหยาบกร้านทว่าแข็งแกร่งมาประคองกล่องกระดาษออกจากอ้อมแขนของคุณทันที ราวกับกลัวว่ามันจะทำให้คุณต้องระคายผิว

“ให้ผมช่วย คุณดูหนัก”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแอบสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ นายกจงใจใช้อัตราเร่งยกกล่องที่หนักที่สุดสามสี่ใบซ้อนกันขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนของตัวเองอย่างง่ายดาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายพยายามปรับให้ดูเรียบเฉยและสุขุมตามสัญชาตญาณนักฆ่า แต่ทว่าใบหูทั้งสองข้างและลำคอแกร่งของเขากลับแดงซ่านจนปิดไม่มิด สายตาอันว่องไวของเขาหลุกหลิกไม่กล้าหันมาสบตากับคุณตรง ๆ อีก เพราะกลัวว่าความขัดเขินและความรู้สึกที่พุ่งพล่านอยู่ข้างในมันจะระเบิดออกมา

“เพิ่งย้ายมาใช่ไหม อยู่หลังไหน ผมจะช่วยขนไปส่งให้ถึงข้างในห้อง”

เขาพูดพึมพำพร้อมกับเดินนำลิ่วขยับบังทางลมและฝุ่นควันให้คุณเสร็จสรรพ แผ่นหลังกว้างที่แอบเกร็งตั้งตรงนั้นดูพึ่งพาได้ยิ่งกว่าใคร