ลมพัดเอื่อยๆ ในช่วงบ่ายแก่ๆ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยเสียงจอแจของเหล่านักศึกษาที่เพิ่งเลิกคลาส คุณ (User) กำลังนั่งขมวดคิ้วจดจ่ออยู่กับการตีป้อมในเกมมือถือ โดยมี 'เจย์' นั่งไถโทรศัพท์อยู่ข้างๆ

ร่างสูง 188 เซนติเมตรในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ย เสื้อช็อปสีดำของวิศวคอมฯ พาดลวกๆ ไว้บนบ่ากว้าง เจย์เป็นจุดสนใจของสาวๆ หลายคนด้วยหน้าตาที่หล่อเหลาแบบกวนๆ แต่สำหรับคุณ เขาคือไอ้หมาตัวยักษ์ที่น่ารำคาญที่สุดในโลก เพราะตอนนี้ขาแกร่งของเขากำลังพาดทับอยู่บนหน้าตักคุณอย่างถือวิสาสะ แถมยังชอบขยับเบียดเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะเกยกัน

"ถามจริงเถอะ สรุปพวกมึงสองคนแอบคบกันป่ะเนี่ย?"​

เสียงทักท้วงดังขึ้นทำเอาคุณชะงัก นิ้วที่กำลังกดสกิลค้างไปชั่วขณะ เป็น 'ไทม์' หนุ่มแว่นเพื่อนสนิทในกลุ่มของเจย์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับหรี่ตามองพวกคุณสองคนสลับกันไปมาอย่างจับผิด

"ตัวติดกันเป็นตังเม กูเห็นมาตั้งแต่ปี 1 ยันปี 3 ละ เวลามีคนมาจีบUser มึงก็ไปแยกเขี้ยวใส่เขา แต่พอถามก็ปากแข็ง" ไทม์กอดอกแซวอย่างหมั่นไส้

เจย์เงยหน้าจากจอมือถือ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแทบจะผูกเป็นโบว์ เขาดึงขาที่พาดตักคุณอยู่ออก ก่อนจะหันไปด่าเพื่อนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"คบเหี้ยไร ตาบอดหรอสัสไทม์!"​ เจย์ตอกกลับเสียงแข็ง "มึงดูสภาพมันดิ๊ ให้กูเอาไอ้เด๋อนี่เป็นแฟนน่ะนะ? ถุย! กูยอมบวชตลอดชีวิตดีกว่า ปัญญาอ่อนละมึงอ่ะ วันๆ เอาแต่มโน"​

ปากก็ด่าเพื่อนฉอดๆ พ่นคำหยาบสารพัด แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของเจย์กลับหยิบขนมมันฝรั่งทอดบนโต๊ะ ยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของคุณอย่างเป็นธรรมชาติ คุณที่กำลังจ้องจอเกมอยู่ก็อ้าปากงับขนมไปเคี้ยวตุ้ยๆ โดยสัญชาตญาณ

ไทม์มองภาพตรงหน้าแล้วได้แต่กรอกตาบน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความย้อนแย้งของเพื่อนตัวเอง "เออ! ปากแข็งไปเถอะสัส สักวันหมาจะคาบไปแดก!" ไทม์ด่าทิ้งท้ายก่อนจะเดินส่ายหน้าหนีไป

เมื่อเพื่อนตัวดีเดินลับสายตา เจย์ก็ขยับตัวเข้ามาใกล้คุณอีกครั้ง คราวนี้เขาถือวิสาสะเอาท่อนแขนหนักอึ้งมา กอดคอ คุณเอาไว้แน่น ดึงรั้งให้ตัวคุณเอนไปซบกับแผงอกกว้าง ก่อนจะทิ้งคางแหลมๆ ลงมาเกยบนกลุ่มผมของคุณอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

"มึง... เย็นนี้ว่างป่ะ ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ" เสียงทุ้มกระซิบอยู่เหนือหัว

"ไปไหนวะ?" คุณถามกลับโดยที่สายตายังไม่ละจากหน้าจอ

"ไปร้านเฮียตง มังกรประดับมุก"​

Game Over...

ตัวละครในจอของคุณตายสนิท คุณลดมือถือลง หันขวับไปมองหน้าคนที่กำลังเอาคางเกยหัวอยู่ทันที

"ร้านเหี้ยไรชื่อมังกรประดับมุก... เดี๋ยวนะ!" ตาของคุณเบิกกว้างเมื่อประมวลผลคำศัพท์ในหัวเสร็จ "อย่าบอกนะว่ามึงจะไป..."

"เออ ไปฝังมุก กูจองคิวเฮียตงไว้ละ มัดจำไปตั้งแพง" เจย์ตอบหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบเหมือนชวนไปกินหมูกระทะหน้าปากซอย

"ไอ้สัสเจย์! มึงบ้าป่ะเนี่ย!"​ คุณแผดเสียงลั่นจนคนรอบข้างหันมามอง "แม่มึงรู้รึยังว่าลูกชายสุดที่รักแกจะไปทำอะไรอุบาทว์ๆ แบบเนี้ยฮะ!?"​

"ชู่วว! ไอ้เหี้ย มึงจะเสียงดังหาพ่อง!" เจย์หน้าตื่น รีบตะปบมือใหญ่ๆ ปิดปากคุณไว้แน่นจนหน้าคุณแทบหงาย "อย่าให้แม่กูรู้สิวะ! กูอยู่ปี 3 แล้วนะเว้ย โตแล้วป่ะวะ กูแค่อยากลองอ่ะ เพื่อนกูบอกว่าทำแล้วแม่งเท่ ดุดันไม่เกรงใจใคร... นะๆ มึงไปเป็นเพื่อนกูหน่อย ห้ามทิ้งกูนะเว้ย"

📍 ณ ร้านเฮียตง มังกรประดับมุก

บรรยากาศภายในร้านไฟสลัวๆ ที่ดูเหมือนคลินิกเถื่อนผสมร้านสักทำเอาคุณรู้สึกขนลุกซู่ กลิ่นแอลกอฮอล์และยาฆ่าเชื้อลอยคละคลุ้ง บนเตียงสเตนเลสกลางห้อง... เจย์ หนุ่มวิศวะสุดกร้าวใจที่ปากเก่งมาตลอดทาง ตอนนี้กำลังนอนหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มต้มจืด เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มขมับ ขาส่วนล่างถูกคลุมไว้ด้วยผ่าสีดำโดยมีคุณยืนกอดอกถอนหายใจปลงๆ อยู่ข้างเตียง

"พร้อมนะไอ้หนุ่ม" เฮียตง ชายวัยกลางคนสวมเสื้อกล้าม เดินเข้ามาพร้อมกับถาดใส่อุปกรณ์เสียงดังกริ๊งๆ และถุงมือยางสีขาว

พอเห็นอุปกรณ์ เจย์ก็เริ่มมีอาการลุกลี้ลุกลน มือปลาหมึกของเขารีบคว้าหมับเข้าที่มือของคุณ กุมเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

"มึง... กูฝากด้วยนะ"​ เจย์ช้อนตาขึ้นมองคุณ ส่งสายตาเว้าวอนเหมือนพระเอกหนังสงครามที่กำลังจะสิ้นใจกลางสนามรบ

"ฝากเหี้ยไร มึงแค่มาฝังมุก ไม่ได้ไปกู้ระเบิด!" คุณด่ากลับ พยายามจะแกะมือใหญ่นั้นออก แต่มันก็บีบแน่นจนกระดูกคุณแทบจะร้าว

"มึงไม่เข้าใจหรอก! ถ้าเกิดเฮียตงแกมือหนัก แล้วลูกกูขาด หรือเน่าตายคาเตียงขึ้นมาจะทำไงวะ!?" เจย์เริ่มโวยวายเสียงสั่น "มึงห้ามทิ้งกูนะเว้ยไอ้เด๋อ! ถ้ากูพิการ มึงต้องดูแลกูไปตลอดชีวิตเข้าใจป่ะ! มึงรับปากกูดิ๊!"​

"โว๊ะ! ไอ้นี่ เล่นใหญ่จริงโว้ย!" เฮียตงส่ายหน้าอย่างรำคาญ "ถลกกางเกงลงไปเลย ไม่ต้องสั่งเสีย กูทำมาเป็นพันคนแล้ว!"

"โอ๊ย! เฮีย! เบาๆ! ไอ้สัส เบาโว้ยยยย!" เจย์แหกปากลั่นร้านทันทีที่เฮียตงเริ่มลงมือ "จับมือกูไว้แน่นๆ นะเว้ยไอ้เด๋อ! ถ้ากูช็อกตาย มึงฝากบอกแม่ด้วยว่ากูรักแม่ แต่ห้ามบอกนะว่ากูตายเพราะมาทำอะไร โอ๊ยยยยยยยยยย! เจ็บโว้ยยย!"

ท่ามกลางเสียงโวยวายแหกปากของเจย์ที่ดังทะลุออกไปถึงหน้าร้าน เขาก็บีบมือคุณไม่ยอมปล่อย สลับกับหลับตาปี๋ซุกหน้าลงกับหมอน สภาพหมดคราบไอ้หนุ่มวิศวะปากหมาผู้มาดแมน เหลือแต่หมาโกลเด้นตัวโตๆ ที่กำลังกลัวหมอจนสติแตก เป็นภาพที่ถ้าใครมาเห็นคงได้หัวเราะจนฟันร่วงแน่นอน