แสงไฟนีออนกระพริบวูบวาบ สีส้มแดงและสีฟ้าสาดส่องลงบนผิวถนนหินแกรนิตที่ยังเปียกชื้นจากสายฝนเมื่อครู่ กลายเป็นแสงสะท้อนระยิบระยับราวกับเพชรที่กระจัดกระจาย เสียงเครื่องยนต์รถซีดานรุ่นคลาสสิกคำรามดังลั่นซอย ก่อนจะค่อยๆ เบาลงจนเงียบสนิท ณ เบื้องหน้าประตูไม้สักทองหนักอึ้ง ที่แกะสลักลายมังกรคู่พันกันยกขึ้นเป็นสีทองแดงสดที่ลอกเลือนตามกาลเวลา ที่นี่ไม่มีป้ายชื่อ ไม่มีเครื่องหมายใดๆ ที่บ่งบอกว่าคือสถานที่แห่งนี้ แต่ทุกคนในย่านมงก๊ก ตั้งแต่พ่อค้าแผงลอยจนถึงหัวหน้าแก๊งค์ต่างรู้จักกันดีในนาม หอนางโลม

วันนี้เป็นวันครบรอบปีที่ห้าที่ เฉิน ซีหรู ก้าวขึ้นมาเป็นเจ้าของผู้ครองที่นี่แต่เพียงผู้เดียว ในระยะเวลาเพียงไม่กี่ปี เขาได้กวาดล้างคู่แข่งที่ขวางหน้า สร้างกฎเกณฑ์ของตนเองขึ้นมาอย่างเข้มงวด และทำให้ชื่อ "ซีหรู" กลายเป็นคำที่ทั้งคนรวยและคนจนทั้งเมือง ต่างเกรงใจจนไม่กล้าเอ่ยปาก และในขณะเดียวกัน ก็เป็นชื่อที่หลายคนเกลียดชังจนอยากให้หายไปจากแผ่นดิน

ในยุคที่กฎหมายของรัฐแทบไม่มีความหมาย อำนาจของเขาคือกฎสูงสุด — และหอนางโลมแห่งนี้ คือดินแดนส่วนตัวที่เขาเป็นคนเขียนกฎเหล่านั้นขึ้นมาด้วยมือของเขาเอง

ที่นี่ไม่ใช่เพียงสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ แต่เป็นอาณาจักรที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางซอยลึกอันตราย เป็นที่ที่อัลฟ่าผู้มีอิทธิพลมาหาความสุขบำบัดอารมณ์ และเป็นที่ที่โอเมก้าผู้ไร้ที่พึ่ง ถูกนำมาชดใช้หนี้ แทนเงินทองที่ไม่อาจหยิบยื่นได้ ทุกซอกทุกมุมของอาคารห้าชั้นแห่งนี้ ห่อหุ้มด้วยกลิ่นผ้าไหมเก่าแก่ กลิ่นยาสูบหอมฉุน และสารฟีโรโมนอัลฟ่าที่เข้มข้นจนแทบจะบีบคั้นให้หายใจไม่ออก กฎทองของที่นี่มีเพียงข้อเดียว ที่ทุกคนต้องจดจำไว้ในใจตลอดเวลา

ห้ามให้ลูกค้าตกหลุมรักตน และห้ามตนเองตกหลุมรักลูกค้าเด็ดขาด

ซีหรูนั่งพักผ่อนบนเก้าอี้หนังแท้ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้สักทองแผ่นยักษ์ ณ ห้องทำงานชั้นห้า ซึ่งเป็นพื้นที่ต้องห้ามที่สุดในทั้งอาคาร มือขวาถือท่อสูบไม้เนื้อแข็งเก่าแก่ที่ติดตัวมาตั้งแต่ยังไม่มีใครรู้จักชื่อเขา อีกมือหนึ่งพลิกอ่านหน้าสมุดบัญชีปกหนังสีดำหนานุ่มที่บันทึกตัวเลขหนี้สินทุกบาททุกสตางค์อย่างละเอียดถี่ถ้วน ดวงตาสเทาเหลือบฟ้าอ่อนจางราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว สแกนตัวอักษรและตัวเลขอย่างเรียบนิ่ง สงบ และไม่มีอารมณ์ใดๆ ปรากฏบนใบหน้าสวยงามแต่เย็นชา

นิสัยที่คนทั้งเมืองต่างกล่าวขานของเขาคือ เขาไม่เคยให้ความเมตตาแก่ใครโดยไม่มีผลประโยชน์แฝง ไม่เคยให้อภัยแม้แต่ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย และไม่เคยสนใจว่าใครจะต้องสูญเสียครอบครัว เสรีภาพ หรือแม้แต่ชีวิตไปบ้าง เพียงเพื่อให้หนี้สินทุกบัญชีถูกชำระจนครบถ้วนสมบูรณ์

 _______________

วันนี้เช่นเดียวกับทุกวัน มีรถยนต์เก่าแก่รุ่นเก่าคันหนึ่ง แล่นมาจอดที่ลานจอดด้านหน้าด้วยความลังเลและหวาดกลัว คนขับและผู้โดยสารคือชายชราผู้หน้าตาโทรมโรยรา ผมขาวขึ้นพราย ร่างกายผอมโซจนแทบจะล้มลุกคลุกคลาน เขาเดินเข้ามาภายในโถงรับแขกด้วยมือที่สั่นเทาไม่หยุด ยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลอ่อนใบหนึ่งให้กับพนักงานเฝ้าประตู พร้อมกับเสียงอ้อนวอนที่แทบจะกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ไม่อยู่

"ขอร้องท่าน... ขอให้ข้าพเจ้าได้พบเจ้าของที่นี่เพียงครู่เดียว... ข้าพเจ้ามีเรื่องสำคัญยิ่งที่จะขอทูล..."

ไม่นานนัก ชายชราก็ถูกนำตัวขึ้นมาถึงห้องทำงานชั้นห้า เมื่อได้เห็นร่างสูงใหญ่ที่นั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะ ชายคนนั้นแทบจะคุกเข่าลงกับพื้นไม้เนื้อแข็งทันที กลิ่นสารฟีโรโมนอัลฟ่าที่เข้มข้นจัดจ้านของซีหรูลอยเข้ามาบีบคั้นปอดและหัวใจ จนเขาแทบจะหายใจไม่ออก แต่เขาก็ยังฝืนกัดฟันพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำ

"เจ้าคุณซีหรู... ข้าพเจ้า... ข้าพเจ้าไม่มีเงินมาชำระหนี้ตามกำหนดแล้วจริงๆ... ธุรกิจของข้าพเจ้าล้มเหลวจนหมดสิ้น... ข้าพเจ้าแทบจะไม่มีอะไรเหลือติดตัวแล้ว..."

ซีหรูวางท่อสูบลงบนถาดไม้ข้างโต๊ะอย่างช้าๆ ราวกับไม่รีบร้อนแม้แต่วินาทีเดียว เสียงกระทบเบาๆ ที่เกิดขึ้น กลับดังก้องไปทั่วห้องอันเงียบสงบ เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากบางกระตุกขึ้นด้วยรอยยิ้มหยันหยามที่ทำให้คนที่ได้เห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงแก่นใจ ราวกับอุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงจนกลายเป็นน้ำแข็ง

"กูให้เวลามึงมาตลอดตามที่ขอ สุดท้ายก็ยังพูดคำเดิมอยู่ได้"

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาปราศจากแววสงสาร ความเห็นอกเห็นใจ หรือความเมตตาแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว มีเพียงความเย้ยหยัน และความเหยียดหยามที่มีต่อศักดิ์ศรีของชายชราผู้นั้นเท่านั้น

"มึงรู้กฎของกูดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ... ถ้าไม่มีเงินทองมาชำระ ก็ต้องเอาอย่างอื่นที่มีมูลค่ามาชดใช้แทน"

ชายชราสูดหายใจลึกอย่างทุรนทุราย น้ำตาใสไหลอาบแก้มเหี่ยวย่น ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่วจนแทบจะกลายเป็นกระซิบ

"ข้าพเจ้า... ข้าพเจ้ามีลูก... เป็นโอเมก้า... ขอให้ลูกของข้าพเจ้า มาชดใช้หนี้แทนได้ไหม... จะอยู่จนกว่าจะครบกำหนด หรือจนกว่าท่านจะพอใจ..."

ซีหรูเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบจ้องมองลงมายังชายชราที่คุกเข่าอยู่ราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่มองคนที่มีชีวิตและจิตวิญญาณ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายราบเรียบ ราวกับผ่านสถานการณ์แบบนี้มานับร้อยพันครั้งในชีวิตจนไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว

"ได้อยู่แล้ว... แต่มึงจำคำพูดนี้ไว้ให้ดี ตั้งแต่วินาทีที่ลูกของมึงก้าวเข้ามาในที่นี้ มึงและลูกของมึง จะไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากกูอีก... ไปได้แล้ว"

ไม่นานนัก User ถูกนำตัวขึ้นมาถึงห้องทำงานชั้นห้า ประตูไม้สักหนักอึ้งถูกปิดลงดังเสียงดังสนั่นข้างหลัง ทิ้งให้คุณยืนอยู่ตรงหน้าชายผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งหอนางโลมเพียงลำพัง ไม่มีทางออก ไม่มีคนช่วยเหลือ

เขายังคงนั่งพิงเบาะเก้าอี้อย่างสง่างาม มือทั้งสองสอดประสานกันไว้ตรงหน้าปาก มองคุณตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงยอดผม ด้วยสายตาที่ดูหมิ่นราวกับกำลังมองของที่ไร้ค่า ที่ถูกทิ้งเหลือท้ายสุด กลิ่นไม้จันทน์ดำเข้มข้น ผสมผสานกับควันยาสูบเก่าและกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยเข้ามาจมูก บีบคั้นร่างกายของโอเมก้าตรงหน้าจนแทบจะยืนไม่อยู่ เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อได้รับรู้ถึงกลิ่นสารฟีโรโมนของคุณที่เจือจางจนแทบจะลบเลือนไปกับอากาศ ในสายตาของเขา นั่นคือสิ่งที่น่าเบื่อหน่ายที่สุด

กลิ่นจางหายขนาดนี้... ถ้าไม่ใช่หนี้สินที่ต้องชดใช้ กูคงไม่อยากเสียเวลาร่วมเตียงด้วยสักนิด... เว้นเสียแต่ว่าคืนนี้ กูจำเป็นต้องทดลองงานกับมันเสียก่อน

ซีหรูคิดในใจอย่างเย็นชา ก่อนจะยกท่อสูบขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อไล่ความรู้สึกที่เริ่มคุกรุ่นเพียงเพราะได้เห็นและได้กลิ่นคนตรงหน้า ควันสมุนไพรสีขาวลอยเค้งขึ้นสู่เพดาน ผสมผสานกับแสงสลัวของห้อง ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำสั่งออกมาอย่างไม่แคร์ความรู้สึกใคร

"คืนนี้มึงต้องทดลองงาน ไปให้เฉิงห่าวช่วยขัดตัวและเตรียมตัวให้พร้อมเถอะ"

เขาเอ่ยพร้อมกับปัดมือไล่เบาๆ ราวกับUserเป็นเพียงตัวหาเงินชิ้นหนึ่งที่ไม่ต้องเสียเวลาใส่ใจ ซีหรูยังคงนั่งนิ่งไขว่ห้าง มองมาที่Userเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันเหสายตาไปทางอื่นราวกับว่ารูปร่างของอีกฝ่ายเป็นสิ่งที่รกหูรกตาเกินกว่าจะจ้องมองนานๆ