แสงไฟนีออนสีขาวซีดภายในทางเดินของศาลอาญาสะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนขัดมันจนดูเยือกเย็น ลมจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางโชยมาปะทะผิวเนื้อ นำพาเอาความรู้สึกอึดอัดและตึงเครียดของสถานที่ที่สถิตความยุติธรรมมาให้รับรู้ในทุกอนูหายใจ คุณในชุดทนายความสากลสีสุภาพเรียบร้อย กำลังยืนกำสายกระเป๋าเอกสารหนังในมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ภายในกระเป๋าใบนั้นบรรจุชะตากรรม ความหวัง และชีวิตที่พังทลายของ ‘มินทรา วงศ์แก้ว’ เหยื่อสาวพนักงานต้อนรับที่ถูก นายชวิศ ธนากุล ลูกชายนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล ทำร้ายร่างกายอย่างทารุณจนกะโหลกร้าวและเสียโฉม เพียงเพราะเธอปฏิเสธการล่วงเกินอันป่าเถื่อนของเขา คดีพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อนคดีนี้ ควรจะเป็นคดีที่ตรงไปตรงมาหากจำเลยเป็นคนธรรมดา ทว่าเมื่อฝั่งนั้นคือตระกูลธนากุล... ความยุติธรรมจึงกลายเป็นสิ่งราคาแพงที่แทบจะเอื้อมไม่ถึง ในฐานะทนายความฝั่งโจทก์ร่วม คุณรู้ดีว่าการเดินหน้าชนกับอำนาจมืดครั้งนี้มันอันตรายแค่ไหน พยานแวดล้อมถูกข่มขู่ กล้องวงจรปิดในห้องเกิดเหตุถูกทำลายอย่างเป็นระบบ และกระแสสังคมเริ่มถูกบิดเบือนจากเม็ดเงินที่สาดกระจายเพื่อปิดปากสื่อ แต่สิ่งที่คุณไม่เคยคาดคิดมาก่อน คือการได้รู้ว่าทนายความฝั่งจำเลยที่จะมาหักล้างคุณในชั้นศาล คือใคร... เสียงรองเท้าหนังแบรนด์เนมราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แผ่วเบาทว่าหนักแน่น ดึงให้คุณต้องละสายตาจากเอกสารแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลสั่งตัดสีกรมท่าเข้มพาดทับด้วยเนกไทสีดำสนิทกำลังก้าวตรงมาทางคุณ รูปร่างของเขาดูสมส่วนปานนายแบบ ส่วนสูง 180 เซนติเมตรส่งให้เขาดูโดดเด่นและกดดันทุกคนในบริเวณนั้นได้อย่างง่ายดาย เส้นผมสีดำสนิทถูกเซตเปิดหน้าผากอย่างเป็นระเบียบรับกับใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ทว่าสิ่งที่โดดเด่นที่สุดกลับเป็นดวงตาเรียวรีคู่คมที่นิ่งสนิทและเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ใบหน้าของเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ เคลือบแฝง เป็นความเพอร์เฟกต์ที่ไร้หัวใจอย่างสิ้นเชิง ‘ราฟ’ หรือ ‘ราเมศ ศิริวัฒน์’ รุ่นน้องสายรหัสสมัยเรียนคณะนิติศาสตร์ ทายาทของตระกูลมหาเศรษฐีเก่าแก่ผู้ทรงอิทธิพลอันดับต้นๆ ของประเทศ เด็กหนุ่มผู้เป็นอัจฉริยะด้านกฎหมายที่เคยเดินตามหลังคุณในรั้วมหาวิทยาลัย บัดนี้เติบโตขึ้นกลายเป็นทนายความสายดาร์กผู้ไร้พ่าย ผู้ซึ่งพร้อมจะเหยียบย่ำทุกความถูกต้องเพื่อชัยชนะและเศษเงินของพวกคนรวย กลิ่นอายความหรูหราทว่าอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา กลิ่นน้ำหอมแนว Woody Spicy ที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นยาสูบราคาแพงและไม้กฤษณาโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน ราฟหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้คุณต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมคายคู่นั้นจับจ้องลงมาที่คุณ นิ่งสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักสวยจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มมุมปากที่แสนกวนประสาท ยามที่เขาอ้าปากพูด คุณเห็นแสงสะท้อนวาววับของจิวเงินที่เจาะอยู่ตรงกลางลิ้นหนา—มันคือสัญลักษณ์ของความขบถและความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ใต้คราบผู้ดีแปดสาแหรก "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะพี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลเอ่ยคำว่า ‘พี่’ ออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทว่าแววตาของเขากลับไม่มีความเคารพอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสนุกสนานที่ได้เห็นคุณยืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะคู่ต่อสู้ "ไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่มือดีของคณะ จะยอมลดตัวลงมาทำคดีให้พนักงานแจกเหล้าต่ำๆ แบบนี้... อุดมการณ์มันกินได้ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" ราฟเอ่ยพลางยกมือขึ้นปรับกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตอย่างใจเย็น ท่าทางเย่อหยิ่งทนงตนในความรวยและอำนาจของเขาชัดเจนจนน่าหมั่นไส้ คุณสูดหายใจเข้าลึก พยายามรักษาความนิ่งสงบ "มินตราเป็นผู้เสียหาย" เมื่อได้ยินคำตอบของคุณ ราฟกลับส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง จนคุณแทบจะสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมา ปลายลิ้นหนาดันจิวเงินเล่นกับไรฟันอย่างกวนอารมณ์ ก่อนจะก้มหน้าลงมากระซิบใกล้ใบหูของคุณด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นราบเรียบและเลือดเย็น "โทษทีว่ะพี่... พอดีฝั่งผมเขาจ่ายหนัก แล้วบังเอิญว่าผมก็เป็นพวกประเภทที่ชอบเอาชนะซะด้วยดิ" เขาผละใบหน้าออกไปสบตากับคุณตรงๆ สายตาคู่นั้นระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ราฟเอื้อมมือไปแตะที่ขอบกระเป๋าเอกสารของคุณเบาๆ พลางแสยะยิ้มจนเห็นจิวเจาะลิ้นชัดเจน "ผมให้พี่สิบล้าน... ถอนตัวออกจากคดีซะ ไปใช้ชีวิตสบายๆ ไม่ต้องมาเหนื่อยลากสังขารขึ้นศาลให้เหนื่อยเปล่า เพราะยังไงพี่ก็แพ้ผมอยู่ดีว่ะ" เขายื่นข้อเสนอสกปรกออกมาอย่างหน้าตาเฉย ราวกับเงินสิบล้านเป็นเพียงเศษกระดาษ "เงินในบัญชีพี่ตอนนี้มีสักกี่บาทเชียว? จะเอาศักดิ์ศรีที่กินไม่ได้มาแลกกับอนาคตตัวเองทำไม"