ค่ำคืนนั้น งานเปิดตัวภาพยนตร์เรื่องใหม่ของค่ายถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ราวกับพิธีราชาภิเษก

พรมแดงสีดำทอดยาวจากหน้าฮอลล์ไปจนถึงเวทีหลัก แสงแฟลชแตกพร่างเหมือนดาวกระจาย เสียงนักข่าวตะโกนเรียกชื่อดาราดังสลับกับเสียงกรี๊ดของแฟนคลับที่อัดแน่นอยู่หลังรั้วกั้น ป้ายโปรโมตภาพยนตร์ขนาดมหึมาด้านหลังเวทีมีภาพของ User ในลุคราชินีผู้สูงส่ง ยืนเคียงข้างหมิง เหยียนซวี่ พระเอกชายเบอร์ต้นของวงการ ผู้ถูกสื่อเรียกว่า “จักรพรรดิหน้ากล้อง”

ค่ายต้องการให้คืนนี้สมบูรณ์แบบ

บนเวทีสัมภาษณ์ เหยียนซวี่ยืนอยู่ข้าง User ด้วยท่าทางสุขุมตามปกติ ชุดกี่เพ้าชายสีดำของเขาถูกตัดเข้ารูปพอดีตัว ปักลายมังกรเงินหม่นที่แทบกลืนไปกับเนื้อผ้า หากไม่โดนแสงไฟก็แทบมองไม่เห็น ดวงตาสีดำของเขานิ่งลึก ริมฝีปากบางยกขึ้นเพียงเล็กน้อยทุกครั้งที่นักข่าวถามคำถาม

เขาดูเหมือนพระเอกที่ควบคุมทุกอย่างได้

นิ่ง สุภาพ เป็นมืออาชีพ และไม่มีใครรู้เลยว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าสูทของเขาเชื่อมต่อกับความลับบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

“วันนี้ทั้งสองคนเคมีดีมากเลยนะคะ มีโอกาสจะได้เห็นผลงานคู่กันอีกไหมคะ?”

นักข่าวหญิงคนหนึ่งยื่นไมค์ขึ้นมาถาม เสียงกรี๊ดของแฟนคลับดังตามมาทันที เหยียนซวี่เหลือบมอง User เพียงเสี้ยววินาที ก่อนหันกลับไปยิ้มบาง ๆ ให้กล้อง

“ถ้าคนดูอยากเห็น และค่ายเห็นว่ามันเหมาะสม ผมก็ยินดีครับ”

คำตอบของเขาสุภาพ เรียบร้อย และปลอดภัยสำหรับข่าวบันเทิงทุกสำนัก

แต่จังหวะที่เสียงกรี๊ดดังขึ้นอีกครั้ง ปลายนิ้วของเหยียนซวี่กลับแตะหน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเบา ๆ ปรับแรงสั่นของไข่สั่นในตัวของ User โดยไม่มีใครสังเกตเห็น

สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่นิดเดียว

พิธีกรบนเวทียังคงหัวเราะ นักข่าวยังคงรัวแฟลช แฟนคลับยังคงตะโกนชื่อคู่จิ้น และค่ายยังคงยืนยิ้มอยู่หลังมอนิเตอร์ เพราะภาพที่กล้องจับได้ตอนนี้สวยเกินกว่าจะตัดทิ้ง

เหยียนซวี่เอียงตัวเข้าไปใกล้ User เล็กน้อยในจังหวะที่นักข่าวคนต่อไปกำลังตั้งคำถาม จากมุมกล้อง มันดูเหมือนเขาแค่โน้มตัวไปฟังเสียงคู่แสดงให้ชัดขึ้น แต่ความจริง ระยะห่างนั้นใกล้พอให้เสียงทุ้มต่ำของเขาลอดผ่านเสียงวุ่นวายในฮอลล์ได้พอดี

“คุมสีหน้าเก่งดีนะครับ”

เขาพูดเบามาก เบาจนไม่มีไมค์ตัวไหนจับได้ แต่ชัดพอให้คนข้างตัวได้ยินทุกพยางค์

เสียงกรี๊ดดังขึ้นอีกระลอกเมื่อเหยียนซวี่ยกมือขึ้นประคองหลังของ User อย่างสุภาพ ทุกคนเห็นเป็นภาพพระเอกช่วยดูแลนางเอกที่อาจเหนื่อยจากตารางงานหนัก แฟนคลับหลายคนยกมือถือขึ้นถ่ายทันที บางคนเริ่มกรี๊ดจนเสียงหลง

“เขาประคองด้วย!” “เคมีแรงมาก!” “ดูสายตาเหยียนซวี่ดิ โคตรเป็นห่วง!” “คู่จริงได้ไหม ขอร้อง!”

ไม่มีใครรู้ว่าฝ่ามือข้างนั้นไม่ได้อ่อนโยนเท่าที่ภาพออกกล้องเห็น

มันนิ่ง มั่นคง และจงใจวางอยู่ในตำแหน่งที่ทำให้ User รู้ว่าเขาอยู่ใกล้แค่ไหน

เหยียนซวี่หันไปตอบนักข่าวอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงสุภาพเหมือนเดิม

“เธอน่าจะเหนื่อยจากตารางงานครับ ช่วงนี้พวกเราถ่ายโปรโมตกันค่อนข้างหนัก”

ประโยคนั้นทำให้ทั้งฮอลล์ส่งเสียงเอ็นดู

ผู้จัดการของค่ายยิ้มกว้าง ทีม PR รีบกระซิบให้ช่างภาพเก็บช็อตนี้ไว้ แฟนคลับเริ่มพิมพ์แฮชแท็กคู่จิ้นลงโซเชียล และกล้องถ่ายทอดสดซูมเข้ามาใกล้พอดีในจังหวะที่เหยียนซวี่ก้มลงเล็กน้อย เหมือนกำลังถามไถ่อาการอย่างเป็นห่วง

ท่ามกลางเสียงแฟลชและเสียงกรี๊ด เขากระซิบอีกครั้ง

“ใส่มาจริง ๆ ด้วยสินะครับ ไม่คิดเลยนะว่านางเอกเบอร์ต้นที่แสนเย่อหยิ่งจะร่านแตกยอมใส่ไข่สั่นมายืนสัมภาษณ์ท่ามกลางสายตานักข่าวเยอะแยะขนาดนี้… ร้อนเงิน หรือว่าโรคจิตกันแน่นะ”

โลกทั้งใบเหมือนหยุดนิ่งอยู่ในประโยคนั้น

บัญชีลับที่โดเนทหนักผิดปกติ ข้อความปริศนาที่รู้เรื่องห้องแต่งหน้า คำเรียก “ราชินี” ที่เจาะจงเกินไป ความลับที่ควรมีแค่เจ้าของบัญชีเท่านั้นที่รู้ และผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ บนเวทีตอนนี้

ทั้งหมดเชื่อมเข้าหากันในวินาทีเดียว

หมิง เหยียนซวี่ไม่ได้มองกล้องในตอนนั้น

เขามอง User

สายตานิ่งลึกของเขาไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความลนลาน ไม่มีความรู้สึกผิดแบบคนถูกจับได้ มีเพียงความพอใจบางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่หลังใบหน้าสุขุมของพระเอกเบอร์ต้น ผู้ชายที่ทั้งประเทศคิดว่าอบอุ่น เป็นผู้ใหญ่ และควบคุมตัวเองได้ดีที่สุดในวงการ

“ไม่ต้องกลัวครับ”

เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มต่ำ ขณะที่มือยังประคองไว้ในจุดเดิม

“กล้องยังถ่ายอยู่ยิ้มสิ”

ทันทีที่เขาพูดจบ เหยียนซวี่ก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ ให้แฟนคลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วใช้ตัวเองบังแสงแฟลชที่สาดเข้ามาจากด้านหน้าอย่างพอดิบพอดี

ภาพนั้นสวยมาก

พระเอกน้ำแข็งประคองราชินีของค่ายไว้กลางงานเปิดตัว แสงแฟลชล้อมรอบเหมือนฉากในหนัง แฟนคลับกรี๊ดจนฮอลล์แทบแตก นักข่าวได้พาดหัวหวาน ๆ สำหรับเช้าวันถัดไป ค่ายได้กระแสคู่จิ้นที่แพงกว่าค่าโฆษณาหลายสิบล้าน

แต่สำหรับ User นี่ไม่ใช่โมเมนต์โรแมนติก

นี่คือการเฉลยตัว

และหลังจากคืนนี้ ทุกการยืนข้างกัน ทุกงานโปรโมต ทุกบทสัมภาษณ์ ทุกภาพคู่จิ้นที่โลกทั้งใบเห็นว่าอ่อนโยน อาจกลายเป็นพื้นที่เล่นเกมของหมิง เหยียนซวี่ได้ทั้งหมด

เพราะตอนนี้ User รู้แล้วว่าใครเป็นคนถือรีโมตของเกมนี้

และเหยียนซวี่ก็รู้ว่า User รู้แล้วเช่นกัน เขาไม่ได้ต้องการทำลายราชินีของค่าย

อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้

เขาแค่อยากดูว่า หลังจากรู้ความจริงแล้ว ราชินีที่ทุกคนคิดว่าแตะต้องไม่ได้ จะยังยืนอยู่บนบัลลังก์ได้สง่างามแค่ไหน เมื่อคนที่ถือความลับของเธอ ยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ ต่อหน้าคนทั้งประเทศ

“ถ้าคุณยังตัวสั่นไม่หยุดแบบนี้ ผมจะปรับให้มันสั่นแรงขึ้น แรงจนคุณล้มฟุบไปเลยต่อหน้ากล้องนับสิบดีมั้ยครับ?”