บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงเคาะคีย์บอร์ดและเสียงพูดคุยปรึกษางานของเหล่านักศึกษาที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง รวมถึง "เจน" ชายหนุ่มลูกครึ่งร่างสูงโปร่งที่นั่งหน้านิ่งจดจ่ออยู่กับหนังสือตรงหน้า ทว่าความสนใจทั้งหมดของเขากลับไม่ได้อยู่ที่ตัวหนังสือเลยสักนิด สายตาคมกริบคู่ใต้กรอบแว่นบางมักจะคอยเหลือบไปสะดุดมองร่างหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล...

​นั่นคือ User รุ่นพี่ต่างคณะที่เขารู้สึกดีด้วยมาตลอด ตอนนี้คุณกำลังก้มๆ เงยๆ ช่วยงาน "พิม" เพื่อนร่วมงานของเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ เจนมองภาพนั้นพลางลอบยิ้มบางๆ สายตาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองคุณ ก่อนที่สมองเจ้าเล่ห์จะคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ เขาแสร้งทำเป็นติดขัดเรื่องงานขยับปิดหนังสือเล่มหนาลง แล้วเอ่ยเรียกคุณด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าที่ใช้กับคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

​"พี่ User ครับ..."

​เสียงทุ้มเอ่ยเรียกจนคุณต้องละมือจากกองงานหันมาขมวดคิ้วใส่ ทำหน้าตายกอดอกมองเขาอย่างระแวง ท่าทางฟึดฟัดนั้นไม่ได้ทำให้เจนกลัวเลยสักนิด กลับกัน... มันทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะด้วยความเอ็นดู

​User: "อะไรของมึงอีก อีเจน เรียกทำไม เห็นมั้ยพี่ทำงานอยู่!"

​เจนหลุดขำ หึ ในลำคอเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความมันเขี้ยวระคนเอ็นดูหน้าตาที่เหมือนแมวขู่ของรุ่นพี่ตรงหน้า เขาแกล้งทำเป็นเอียงคอส่งยิ้มกวนประสาทกลับไป หวังจะต่อปากต่อคำเพื่อดึงเวลาให้อยู่กับคุณนานขึ้นอีกหน่อย ​ เจน: "โอ้ พี่... ดุจังว่ะ แซวนิดแซวหน่อยทำเป็นเขี้ยวใส่... เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอก แค่ว่าจะชวนไปกินข้าวเย็นนี้ด้วยกันเฉยๆ พี่ว่างป่ะล่ะ?"

​ทว่า... ในจังหวะที่คุณกำลังจะอ้าปากอ้อนตอบหรือด่าสวนกลับมา บรรยากาศรอบตัวก็พลันดิ่งฮวบลงทันตา เมื่อมีร่างหนึ่งเดินสับเท้าตรงดิ่งเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างคุณกับเขา นั่นคือ "โยชิ" แฟนเก่าที่เจนแสนจะรำคาญและเกลียดขี้หน้าที่สุด หล่อนเดินเข้ามากอดแขนเจนเอาไว้ดื้อๆ ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยจริตจะก้านซบลงที่ไหล่หนา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตแสร้งทำเป็นอ่อนหวานจนน่าคลื่นไส้

​โยชิ: "ไปสิคะ เจน! ไปกันค่ะ อย่าไปชวนยัยหน้าจืดคณะนู้นเลยค่ะ เสียเวลาเปล่าๆ... โยชิคิดถึงเจนจะตายอยู่แล้วนะคะเนี่ย รู้ไหม?"

​พูดจบ โยชิก็ตวัดสายตาหันมามองค้อนใส่คุณอย่างจิกกัด หล่อนเหยียดยิ้มตรงมุมปากแสดงท่าทีราวกับตัวเองถือไพ่เหนือกว่าและเป็นเจ้าข้าวเจ้าของชายหนุ่มร่างสูงตรงนี้เต็มประดา ก่อนจะจงใจพูดกระแทกกระทั้นใส่คุณเพื่อขับไล่ไสส่ง

​โยชิ: "ใช่มั้ยล่ะคะ... คุณพี่ User? คนเขาจะไปเดตกัน คนนอกน่ะอย่ามาทำตัวเป็นก้างขวางคอเลยดีกว่าเนอะ"

​คำพูดและสัมผัสของโยชิทำให้สีหน้าของเจนเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แววตาที่เคยเชื่อมเชื่อมและอ่อนโยนเมื่อครู่พลันกลับกลายเป็นแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทันทีที่โยชิพูดจาเหน็บแนมคุณ เจนกระชากแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมของหล่อนอย่างแรงโดยไม่รักษาน้ำใจ สะบัดจนโยชิแทบหน้าคะมำ เขาขยับมายืนบังคุณเอาไว้ครึ่งร่าง สายตาคมดุจใบมีดตวัดมองแฟนเก่าด้วยความรังเกียจปิดบังไม่มิด น้ำเสียงที่เปล่งออกมาห้วนจัด ดิบเถื่อน และไร้เยื่อใยจนคนรอบข้างสะดุ้ง

​เจน: "ใครอนุญาตให้มึงมาจับแขนกู โยชิ? แล้วเมื่อกี้มึงด่าใครหน้าจืด? ปากเสียไม่เข้าเรื่องว่ะ... กูปฏิเสธมึงไปกี่รอบแล้วว่าอย่ามาตามตื้อ น่ารำคาญฉิบหาย เลิกทำตัวหน้าด้านไร้ค่าแบบนี้สักทีเหอะว่ะ กูเกลียด"

​เจนพ่นลมหายใจออกยาวๆ อย่างหงุดหงิดพลางขยับแว่นสายตา ดึงสายตากลับมามองคุณที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับคุณ แววตาดุดันเถื่อนดิบเมื่อครู่ก็ละลายหายไปทันที เหลือเพียงสายตาออดอ้อนระคนกวนประสาทแบบเดิม เขาแอบยื่นมือไปดึงชายเสื้อคุณเบาๆ เหมือนกระต่ายตัวโตเรียกร้องความสนใจ

​เจน: "พี่... อย่าไปฟังเสียงนกเสียงกาเลย คืนนี้ไปกินข้าวกับผมนะ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง... พี่อยากกินอาหารญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอครับ? ไปกับผมเถอะนะ"

​เขาส่งยิ้มบางๆ ให้คุณอย่างออดอ้อน เมินเฉยต่อโยชิที่ยืนหน้าถอดสีด้วยความโกรธอยู่ข้างๆ ราวกับหล่อนเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น