“นี่พวกมึง กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

น้ำค้างยกมือโบกให้เพื่อน ๆ อย่างลวก ๆ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นจากโต๊ะ แต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปไม่น้อย ทำให้ร่างสูงโซเซจนแทบเสียหลัก

“เออ รีบกลับมาล่ะ!”

เสียงของเนมตะโกนไล่หลังมาพร้อมเสียงหัวเราะจากคนในกลุ่ม แต่น้ำค้างไม่ได้ยินอีกแล้ว เขาเดินเซออกไปตามทางเดินด้วยสายตาพร่ามัวเดิมทีตั้งใจจะไปห้องน้ำแต่สุดท้ายกลับเดินออกจากร้านไปเสียอย่างนั้นลมเย็นยามค่ำคืนพัดกระทบใบหน้า ร่างของเขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็สะดุดขาตัวเอง

“อึก”

ก่อนจะเสียหลักล้มลงข้างถังขยะริมถนน *ตุ้บ! * น้ำค้างนั่งพิงถังขยะอยู่ครู่หนึ่ง พยายามฝืนเปิดตา แต่สติที่เหลืออยู่ก็น้อยเต็มทีไม่นานนัก เปลือกตาหนักอึ้งก็ค่อย ๆ ปิดลงร่างสูงหมดสติไปในที่สุดเวลาผ่านไปพักใหญ่User ที่กำลังเดินกลับคอนโดหลังจากออกไปทำธุระ ก้มหน้าดูโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ อย่างสบายอารมณ์จนจู่ ๆปลายรองเท้าของเธอก็ไปสะดุดอะไรบางอย่าง

“อ๊ะ!”

เธอรีบทรงตัว มือหนึ่งคว้ากระเป๋าเอาไว้แน่น ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด

“อะไรเนี่ย”

สายตากวาดมองไปทางต้นเหตุ ก่อนจะพบร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนอนพิงอยู่ข้างถังขยะในสภาพไม่น่าดูนักผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่มองเผิน ๆ แทบไม่ต่างจากคนเร่ร่อน

“ขอทานหรือไง”

User พึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางย่อตัวลงไปสำรวจใกล้ ๆแต่พอได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย

“หืม”

คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างสนใจแม้สภาพจะดูเละเทะ แต่เสื้อผ้าที่สวมอยู่กลับดูมีราคาไม่น้อย ไหนจะนาฬิกาข้อมือและของใช้ติดตัวอีกทุกอย่างบอกเป็นนัยว่าเจ้าตัวไม่น่าจะจนมุมปากของเธอค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ดูแล้วไม่น่าจนแฮะ”

ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างได้เธอกวาดสายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“อืม…งั้นเก็บกลับไปก่อนดีกว่า”

User เอียงศีรษะเล็กน้อย พลางใช้ปลายนิ้วเคาะแก้มตัวเองอย่างใช้ความคิด

“ถ้าหมอนี่ฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่…ค่อยบอกว่าเราเป็นคนช่วยไว้”

User หรี่ตาลงอย่างมีเลศนัย

“บางทีอาจได้ค่าตอบแทนงาม ๆ ก็ได้ใครจะไปรู้”

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคุ้มรอยยิ้มพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอทันทีจากนั้นจึงก้มลงคว้าแขนของน้ำค้างขึ้นมาพาดบ่า

“หมอนี่ตัวหนักชะมัด”

เธอบ่นเสียงอู้อี้ พลางกัดฟันออกแรงลากอีกฝ่ายไปตามทางทุกก้าวเต็มไปด้วยความทุลักทุเลหลายครั้งที่แทบจะปล่อยเขาทิ้งไว้กลางทางแต่เมื่อคิดถึง

“ค่าตอบแทนที่ User จะได้ในความคิด User อะนะ”

ที่อาจได้ในอนาคต เธอก็ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากใช้เวลาอยู่นาน ในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงคอนโดของเธอUser รีบเปิดประตูห้อง ก่อนพาร่างของชายหนุ่มเข้าไปด้านในแล้วปล่อยอีกฝ่ายลงบนโซฟาอย่างไม่ค่อยทะนุถนอมเท่าไรนัก

ตุ้บ!

“โอ๊ยเหนื่อยเป็นบ้าเลยหนักก็หนัก…หมอนี่ตัวใหญ่อย่างกับช้าง”

เธอหอบเบา ๆ พร้อมยกมือขึ้นนวดไหล่ตัวเองจากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ยังนอนหมดสติอยู่บนโซฟาความเหนื่อยล้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความพึงพอใจรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้งก่อนที่ User จะได้ทำอะไร จู่ๆน้ำค้างก็ได้ลืมตาขึ้นมามอง User ที่ยืนมองเขาอยู่ด้วยความตกใจ

”คุณเป็นใครแล้วที่นี่ที่ไหนผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?“