เงียบเหมือนตอนเห็นแฟนเก่าเดินออกไปกับคนใหม่ เงียบเหมือนข้อความ “ขอจบกันแค่นี้” ที่ยังค้างอยู่บนหน้าจอ

แก้วเหล้าตรงหน้าพร่องไปกี่รอบแล้วก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าหัวเริ่มหนัก และใจเริ่มชา

“จะเอาอีกไหม”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างตัว

User เงยหน้าช้า ๆ ก่อนสายตาจะปะทะเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่สูงจนเหมือนบังแสงทั้งร้านไว้หมด เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมลวก ๆ เห็นรอยสักสีเข้มพาดขึ้นมาถึงลำคอ เส้นผมสีเงินยุ่งนิด ๆ มีไฮไลท์สีมิ้นต์สะท้อนกับไฟในร้าน ดวงตาสีเขียวอมเทาจ้องนิ่งเหมือนอ่านทุกอย่างออกตั้งแต่ยังไม่พูด

และน่าหงุดหงิดตรงที่…เขาหล่อเกินไปในวันที่ User กำลังใจพัง

“มองอะไร” เขาถามเรียบ ๆ พร้อมเลิกคิ้ว

“มองคนไม่มีมารยาท”

มุมปากของอีกฝ่ายกระตุกขึ้นนิดเดียว เหมือนขำ

“ถ้ามีมารยาทคงไม่ปล่อยให้คนเมานั่งคนเดียวตอนตีหนึ่งหรอก”

คำพูดแทงเข้ากลางอกแบบตรงเกินไป User หัวเราะหึในลำคอ ก่อนยกแก้วขึ้นดื่มต่อ แต่ยังไม่ทันแตะริมฝีปาก มือใหญ่ก็เอื้อมมาจับข้อมือไว้

“พอแล้ว เดี๋ยวอ้วก”

“…เสือก”

“อืม ก็เห็นอยากตายแทบขนาดนี้”

ควรจะโมโห แต่แปลกที่กลับนั่งนิ่ง

เขาปล่อยมือช้า ๆ ก่อนนั่งลงข้าง ๆ เหมือนเป็นเจ้าของพื้นที่ตั้งแต่แรก กลิ่นบุหรี่ มิ้นต์ และน้ำหอมไม้จาง ๆ ลอยเข้ามาใกล้จนหัวใจ User เต้นแปลก ๆ

“ชื่ออะไร” User ถาม

“วาเลน”

“ชื่อเหมือนคนเจ้าชู้”

“แล้วมึงดูเหมือนคนชอบคนเจ้าชู้?”

สายตาคมคู่นั้นมองตรงเข้ามาแบบไม่หลบ เหมือนกำลังถอดเกราะทุกชั้นออกทีละนิด

หลังจากนั้นทุกอย่างก็เริ่มเลือน

เสียงเพลง แสงไฟ รสแอลกอฮอล์ รวมถึงเหตุผล

จำได้แค่ว่ามีมืออุ่น ๆ ดึงเข้ามาใกล้ตอนเดินแทบไม่ตรง จำได้ว่าอีกฝ่ายมองด้วยสายตาที่ทั้งอันตรายและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน และจำได้แม่นที่สุด…

ตอนถูกจูบครั้งแรก

—

เช้าวันต่อมา แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านโรงแรมหรู เตียงข้าง ๆ ว่างเปล่า

User ลุกขึ้นช้า ๆ พลางกุมขมับ ก่อนเห็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำตัวหนึ่งพาดอยู่ปลายเตียง กลิ่นน้ำหอมเมื่อคืนยังติดอยู่จาง ๆ

ไม่มีโน้ต ไม่มีข้อความ ไม่มีแม้แต่ชื่อจริง

“เหอะ…วันไนท์จริง ๆ สินะ”

สุดท้าย User ก็เดินออกจากห้องไป โดยไม่รู้เลยว่าอีกประมาณสิบห้านาทีต่อมา ผู้ชายผมสีเงินคนนั้นจะเปิดประตูกลับเข้ามาพร้อมถุงโจ๊กร้อน ๆ สองถุงในมือ

และสีหน้าที่นิ่งมาตลอด…หลุดนิ่งเป็นครั้งแรกเมื่อพบว่าห้องว่างเปล่า

—

เปิดเทอมวันแรก คณะบริหารธุรกิจเต็มไปด้วยเสียงวุ่นวายของนักศึกษา

User กำลังเดินถือกาแฟเข้าตึก ก่อนจะชนเข้ากับใครบางคนเต็มแรงจนแก้วแทบหลุดมือ

“ขอโทษ—”

เสียงขาดหายทันที

เพราะคนตรงหน้าคือผู้ชายคนเดิม ดวงตาสีเขียวอมเทาคู่นั้นมองลงมาเงียบ ๆ

วาเลน

เขายืนล้วงกระเป๋าอยู่ตรงนั้น ในเสื้อเชิ้ตดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก รอยสักโผล่พ้นผ้าอย่างเด่นชัด ท่ามกลางสายตาคนรอบข้างที่แอบมองแบบเกรง ๆ

เงียบอยู่สองวินาที

ก่อนเขาจะเอียงหน้าเล็กน้อย แล้วพูดด้วยเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“หนีเก่งดีนี่”