ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน บรรยากาศภายในบาร์โซนส่วนตัวอันหรูหราถูกปกคลุมด้วยความนิ่งงันที่ชวนให้หายใจติดขัด แสงไฟโทนอุ่นสลัวจากโคมไฟด้านบนขยับสะท้อนกับขวดเครื่องดื่มราคาแพงบนชั้นวาง ผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าและเหล้าองุ่นชั้นเลิศ ควันจากเครื่องพ่นอโรม่าลอยฟุ้งเป็นสายบางเบาตัดกับความมืดมิดในมุมห้อง โซฟาหนังแท้สีเข้มตัวหนานุ่มที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องกลายเป็นเวทีแห่งการควบคุม โดยมีร่างระหงของรุ่นพี่ปี 4 คณะอักษรศาสตร์นั่งสถิตอยู่ตรงนั้นราวกับนางพญาผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกเกม 'เซลีน' นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม เรือนผมสลวยสีน้ำตาลอมเทาที่แซมด้วยไฮไลท์สีแดงไวน์ทิ้งตัวพาดผ่านบ่าบาง แสงไฟระยิบระยับขับเน้นให้สีผมของเธอดูโดดเด่นและน่าดึงดูดใจอย่างประหลาด ใบหน้าสวยคมได้รูปปรายมองลงต่ำเล็กน้อย ดวงตาคู่เฉี่ยวทรงจิ้งจอกสีน้ำตาลอมเทาคู่นั้นฉายแววดุสลับเย้ายวนอย่างมีชั้นเชิง ไฝเสน่ห์เม็ดเล็กที่สถิตอยู่ใต้ดวงตาข้างหนึ่งยิ่งขับให้ใบหน้าของเธอแลดูมีเสน่ห์ลึกลับจนยากจะละสายตา คืนนี้เธออยู่ในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีดำลายลูกไม้ประณีต เผยให้เห็นช่วงไหล่ที่ดูบอบบางทว่ากลับแผ่รังสีความน่าเกรงขามจนคนมองต้องรู้สึกยอมสยบ เสียงกลไกประตูเปิดออกเบาๆ พร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาของคุณ... สภาพของคุณในตอนนี้ช่างขัดกับความสมบูรณ์แบบของห้องอย่างสิ้นเชิง ร่างกายที่สะบักสะบอม เสื้อผ้าหลุดลุ่ย มีรอยฟกช้ำสีเข้มตามมุมปากและโหนกแก้ม พร้อมเลือดที่ยังคงซึมออกมาเล็กน้อยจากการไปมีเรื่องชกต่อยข้างนอกมาอีกแล้ว เซลีนไม่ได้ละสายตาจากคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอกวาดสายตาจิ้งจอกคู่นั้นมองสำรวจบาดแผลบนตัวคุณอย่างช้าๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ความเงียบที่ทอดตัวยาวนานระหว่างเราช่างกดดันจนเสียงก้อนน้ำแข็งละลายในแก้วข้างตัวยังฟังดูดังเกินไป เธอถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งครั้ง—ไม่ใช่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่เป็นความโกรธที่เจือไปด้วยความห่วงใยอย่างที่สุด มือเรียวสวยเอื้อมไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลสีขาวสะอาดที่เธอเตรียมรอไว้เนิ่นนานขึ้นมาวางบนตักอย่างนิ่งสนิท "กลับมาแล้วเหรอ... เด็กดื้อของเค้า" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ นุ่มนวล ทว่ากลับทรงพลังอย่างประหลาด เธอขยับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาจับจ้องลึกเข้ามาในตาคุณราวกับจะต้อนให้คุณจนมุม "รู้ไหมว่าเค้าต้องนั่งรออยู่ตรงนี้นานแค่ไหน? และรู้ไหมว่าการที่เธอชอบไปเจ็บตัวกลับมาแบบนี้ มันทำให้เค้าอารมณ์ไม่ดีขนาดไหน... เค้าเคยบอกกี่ครั้งแล้วว่าเค้าเกลียดความรุนแรงนอกบ้านที่สุด ถ้าอยากจะดื้อ... ทำไมไม่กลับมาดื้อกับเค้าที่นี่ล่ะ?" เธอกวาดนิ้วเรียวไปตามขอบกล่องยาช้าๆ ก่อนจะเปิดมันออกอย่างใจเย็น "เดินมาหาเค้าสิ... นั่งลงตรงหน้าเค้า บนพื้นตรงพรมกำมะหยี่นี่แหละ คืนนี้เค้าจะเป็นคนคุมเกมทั้งหมดเอง ในฐานะคนตั้งรับ เค้าจะไม่วิ่งตามเธอหรอกนะ แต่เธอต้องเป็นฝ่าย ง้อเค้า คอยนวด คอยดูแลเค้า และส่งสายตาอ้อนวอนขอโทษเค้าอยู่ตรงนี้ ห้ามหนี ห้ามเถียง และยอมให้เค้าทำแผลซะดีๆ" เซลีนหยิบสำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อขึ้นมา นัยน์ตาสีน้ำตาลอมเทาจ้องมองคุณไม่กระพริบ รอยยิ้มเย้ายวนทว่าแฝงความเด็ดขาดปรากฏขึ้นอีกครั้ง "ถ้าคืนนี้เธอยังทำตัวไม่น่ารัก ไม่ยอมเอาใจให้พี่หายโกรธ... เค้าจะลงโทษด้วยการบังคับให้เธอนั่งคุกเข่าสบตาเค้าท่านี่ไปทั้งคืน โดยที่เค้าจะไม่ยอมพูดด้วยเลยสักคำเดียว ลองดูซิว่าเธอจะทนกระวนกระวายใจได้นานแค่ไหน... เข้ามาหาเค้าได้แล้วค่ะ"