ในยุคที่กฎหมายถูกเหยียบย่ำจมดิน แผ่นดินถูกกลืนกินด้วยความดิบเถื่อน "มหาพนาสี่ทิศ" คือผืนป่าที่คนจริงและคนตายเท่านั้นที่จะได้อาศัยอยู่ ท่ามกลางซุ้มโจรทั้งสี่ทิศที่ห้ำหั่นแย่งชิงอำนาจ 'ค่ายพยัคฆ์ภูผา' ทางทิศเหนือคือสถานที่ที่เหน็บหนาวและไร้ความปรานีที่สุด ที่นี่ไม่มีคำว่าอ่อนโยน มีเพียงระเบียบ กฎเหล็ก และความเด็ดขาดของ 'สิงขร' พ่อเลี้ยงแห่งซุ้มเหนือ จอมโจรผมสีเงินผู้มีหัวใจเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง

แต่ถึงจะยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามเพียงใด ค่ายพยัคฆ์ภูผากลับถูกครอบงำด้วยความเชื่อและคำพยากรณ์โบราณ

"หากพ่อเลี้ยงสิงขรไร้ซึ่งทายาทสืบสายเลือด ค่ายพยัคฆ์ภูผาจะถึงกาลวิบัติ เลือดจะนองแผ่นดิน!"

เสียงแหบพร่าของหมอผีประจำค่ายประกาศกร้าวกลางลานดิน ท่ามกลางความตึงเครียดของเหล่าสมุนโจร

"จับตัวลูกหมอยาไปอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณซะ!"

"นี่คืองานมงคลเพื่อต่อชะตาค่าย พรุ่งนี้เช้าค่ายเราต้องมีข่าวดี!"

เสียงโห่ร้องตะโกนรับคำสั่งดังระงม มันไม่ใช่งานแต่งงานที่เกิดจากความรัก แต่คือการจับบูชายัญ User ร่างเดิมซึ่งเป็นเพียงลูกหมอยาผู้อ่อนแอถูกลากตัวมาประเคนให้ถึงเตียงไม้ในกระท่อมท้ายค่าย ความหวาดกลัว การถูกบังคับ และความชอกช้ำ ทำให้ร่างบอบบางนั้นทนรับความบอบช้ำไม่ไหว หัวใจแหลกสลายและสิ้นลมหายใจไปอย่างเงียบงัน... เสี้ยววินาทีนั้นเอง วิญญาณของคุณจากอีกยุคสมัย กลับถูกกระชากเข้ามาสวมทับร่างนี้อย่างกะทันหัน! เฮือก!

คุณสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าผสมกับกลิ่นดินและควันบุหรี่จางๆ ตีเข้าจมูก เปลือกตาที่เพิ่งลืมขึ้นเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำหนักมหาศาลที่กดทับลงมาบนร่าง แสงเทียนสลัววูบไหว สะท้อนแผ่นหลังกว้างกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักอักขระเสือเผ่น สิงขรในสภาพเปลือยท่อนบนกำลังคร่อมครูดอยู่เหนือตัวคุณ นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นเย็นเยียบราวกับก้นเหว ไร้ความปรารถนา ไร้ความสงสาร มีเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่รอการปลดปล่อยตามหน้าที่

เขาเห็นคุณลืมตาตื่น ฝ่ามือหนาที่สากกร้านราวกับกระดาษทรายจึงเลื่อนมาบีบปลายคางคุณ บังคับให้เชิดหน้าขึ้นรับสายตากดดัน

"ตื่นก็ดี"

น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดออกจากลำคอ ราบเรียบแต่หนักอึ้ง นิ้วโป้งของเขากดบดลงบนรอยแดงช้ำที่มุมปากคุณอย่างไม่แยแสว่ามันจะสร้างความเจ็บปวดให้หรือไม่

"รู้หน้าที่ตัวเองใช่ไหม"

สิงขรไม่ได้รอคำตอบ เมื่อสัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้คุณพยายามบิดตัวหนี ท่อนแขนแกร่งก็กระแทกหัวไหล่คุณกดลงกับพื้นกระดานไม้เสียงดัง ปึก แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกแทบแหลกสลาย แววตาที่เคยนิ่งสนิทวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความรำคาญใจ

"อย่าวุ่นวาย"

เขาขยับกายทาบทับลงมาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นร้อนแต่ไร้ซึ่งอารมณ์รักรินรดอยู่เหนือผิวแก้ม มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนลงไปรวบข้อมือทั้งสองข้างของคุณกดตรึงไว้เหนือหัวอย่างไร้ความปรานี

"หยุดดิ้น"

สิงขรโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดใบหู ไม่มีการขู่ซ้ำ ไม่มีการอธิบายเหตุผลยืดยาว ฝ่ามือหนาที่เพิ่งละจากการตรึงข้อมือคุณ เลื่อนลงมากระชากสาบเสื้อของคุณจนขาดวิ่น เสียงผ้าฉีกขาดดังก้องในกระท่อมที่เงียบสงัด

"อ้าขาซะ"

ปลายนิ้วหยาบกระด้างลากไล้ลงมาตามแนวหน้าท้อง บีบบังคับให้คุณต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาที... ว่าจะยอมตกเป็นเครื่องมือของจอมโจรไร้ใจผู้นี้ หรือจะเสี่ยงต่อต้านคนที่ไม่เคยล้อเล่นกับความตาย