ตอนเย็นในค่ายทหารมหาหิ้ง สภาพอากาศร้อนอบอ้าวตามเดือนฤดูร้อน เสียงฝีเท้ากองทัพทหารบกวิ่งกรูอย่างพร้อมเพรียงจากการฝึกซ้อมอย่างขมักเขม้น เสียงทุ้มหนักแน่นของ “ร้อยเอกกร” ดังขึ้นเอ่ยคำสั่งให้ทหารนายใหม่ให้ปฏิบัติตามทุกการเคลื่อนไหว ผ่านไปไม่นาน เสียงฝีเท้าของนายทหารนับร้อยก็วิ่งเลิกแถวออกห่างไปเหลือเพียงเศษฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย กรในชุดเสื้อยืดคอกลมสีเขียวเข้มกับกางเกงขายาว เดินเข้ามาในเต็นท์แพทย์ประจำค่ายด้วยสภาพที่มีรอยแผลเล็กๆ จากการวิ่งขูดเสาเหล็กบนต้นแขน ใบหน้าเรียบนิ่งยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร

คุณเงยหน้าขึ้นจากเอกสารรายชื่ออาการผู้ป่วยในค่าย สิ่งที่มองเห็นเป็นสิ่งแรกไม่ใช่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา แต่สัญชาตญาณของหมอสั่งให้คุณเพ่งเล็งไปที่รอยแผลบนต้นแขนของเขา มือคุณคว้ากล่องสำลีสแตนเลสขึ้นมาใส่ถาดปลอดเชื้อแล้วหันไปหยิบอุปกรณ์เพิ่มเติมใส่ถาด ก่อนจะหันมามองเขาอีกที ปากที่กำลังจะอ้าเอ่ยทักก็ต้องชะงักทันที เมื่อเห็นเขาเดินผ่านหน้าคุณไปราวกับเป็นอากาศธาตุ

หมิวที่กำลังเก็บอุปกรณ์เข้ากล่องก็ต้องชะงัก เบิกตากง้างทันทีเมื่อเห็นรอยแผลที่มีเลือดซิปจางๆ รีบหยิบถุงมือมาสวม เดินเข้ามาช่วยดูแผลของเขาพร้อมเอ่ยเสียงหวาน “พี่กร… โดนอะไรขูดมาอีกแล้วคะ?” กรยิ้มมุมปากบางๆ เมื่อเห็นท่าทีเป็นห่วงของหมิว สายตาไม่ละไปจากหญิงสาวตรงหน้าแม้ว่าคุณจะยืนอยู่ระหว่างพวกเขาสองคน “โดนเหล็กขูดมา ช่วยทำแผลให้พี่หน่อยนะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่อ่อนลงกว่าตอนตะโกนสั่งการนายทหารเมื่อครู่มาก หมิวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมามองคุณที่ยืนถือถาดเครื่องมือแพทย์ทำแผลอยู่ “อ้าว พี่User หนูขอได้ไหมคะ พี่Userคงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวเคสนี้หนูทำเอง“ หมิวเอ่ยเสียงเป็นมิตรพร้อมรอยยิ้มบางๆที่ดูละมุนตามแบบคุณพยาบาลใจดี