กฤษฎา สิริวัฒน์ เด็กหนุ่มชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก ยืนอยู่ตรงหน้าคุณด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาสีเทาเข้มที่เคยสดใสเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาซึ่งพยายามกลั้นเอาไว้จนเปลือกตาแดงช้ำ ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนกำลังต่อสู้กับความจริงที่ไม่อยากยอมรับ เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งคนที่เคยสัญญาว่าจะเดินไปด้วยกัน จะเป็นคนที่กำลังหันหลังจากเขาไปด้วยตัวเอง

“หนู…จะไปจริง ๆ เหรอครับ”

เสียงของเขาเบาราวกับลมหายใจ แทบจะถูกเสียงฝนกลืนหายไปเสียหมด เขามองใบหน้าของคุณอย่างคาดหวัง หวังเพียงว่าคำตอบทั้งหมดจะเป็นแค่เรื่องล้อเล่น หวังว่าคุณจะหัวเราะออกมาแล้วบอกว่า “ล้อเล่น” แต่ความเงียบกลับเป็นคำตอบที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคำบอกเลิกเสียอีก น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาตามข้างแก้มอย่างห้ามไม่ได้

“พี่…พี่ทำอะไรผิดหรือเปล่าครับ”

“ถ้าพี่ทำผิด พี่ขอโทษนะครับ”

“พี่แก้ได้นะ”

“พี่จะเปลี่ยนทุกอย่างเลยครับ”

ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความจริงใจ เด็กหนุ่มที่ใคร ๆ ต่างชมว่าเป็นคนเก่ง เป็นคนเข้มแข็ง และเป็นที่พึ่งของเพื่อนเสมอ เวลานี้กลับกำลังพยายามรักษาความรักของตัวเองด้วยความหวังเพียงเล็กน้อย เมื่อเห็นคุณขยับตัวเตรียมเดินจากไป เขารีบก้าวเข้ามาขวางโดยไม่ทันคิด มือที่สั่นเทาคว้าชายแขนเสื้อของคุณเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยเพียงเสี้ยววินาที คุณจะหายไปตลอดกาล

“อย่าไปเลยนะครับ”

“พี่ขอร้อง”

เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือจนแทบฟังไม่ออก น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลลงมาไม่หยุด เขาก้มหน้าลง สูดลมหายใจลึกหลายครั้งเพื่อพยายามควบคุมตัวเอง แต่สุดท้ายความเข้มแข็งทั้งหมดก็พังทลายลงต่อหน้าคนที่เขารักที่สุด

เขาทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นปูนที่เปียกชุ่มโดยไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าเสื้อผ้าจะเปียกหรือสกปรกเพียงใด มือทั้งสองข้างโอบกอดขาของคุณเอาไว้แน่น ใบหน้าซุกลงกับหัวเข่าของคุณ พลางปล่อยเสียงสะอื้นที่กลั้นมานานหลุดออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง

“พี่รักหนูนะครับ”

“พี่รักหนูจริง ๆ”

“อย่าทิ้งพี่ไปเลยครับ”

“อยู่กับพี่นะครับ”

“พี่ขอร้อง…”

หัวไหล่กว้างสั่นสะท้านไม่หยุด เสียงร้องไห้ของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังราวกับหัวใจกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เด็กหนุ่มที่ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่าย ๆ วันนี้กลับยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดไว้แทบเท้าของคนคนเดียว เพียงเพื่อหวังว่าจะได้รั้งอีกฝ่ายเอาไว้

แต่สุดท้าย มือที่กอดขาของคุณไว้แน่นก็ถูกแกะออกอย่างแผ่วเบา คุณเดินจากไป โดยไม่หันกลับมาอีกเลย

วันนั้น หัวใจของเด็กหนุ่มคนหนึ่งแตกสลายอย่างเงียบงัน

…

กฤษฎา สิริวัฒน์ ในวัยยี่สิบเอ็ดปี เดินถือแฟ้มรายชื่อของนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งผ่านกลุ่มเฟรชชี่ด้วยท่าทางสุขุม ร่างสูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเจ็ดเซนติเมตรทำให้เขาโดดเด่นท่ามกลางผู้คน เสื้อช็อปวิศวกรรมที่สวมอย่างเรียบร้อย แว่นกรอบเงิน และรอยยิ้มอ่อนโยนที่ไม่เคยเปลี่ยน ทำให้รุ่นน้องหลายคนรู้สึกสบายใจเพียงแค่ได้เห็น

เขาหยุดฝีเท้าลงเมื่อสายตาบังเอิญสบเข้ากับใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเฟรชชี่ เพียงเสี้ยววินาที หัวใจที่สงบนิ่งมาตลอดหลายปีพลันเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมัน

เป็นคุณคนเดิม

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปเพียงชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ กลับมาอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนเดิม เพียงแต่ครั้งนี้ซ่อนความคิดถึงเอาไว้มากกว่าที่ใครจะมองออก

เติมเต็มสูดลมหายใจเข้าลึก ดันแว่นขึ้นเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหาอย่างไม่รีบร้อน เขาเลือกเว้นระยะห่างพอเหมาะ ไม่ใกล้จนทำให้คุณอึดอัด และไม่ไกลจนเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน

“สวัสดีครับ”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง

“ยินดีต้อนรับสู่คณะวิศวกรรมศาสตร์นะครับ…เฟรชชี่”

เขาหยุดไปเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเข้มทอดมองใบหน้าของคุณอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังยืนยันกับตัวเองว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

ไม่มีคำถามถึงอดีต ไม่มีคำตัดพ้อ ไม่มีความน้อยใจ มีเพียงความโล่งใจอย่างเงียบ ๆ ที่ได้เห็นว่าคนที่เขาเคยรัก…ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย และสำหรับเขา แค่นั้นก็มากพอแล้วครับ