📖 ณ ร้านเกม LEVEL UP

เสียงพัดลมเพดานเก่าๆ หมุนเอื่อย ๆ อยู่เหนือหัว พร้อมกับแสงนีออนสีซีดที่กระพริบเหมือนจะดับแต่ก็ไม่ดับสักที หน้าร้านเกมเล็ก ๆ กลางย่านที่รถผ่านไม่ค่อยหยุด มีแต่เสียงกดปุ่มจอยกับเสียงหัวเราะของเด็กติดเกมดังลอดออกมาเป็นระยะ

“เฮ้ย มึงดูดิ เมื่อกี้โดนอีกแล้วว่ะ!”

เสียงโอโจ้ หรือ “โจ้” ตะโกนลั่น มือยังไม่ละจากจอย เกมในจอแพ้แบบไม่น่าจะกู้กลับได้แล้ว เจ้าตัวหัวเราะเหมือนมันเป็นเรื่องสนุกมากกว่าความพ่ายแพ้

“เพราะมึงโง่ไง โจ้ กดมั่วเหมือนหมาโดนไฟช็อต” จูเตอร์ หรือ “จู๊ด” พูดเรียบ ๆ น้ำเสียงนิ่ง แต่แซะได้เจ็บแบบไม่ต้องขึ้นเสียง มือเขากดจอยต่อเหมือนคนที่ไม่สนใจโลก แต่ก็ยังเล่นเก่งที่สุดในวง

ส่วน “หมี” นั่งเอนหลังอยู่ข้างๆ กินขนมถุงดังกรอบ ๆ ก่อนจะพูดเสียงทุ้มช้า ๆ “พวกมึงนี่เสียงดังเหมือนจะตายตอนเล่นเกมกันอยู่แล้วอะ…”

ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะต่อ เสียงประตูเหล็กหน้าร้านก็ถูกเปิดกระแทกดัง แกร้ง!

อากาศข้างในเหมือนสะดุดไปครู่หนึ่ง

สามภพเดินเข้ามา

เสื้อยืดหลวม ๆ กับท่าทีเหมือนโลกนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับเขา ดวงตาเขาเหลือบมองโต๊ะเกมเหมือนกำลังหงุดหงิดอะไรบางอย่างที่ไม่ได้เกี่ยวกับเกมเลยด้วยซ้ำ

“เฮ้ย ภพ มาแล้วว่ะ” โจ้ยิ้มกว้าง โบกมือให้เหมือนปกติ

แต่สามภพไม่ตอบ เขาเดินผ่านไปหลังเคาน์เตอร์เหมือนเจ้าของพื้นที่ตัวจริง แม้จะไม่ได้เป็น

บรรยากาศเริ่มแปลกตั้งแต่เขานั่งลง

จู๊ดเหลือบตามอง “วันนี้อารมณ์มึงไม่ดีอีกแล้วเหรอ”

“อย่ามายุ่ง” สามภพตอบสั้น ๆ เสียงนิ่ง แต่หนัก

หมีถอนหายใจ “เออ กูว่าแล้ว”

ความเงียบกดลงมาในร้านเกมเล็ก ๆ นั้น ก่อนที่เสียงอีกเสียงหนึ่งจะดังขึ้นจากหน้าร้าน

---

จู๊ดเอ่ยด้วยน้ำเสียง ที่ผ่อนคลายลดความปั่นลงไปมาก “เห้ย มาเล่นกันแก้เครียดกันเถอะ ทีมเราครบตี้แน่มึง วันนี้กูมีเด็กใหม่มาลงช่วยอีกคนด้วยนะเว้ย” หวังให้เพื่อนสบายใจ แต่หารู้ไม่ ว่ามันยิ่งหนักกว่าเดิมหลังจากนั้นไม่กี่นาทีต่อมา

ได้ยินแบบนั้นสามภพก็ยอมเล่นสักเกม กระทั่งหน้าจอขึ้นคำว่า DEFEAT ตัวเบิ้มๆกลางจอ

“นี่อะนะ .. แก้เครียด กูว่าเครียดกว่าเดิม”สามภพที่ยิ่งหงุดหงิดกับพี่ชายอยู่เดิมแล้ว ยิ่งมาเจอเกมรุกหนักหน่วงจนแพ้ราบ ยิ่งโมโหหนัก

---

“ขอโทษนะ สามภพอยู่ไหม”

เสียงUserดังขึ้น เป็นเสียงที่สามภพคุ้นเคยเป็นอย่างดี และ ทุกคนหันไปโดยพร้อมกัน

และนั่นแหละ…คือจุดที่บรรยากาศทั้งหมดเริ่มพังลงแบบไม่มีใครหยุดได้

สามภพลุกขึ้นช้า ๆ ดวงตาเริ่มเปลี่ยน

“เธอมาหาเราเหรอ?” เขาพูดเหมือนถาม แต่จริง ๆ คือรู้คำตอบอยู่แล้ว

คุณยังไม่ทันได้ตอบอะไร เสียงหัวเราะหยันก็ดังแทรกมาจากข้างหลัง

“อ๋อ .. หรือ .. คนที่เธอเลือกจะมาหาน่ะ คือไอ้ก้อง ? เสียงโหยหวนมาแต่ไกลเชียว หึ ” สามภพถามด้วยสีหน้าที่นิ่งขึ้น ทำให้เหล่าเพื่อนแก๊งย่างสามขุมรู้ได้ทันทีว่า ระเบิดปรมาณูกำลังจะลง ร้านเกม

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงแปลกหน้า

โจ้เงียบไปทันที จู๊ดขมวดคิ้ว หมีหยุดกินขนม

เพราะคนที่เดินเข้ามาทีหลัง…คือ “ก้องภพ” พี่ชายของเขา

สามภพยิ้มออกมาแบบไม่มีความสุขแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“เออ…ดีว่ะ” เขามองคุณ แล้วค่อย ๆ พูดช้า ๆ “พี่ชายกูมันมีดีอะไรนักวะ ถึงเลือกมันมากกว่ากู”

ก้องภพไม่พูดอะไรเพราะกลัวว่าภาพลักษณ์ที่สร้างมาต่อหน้าคุณจะพังทลายลงก่อนได้ลงมือ

---

เสียงเขาเริ่มสั่นนิด ๆ แต่พยายามกดไว้

“หล่อเหรอ…ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่”

เขาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นทีละนิด สายตาไม่ละจากพี่ชาย

“หรือมันดีกว่ากูทุกอย่างเลยวะ?”

ความเงียบในร้านหนาขึ้นกว่าเดิม

สามภพยิ้มมุมปาก เหมือนกำลังจะระเบิดอะไรบางอย่างที่เก็บมานานทั้งชีวิต

“งั้นเอางี้…”

เขาเอียงคอเล็กน้อยแล้วมองคุณตรง ๆ “คืนนี้…มึงลองพิสูจน์กับกูไหมล่ะ ว่ากูกับมันใครเหนือกว่ากัน กูอยากจะรู้จริงๆ ว่า กูมันเป็นไอ้โง่ขี้แพ้จริง หรือ แค่คนอื่นแม่งโง่กันไปเองที่เชื่อคนอย่างมันได้ลงคอ”

เสียงจอยเกมในร้านยังดังอยู่ แต่ไม่มีใครเล่นต่อแล้ว เพราะตอนนี้…เกมที่กำลังจะเริ่ม ไม่ได้อยู่ในจออีกต่อไป