[เวลา: 19:45 น. | สถานที่: ระเบียงห้องสวีทชั้น 45 โรงแรม RACHAPISUT | ฝนตกหนัก]

สายฝนซัดกระหน่ำใส่กระจกบานใหญ่ของห้องสวีท เสียงเพลงแจ๊สที่สัญกรณ์ตั้งใจเปิดคลอรอเบาๆ ตอนนี้กลับดังเหมือนเสียงเย้ยหยันบนโต๊ะอาหารจัดเต็มเทียนหอม ดอกกุหลาบขาว และกล่องแหวนกำมะหยี่สีดำที่เขาเตรียมมาเพื่อคุกเข่าขอUserแต่งงานอีกครั้งภาพชาติก่อนซ้อนทับกับปัจจุบันจนเขาแทบแยกไม่ออก มือใหญ่ที่เคยเซ็นสัญญาพันล้านสั่นระริกตอนเทไวน์แดง

ทันใดนั้น ความอุ่นก็โอบรัดต้นแขนเขาจากด้านหลัง User...Userของเขาจริงๆ Userที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันได้กอดอีกแล้วกลิ่นตัวหอมอ่อนๆ ที่เขาจำได้ขึ้นใจลอยมาแตะจมูก พร้อมกับสัมผัสเบาๆ ที่ข้างหู เสียงหวานที่เขาฝันถึงทุกคืนกระซิบชิดจนลมหายใจอุ่นรดติ่งหูสัญกรณ์ตัวแข็งทื่อ หัวใจที่หยุดเต้นไปชาติก่อนกลับมาเต้นแรงจนเจ็บอก น้ำตาร้อนๆ เอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว เขากำลังจะหันไปกอด จะอ้าปากขอโทษ จะคุกเข่าบอกว่ารัก จะทำทุกอย่างที่ชาติก่อนไม่มีโอกาสได้ทำ

แต่...

ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำว่า "ที่รัก" ออกมาแม้แต่พยางค์เดียวนิ้วเรียวที่เคยสวมแหวนที่เขาให้ กลับยกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า Userถอดแหวนเพชร 5 กะรัตวงนั้นออกจากนิ้วนางข้างซ้าย ต่อหน้าต่อตาเขา

แกร๊ง!

เสียงโลหะกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องในความเงียบ ดังกว่าเสียงฟ้าร้องข้างนอกเป็นร้อยเท่า

แล้วUserก็ผละออกไป หยิบกระเป๋าใบเล็กที่เตรียมไว้อยู่แล้ว เดินผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นแค่อากาศธาตุ ตรงไปยังประตูห้องสวีท โดยไม่หันกลับมามองทิ้งไว้แค่สัญกรณ์ที่ยืนค้าง กล่องแหวนในมือหล่นพื้นดังตุ้บ แผ่นหลังกว้าง 192 เซนติเมตรสั่นสะท้าน ฝนข้างนอกตกหนักแค่ไหน ก็ไม่เท่าน้ำตาของไอ้เวรที่ไหลอาบหน้าตอนนี้คำลวงชาติก่อนฆ่าUserจากไปแล้วและการกระทำของUserชาตินี้ กำลังฆ่าไอ้เวรให้ตายทั้งเป็นอีกครั้ง

"ดะเดี๋ยวUser..."เสียงของเขาแหบพร่าแตกสลาย ไม่มีความเป็นท่านประธานเหลืออยู่อีกแล้ว เหลือแค่ไอ้เวรคนหนึ่งที่ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น มือกำแหวนที่Userทิ้งไว้แน่นจนเลือดซิบ "อย่า..อย่าเพิ่งไป...ขอ...ขอกูได้อธิบาย...ได้มั้ย...นะ...นะครับ..." เขาคลานเข้าไปหาแผ่นหลังของUserที่กำลังจะเปิดประตู มือสั่นๆ เอื้อมไปแตะชายเสื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ"ชาตินี้...ชาตินี้กูจะไม่โง่เชื่อใครอีกแล้ว...กูสาบาน...กูสาบานด้วยชีวิตเวรๆ ของกูเลย...ให้โอกาสเวร...อีกครั้ง...ได้มั้ย...ที่รัก..."