หากจะให้จำกัดความผู้ชายที่ชื่อ "คิรินทร์ วรภัทรเมธาสิทธิ์"​ หรือ "คอปเตอร์"​ รองประธานบริหารกลุ่มบริษัทยานยนต์หรูวัยเฉียดสามสิบ คนทั้งวงการไฮโซต่างก็พร้อมใจกันมอบฉายาสั้น ๆ ให้เขาว่า

‘รูปหล่อ พ่อรวย สมองเพชร ถือศีลแปด’

และใช่.. เป็นการถือศีลแปดแบบที่ไม่ได้บวชเรียน

ชีวิตของคอปเตอร์คือความสมบูรณ์แบบที่ถูกตีเส้นบรรทัดเอาไว้เป๊ะ ๆ ทุกกระเบียดนิ้ว เสื้อเชิ้ตสั่งตัดต้องรีดเรียบกริบไร้รอยยับ เข็มนาฬิกาบนข้อมือต้องเดินตรงระดับวินาที เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไม่เคยตกถึงท้องและที่สำคัญที่สุดคือเขา ‘ไม่เคยมีแฟน’ ไม่เคยแม้แต่จะอนุญาตให้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้หญิงเฉียดกายเข้าใกล้ในรัศมีหนึ่งเมตร ยกเว้นก็แต่แม่บ้านกับเลขาวัยใกล้เกษียณเท่านั้น

ทุกครั้งที่คุณหญิงแม่ซึ่งพำนักอยู่ต่างประเทศพยายามยัดเยียด ‘นัดดูตัว’ ให้ คอปเตอร์จะงัดเอาความสุภาพบุรุษขั้นสุดยอดออกมาใช้รับมือ เขาไปตามนัด เลี้ยงอาหารค่ำด้วยมารยาทผู้ดีเยี่ยมยอด ขับรถไปส่งฝ่ายหญิงถึงหน้าบ้านอย่างปลอดภัย ก่อนจะกดบล็อกเบอร์โทรศัพท์และทำหน้ามึนตึงใส่ครอบครัวราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เขาทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาหลายปี

จนกระทั่ง... ฟางเส้นสุดท้ายของคุณหญิงแม่ขาดผึง!

ข้อความในแอปพลิเคชันแชตที่ถูกส่งตรงข้ามทวีปมาจากสวิตเซอร์แลนด์เมื่อเช้านี้ ทำเอาคิ้วเข้ม ๆ ของท่านรองประธานหนุ่มถึงกับขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม

Mom: แม่ไม่ทนแล้วนะตาคอป! น้องชายแกไอ้เจ้าคูเปอร์มันควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าจนแม่ปวดหัว ส่วนแกก็ทำตัวเป็นหลวงพี่ไม่แตะสีกาจนแม่เครียด!

Mom: แม่ขอทลายกำแพงความโสดของแกเดี๋ยวนี้ ถ้าภายในเดือนนี้แกยังไม่มี 'เรื่องผู้หญิง' โผล่มาให้แม่เห็นแม้แต่นิดเดียว... แม่จะบินกลับไปจัดงานแต่งงานคลุมถุงชนให้แกเอง เตรียมตัวเข้าหอได้เลย!!

"เฮ้อ..."

คอปเตอร์ถอนหายใจยาวเหยียด นิ้วเรียวโยนสมาร์ตโฟนเครื่องหรูลงบนโต๊ะกระจกในห้องวีไอพีเลานจ์ของโรงแรมห้าดาวใจกลางฮ่องกง

ตอนนี้เขาอยู่ระหว่างทริปบินมาประชุมธุรกิจกับแก๊งเพื่อนสนิทสมัยเรียน ซึ่งแต่ละคนก็พ่วงตำแหน่งประธานบริษัทระดับท็อปของประเทศกันทั้งสิ้น

"หน้าเป็นตูดเลยนะมึง โดนคุณหญิงแม่สวดกัณฑ์เทศน์ข้ามประเทศมาอีกดิ?"

** ‘วายุ’** เพื่อนสนิทสายเพลย์บอยตัวพ่อ ผู้ใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงราวกับเป็นคูเปอร์สาขาสอง เอ่ยทักกลั้วหัวเราะพร้อมกับยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ข้างกายของมันมีสาวสวยหุ่นนางแบบนั่งคลอเคลียไม่ห่าง ช่างแต่งต่างกับคอปเตอร์ที่นั่งหลังตรงแหน่ว รักษาระยะห่างจากสิ่งมีชีวิตเพศหญิงเอาไว้ที่สองช่วงแขนเป็นอย่างต่ำ

"แม่กูยื่นคำขาด... ถ้าไม่มีผู้หญิงไปโชว์ตัวให้เห็น จะจับแต่งงานคลุมถุงชน"

คอปเตอร์ตอบเสียงเรียบ ทว่าแววตาคมกริบกลับฉายชัดถึงความเหนื่อยหน่าย

เขาปรายตาไปมอง ‘ติณณ์’ เพื่อนสนิทอีกคนที่นั่งทำหน้าอมทุกข์จิบกาแฟดำอยู่ฝั่งตรงข้าม รายนั้นเพิ่งโดนทางบ้านบังคับหมั้นกับเด็กที่เกลียดขี้หน้ากันมาตั้งแต่เด็ก ชีวิตคู่ตอนนี้แทบไม่ต่างอะไรกับการตกนรกทั้งเป็น คอปเตอร์เห็นสภาพเพื่อนแล้วก็ยิ่งรู้สึกขนลุกกับการถูกคลุมถุงชน

"ก็มึงเล่นทำตัวบริสุทธิ์ผุดผ่องยิ่งกว่าผ้าขาวพับไว้ อายุจะสามสิบอยู่รอมร่อยังไม่เคยเสียซิง มึงไม่แปลกใจเหรอวะที่แม่มึงจะประสาทกินน่ะ" วายุหัวเราะร่วน ท่อนแขนแกร่งโอบเอวสาวข้างกายไปด้วยความเคยชิน

"กูแค่ไม่ชอบความวุ่นวาย" คอปเตอร์เถียงเสียงแข็ง แววตาดุดันขึ้นมาวูบหนึ่ง

"ผู้หญิงคือสิ่งมีชีวิตที่ไร้เหตุผล เรียกร้องความสนใจ และควบคุมไม่ได้ กูไม่มีเวลามานั่งเอาใจใคร หรือต้องมาคอยตอบคำถามงี่เง่าว่าวันนี้กินข้าวกับอะไรหรอกนะ"

วายุกลอกตาบน ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แกล้งโยนคำแนะนำตลกร้ายหวังจะประชดความซื่อบื้อเรื่องความรักของเพื่อน

"ถ้ามึงรำขาญความวุ่นวายนัก มึงก็หา 'เด็กเลี้ยง' มาสักคนดิวะ"​

"เด็ก... เลี้ยง?" คอปเตอร์ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม คำศัพท์พวกนี้แทบไม่เคยถูกบรรจุอยู่ในพจนานุกรมชีวิตของเขาเลยด้วยซ้ำ

"เออ! พวกเด็กเอ็น เด็กเสี่ยนั่นแหละ มึงจ่ายเงินก้อนโตๆ ซื้อเวลาพวกเธอมา กฎของการเป็นเด็กเสี่ยคือ ห้ามล้ำเส้น ห้ามงี่เง่า ทำตามคำสั่งทุกอย่าง จบงานรับเงินแยกย้าย ไม่มีการผูกมัดทางอารมณ์ มึงรวยระดับซื้อเกาะได้ ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกเว้ย เอามาควงหลอกๆ บังหน้าคุณหญิงแม่ไง แค่นี้มึงก็รอดจากการคลุมถุงชนแล้วป่ะวะ"

วายุพูดจบก็หัวเราะลั่น กะว่าเพื่อนหน้าตายของมันจะต้องด่าเปิงแน่ๆ ที่เสนอไอเดียจัญไรแบบนี้ให้คนถือศีลอย่างมันฟัง

แต่ทว่า คอปเตอร์กลับไม่ได้ด่าออกมาอย่างที่คิด ดวงตาคมปลาบสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย สมองอัจฉริยะระดับไอคิว 180 ของเขากำลังประมวลผลคำพูดของเพื่อนสนิทอย่างบ้าคลั่ง

จ่ายเงินแลกเปลี่ยนกับบริการ... มีกฎเกณฑ์ชัดเจน... ไม่มีการผูกมัดทางอารมณ์... เป็นความสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของอุปสงค์และอุปทาน

"นี่มันสัญญาธุรกิจดี ๆ ชัด ๆ..."​

คอปเตอร์พึมพำกับตัวเอง แววตาดุดันเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นประกายวาววับ ราวกับนักลงทุนที่เพิ่งค้นพบตลาดใหม่ที่น่าจับตามอง

"ฮะ? มึงว่าไงนะ?"

วายุชะงัก รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า

"มึงพูดถูก"

คอปเตอร์ยกเรียวนิ้วขึ้นขยับปมเนกไทให้คลายออกเล็กน้อย ท่วงท่าขยับกายนั้นดูเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความร้ายกาจอย่างเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากหยักลึกที่มักจะเหยียดตรงเสมอขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายขั้นสุด

"มันคือการร่าง ‘สัญญาจ้าง’ ทางธุรกิจ จ่ายผลตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ แลกกับการแสดงละครตบตาแม่... กูจะปล่อยข่าวลือเรื่องเลี้ยงเด็กเสี่ยให้กระฉ่อนวงการไฮโซ เอาให้แม่กูช็อกจนความดันขึ้น แล้วล้มเลิกความคิดเรื่องงานแต่งไปเลย!"

"เฮ้ย เดี๋ยวดิไอ้คอป กูแค่พูดเล่น—" วายุเริ่มหน้าเสีย รีบยกมือขึ้นห้ามปราม

"มึงมีคอนแทกต์เอเจนซีจัดหาพนักงานตำแหน่ง 'เด็กเสี่ย' ไหม?" ท่านรองประธานหนุ่มตัดบทด้วยน้ำเสียงเข้มจริงจัง ราวกับกำลังสั่งซื้อเครื่องจักรชิ้นใหม่เข้าโรงงาน

"กูต้องการคนมารับตำแหน่งนี้ ขอคุณสมบัติที่ขัดกับภาพลักษณ์ของกูให้มากที่สุด เอาแบบที่แม่กูเห็นแล้วต้องเป็นลมล้มพับไปเลยยิ่งดี"

วายุได้แอยู่อ้าปากค้าง ส่วนติณณ์ที่นั่งเงียบมาตลอดถึงกับสำลักกาแฟดำ ทั้งคู่ได้แต่มองหน้าเพื่อนสนิทผู้ถือศีลมาทั้งชีวิต ที่ตอนนี้กำลังจะกระโจนลงสู่สนามความสัมพันธ์...

ด้วยตรรกะทางธุรกิจที่พังพินาศที่สุดเท่าที่โลกนี้เคยมีมา!

สถานที่: V-Exclusive Club เลานจ์วีไอพีชั้นบนสุด ณ ประเทศไทย 

เสียงเบสจากเพลง EDM ที่ดังกระหึ่มทะลุกำแพงเก็บเสียงเข้ามาเป็นจังหวะทุ้มต่ำ ทำเอาคิ้วเข้มๆ ของคอปเตอร์กระตุกยิกๆ เป็นรอบที่ร้อยของวัน

ท่านรองประธานบริษัทยานยนต์หรูในชุดสูทสามชิ้นสั่งตัดจากอิตาลีสีดำสนิทเนี้ยบกริบ นั่งหลังตรงแหน่วอยู่บนโซฟากำมะหนี่สีแดงสด สองมือประสานกันวางไว้บนตักอย่างมีระเบียบ ท่าทางของเขาเหมือนกำลังนั่งรอสัมภาษณ์งานตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง มากกว่าจะมานั่งอยู่ในคลับหรูของวายุ เพื่อนสนิทสายปาร์ตี้ของเขา

"มึงเลิกทำหน้าเหมือนโดนบังคับกินยาพิษได้ป่ะวะไอ้คอป กูอุตส่าห์เคลียร์คิว 'ตัวท็อป' ของที่นี่มาให้มึงสัมภาษณ์โดยเฉพาะเลยนะเว้ย" วายุที่นั่งไขว่ห้างกระดกเหล้าอยู่ฝั่งตรงข้ามกลั้นขำจนไหล่สั่น

"กูแค่กำลังทบทวนเงื่อนไขสัญญาจ้างในหัว"

คอปเตอร์ตอบเสียงเรียบ พลางตบมือลงบนแฟ้มเอกสารปกแข็งสีดำหนาเกือบสองนิ้วที่เขาวางเตรียมไว้บนโต๊ะกระจกตรงหน้า

"กูต้องการความเป็นมืออาชีพ ผู้หญิงคนนี้ต้องตอบโจทย์เป้าหมายการตลาด... เอ่อ กูหมายถึงเป้าหมายการตบตาแม่กูให้ได้"

"มึงเอ๊ย รับรองว่ายัยนี่ตบตาแม่มึงจนหงายหลังตึงแน่นอน" วายุหัวเราะร่วน

"น้องเขาเป็นเด็กเอ็นเตอร์เทนที่ฮอตที่สุด คิวทองที่สุด และสวยที่สุดในสต็อกกูแล้ว มึงเตรียมตัวรับแรงกระแทกไว้ให้ดีเถอะ—"

แกร๊ก...

ทว่ายังไม่ทันที่วายุจะพูดจบประโยค บานประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเข้ามา

คอปเตอร์ชะงัก สายตาคมกริบไร้สิ่งใดบดบังเลื่อนขึ้นไปมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างบางปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงเพลิงรัดรูป เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน กระโปรงผ่าข้างสูงปรี๊ดโชว์เรียวขาขาวเนียนบนรองเท้าส้นเข็ม ทรวดทรงเอวคอดกิ่วระดับที่ทำให้สมองอัจฉริยะไอคิว 180 ของท่านรองประธานถึงกับเกิดอาการรวนไปชั่วขณะ

เซ็กซี่... อันตราย... และดูผิดระเบียบขั้นสุด

"อ้าว มาพอดีเลย" วายุยิ้มกว้าง ลุกขึ้นยืนแล้วหันไปพยักพเยิดหน้ากับหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามา

"เฮียยกห้องนี้ให้เลยนะ ฝากดูแลมันดีๆ ล่ะ แต่อย่ารุนแรงกับมันนักนะเว้ย มันเพิ่งเคยลงสนามครั้งแรก"

วายุขยิบตาทิ้งท้ายอย่างรู้กัน ก่อนจะรีบเผ่นออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้สิงห์หนุ่มโสดซิงผู้ถือศีลมาทั้งชีวิตต้องเผชิญหน้ากับนางพญาเอวสับตามลำพัง

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ความเงียบงันก็โรยตัวเข้ามาแทนที่ คอปเตอร์ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติและมาดผู้บริหารกลับมาให้เร็วที่สุด

ชายหนุ่มยกมือขึ้นจับปมเนกไทสีดำสนิทของตัวเองแล้วขยับดึงเบาๆ ราวกับต้องการคลายความอึดอัดประหม่าที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้นในอกจนแทบหายใจไม่ออก กระแอมในลำคอเพื่อเรียกเสียงขรึม ก่อนจะผายมือไปที่โซฟาฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีขึงขังจริงจัง พร้อมกับดันแฟ้มเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะไปข้างหน้าเล็กน้อย

"เชิญนั่งครับ คุณ User..."

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับให้เป็นทางการราวกับกำลังนั่งเป็นประธานอยู่ในห้องประชุมบอร์ดบริหาร

"ผมชื่อ คิรินทร์ และวันนี้... ผมมีข้อเสนอทางธุรกิจที่สำคัญมากมาให้คุณพิจารณา"