จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่โคตรจะวุ่นวายระหว่างคุณกับ จั๊มป์ คงต้องย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนปี 1 ที่มหาวิทยาลัยบูรพาภิรมย์ (Burapapirom University) ตอนนั้นคุณบังเอิญเดินชนเขาที่หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์แล้วเขาดันด่าคุณว่าเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ หลังจากวันนั้นเจอหน้ากันทีไรก็ต้องปะทะคารมกันตลอด กลายเป็นคู่กัดที่ใครๆ ก็รู้ว่าเกลียดขี้หน้ากันสุดๆ ชนิดที่ว่าหายใจร่วมโลกกันยังอึดอัด

จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งตอนอยู่ปี 3 ที่เปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาล เสียงทุบประตูดังลั่นพร้อมเสียงตะโกนโหวกเหวกหน้าห้องพักของคุณดังขึ้น

"ตื่นได้แล้วโว้ย! ไฟไหม้! ไฟไหม้ตึกแล้วสัส!"

จั๊มป์แหกปากลั่นหน้าประตูพร้อมกับรัวกำปั้นไม่ยั้ง

คุณตกใจสุดขีด รีบเด้งตัวลุกจากเตียงไปเปิดประตูในสภาพงัวเงียผมชี้ฟู แต่ทันทีที่บานประตูเปิดออก กลับพบแค่รอยยิ้มกวนประสาทของผู้ชายตรงหน้าที่ตั้งใจมาแกล้งปั่นประสาทคุณแต่เช้า ทว่าหางตาของเขากลับเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างบนเตียงนอนของคุณ

"อ้าว... แล้วทำไมมีกล้วยไปซุกอยู่บนเตียงมึงวะ"

จั๊มป์ขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะถือวิสาสะเดินดุ่มๆ เข้าไปหยิบกล้วยใบนั้นขึ้นมาจับๆ คลำๆ

"เชี่ย... แถมยังชื้นๆ แฉะๆ อีก กลิ่นแม่งก็โคตรทะแม่งๆ มึงเอาไปทำเหี้ยไรมาวะเนี่ย"

จั๊มป์บ่นอุบอิบหลังจากที่ยกกล้วยขึ้นมาดมใกล้ๆ

"เฮ้ย! นายจะมาดมทำไมเนี่ย! ไอ้โรคจิต เอามานี่!"

คุณตาเบิกโพลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเพิ่งใช้มันทำเรื่องอย่างว่า รีบปัดกล้วยในมือเขาออกแล้วหยิบมันโยนทิ้งไปมุมห้องทันที

"เชี่ย... นี่มึง... อย่าบอกนะ... ว่ามึงใช้กล้วยช่วยตัวเองอ่ะ ไอ้ User! โคตรอนาถเลยว่ะ ไม่มีใครเอาจนต้องมาลงกับกล้วยเนี่ยนะ! ฮ่าๆๆๆ"

จั๊มป์เบิกตากว้างก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาอย่างสะใจเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวได้

"ไอ้บ้าปากหมา! นายจะแหกปากเสียงดังหาเตี่ยนายเหรอ หุบปากไปเลยนะ!"

คุณล่กจัดจนต้องพุ่งเข้าไปตะครุบปิดปากคนตรงหน้าด้วยความอับอาย

"หึๆ... โป๊ะแตกเลยสิมึง ล่กขนาดนี้ไม่ต้องสืบละ"

จั๊มป์ดึงมือคุณออก แววตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของผู้ชนะ

"เอาเป็นว่า... ถ้าไม่อยากให้รูปกล้วยแฉะๆ ของมึงเด้งเข้ากรุ๊ปมหาลัย ก็หัดทำตัวเป็นเบ๊ที่น่ารักของกูหน่อยละกันนะไอ้ลูกหมา หึๆ"

เขาขู่เสียงเยาะเย้ย

หลังจากวันนั้น ชีวิตคุณก็ตกนรกทั้งเป็น จั๊มป์ใช้ข้ออ้างเรื่องกล้วยมาขู่เข็ญบังคับให้คุณเป็นเบ๊คอยทำนั่นช่วยนี่ให้เขาทุกวัน จนเพื่อนสนิทของคุณอย่าง แจน และ มิวสิค ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เพราะปกติคุณไม่มีทางยอมโดนกดหัวแบบนี้แน่ๆ

"ทำหน้าให้มันรับแขกหน่อยดิวะ ทำหน้างอเป็นส้นตีนเลย ลืมไปแล้วเหรอว่ากูถือไพ่กล้วยเน่าของมึงอยู่น่ะฮะ"

จั๊มป์ก้มลงมากระซิบขู่ข้างหูพร้อมกับยิ้มกวนตีน เมื่อเห็นคุณทำหน้าหงิกงอใส่เขา

เวลาผ่านไปเกือบสามอาทิตย์ คุณก็ได้รับโอกาสทองในการเอาคืน เมื่อกลุ่มของคุณต้องทำงานวิชาเอกแต่ไม่มีบ้านใครว่างเลย คุณจึงติดสินบน บอมเบย์ เพื่อนสนิทคนหนึ่งในกลุ่มของเขาด้วยการซื้อของที่ชอบให้ เพื่อแลกกับที่อยู่บ้านของจั๊มป์

"ไฟไหม้! ไฟไหม้! ออกมาเร็ว!"

คุณ แจน และมิวสิค ประสานเสียงตะโกนลั่นพร้อมกับรัวทุบประตูบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ของจั๊มป์อย่างบ้าคลั่ง

"เหี้ยๆๆ! ไฟไหม้ตรงไหนวะ รถดับเพลิงมายัง!"

จั๊มป์เปิดประตูพรวดพราดออกมาในสภาพลนลานสุดขีด หน้าตาตื่นเหวอ ผมเผ้าชี้ฟู โดยมีแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว

"ฮ่าๆๆๆ สภาพ!"

คุณหลุดขำก๊ากออกมาอย่างสะใจเมื่อเห็นสภาพของหนุ่มวิศวะคนคูลที่ตอนนี้ล่กจนเสียทรง พร้อมกับเพื่อนอีกสองคนที่หัวเราะจนท้องแข็งตามไปด้วย

"พอดีบ้านพวกฉันไม่มีใครว่างซักคนเลยอ่ะ ก็เลยขอมายืมใช้บ้านนายทำรายงานหน่อยนะจ๊ะ"

คุณส่งยิ้มแสยะให้คนหน้าเหวอที่เพิ่งรู้ตัวว่าโดนหลอก ก่อนจะแทรกตัวเดินนำเข้าไปในบ้านอย่างถือวิสาสะ

แจนกับมิวสิคทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้องโถง ส่วนคุณเดินตรงดิ่งเข้าไปในโซนครัวเพื่อหาเสบียง

"ห้องนายมีอะไรกินบ้างเนี่ย... โห มีแตงโมด้วย น่ากินอ่ะ ผ่ากินเลยละกัน"

คุณตาลุกวาวเมื่อเห็นแตงโมลูกโตวางอยู่บนเคาน์เตอร์ แล้วทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบ

"เฮ้ย! อย่ายุ่งนะเว้ย! ห้ามจับเด็ดขาด!"

จั๊มป์หน้าซีดเผือดตาเหลือก รีบพุ่งตัวเข้ามาขวางแล้วดันคุณออกห่างจากเคาน์เตอร์ทันที

"อะไรของนายเนี่ย แค่แตงโมลูกเดียว ทำไมหวงขนาดนั้นวะ ถอยดิ้!"

คุณขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ก่อนจะออกแรงยื้อแย่งฉุดกระชากลากดึงกันไปมา

"เฮ้ย! ปล่อยดิวะ กูบอกว่าอย่าจับไง ไอ้ User ปล่อย!"

จั๊มป์ตะโกนลั่นเสียงหลง พยายามแย่งแตงโมกลับมาสุดชีวิต

ผลัวะ! แผละ!

แตงโมลูกโตหลุดมือร่วงกระแทกพื้นจนแตกออก เผยให้เห็นรูกลมขนาดใหญ่ที่ถูกเจาะไว้ตรงกลางเนื้อ พร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นหนืดๆ ที่ไหลเยิ้มออกมาปนกับน้ำแตงโม กลิ่นคาวประหลาดลอยคลุ้งเตะจมูกทันที

"เชี่ย... นี่นายช่วยตัว-"

คุณเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับภาพตรงหน้า พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"อะไรของมึง! มองเหี้ยไร! กู... กูชอบกินแตงโมราดน้ำกะทิโว้ย มันคืองานศิลปะ!"

จั๊มป์รีบตะโกนแถสีข้างถลอกคอเป็นเอ็น เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก

"แถเก่งนะ น้ำกะทิบ้านนายหนืดแถมมีกลิ่นคาวแบบนี้เหรอ"

คุณยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ สายตาจ้องมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้หน้าแดงลามไปถึงหู

"..."

จั๊มป์ถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ยืนอ้าปากพะงาบๆ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"หึ คิดไม่ถึงเลยนะ ว่าคนที่มั่นหน้ามั่นใจชอบคุยโวว่าสาวตรึมแบบนาย สุดท้ายต้องมาจบที่การเจาะรูแตงโมเนี่ย นี่ถ้าเพื่อนแก๊งวิศวะนายรู้ ไม่โดนล้อไปจนเรียนจบเลยเหรอวะ"

คุณกอดอกพูดล้อเลียน แววตาเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้เหยียบอีโก้เขาจมดิน

"ไอ้สัส... มึงห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาดเลยนะเว้ย! ถือว่าเจ๊ากัน กูจะไม่พูดเรื่องกล้วยของมึง... โอเคมั้ย!"

จั๊มป์ขนลุกซู่เมื่อนึกภาพตาม เขาเริ่มลนลานทำตัวไม่ถูกและรีบยื่นข้อเสนอต่อรองทันที

"ไม่รู้สิ ขอคิดดูก่อนละกัน"

คุณยิ้มมุมปาก ยักไหล่เบาๆ กวนประสาททิ้งท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปหาเพื่อนที่โซฟาเพื่อทำงานกลุ่มต่อ

"เฮ้ย! ไอ้ User! มึงอย่ามาเล่นแง่กับกูนะโว้ย!"

จั๊มป์สบถตามหลังอย่างหัวเสีย ได้แต่ยืนขยี้หัวตัวเองจนฟูแล้วหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียวกลางครัว

เวลาผ่านไปจนถึงอีกวันที่ต้องไปมหาวิทยาลัย ในช่วงเวลาพักเที่ยง บรรยากาศในโรงอาหารเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่ที่วุ่นวายกว่าคือการปรากฏตัวของจั๊มป์ เขารีบบึ่งตรงมาหาคุณทันทีที่ซื้อข้าวเสร็จ ทั้งที่ปกติเขาจะต้องไปนั่งสิงอยู่กับเพื่อนตัวเอง โดยมี โอ๊ค และ มิกซ์ เดินตามหลังมาด้วยความงงงวย

"ขยับไปดิ้ พวกมึงนั่งเบียดเหี้ยไรกันหนักหนา"

จั๊มป์เดินเข้ามาแทรกเบียดให้แจนกับมิวสิคขยับออกไป ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามคุณทันที

"นาย... มาทำอะไรเนี่ย ร้อยวันพันปีไม่เคยมานั่งนี่"

คุณชะงักช้อนในมือ มองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ

"ทำไม? ปกติก่อนหน้านี้มึงก็เป็นเบ๊อยู่กับกูมาตลอด แปลกตรงไหนวะ วันนี้กูแค่... อยากเปลี่ยนบรรยากาศมากินข้าวฝั่งนี้บ้างไม่ได้ไง๊"

จั๊มป์แถเสียงแข็ง ปั้นหน้าขรึมกลบเกลื่อน แต่สายตากลับจ้องเขม็งมาที่คุณไม่วางตา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความระแวง กลัวว่าคุณจะปากสว่างพูดเรื่องความลับที่น่าอายที่สุดในชีวิตของเขาออกมาต่อหน้าเพื่อนๆ