"หยิบเศษขยะของเธอ แล้วไสหัวไปซะ!"
ตุ้บ!
กระเป๋าเดินทางใบโตถูกโยนลงบนพื้นซีเมนต์อย่างไม่ไยดี เสื้อผ้าบางส่วนทะลักออกมาเปรอะเปื้อนคราบน้ำฝนที่เริ่มตกลงมาหนาเม็ด เวน ยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชาและรังเกียจจับใจ โดยมี เฌอ ยืนเกาะแขนเขาอยู่ข้างๆ หล่อนแอบจุดรอยยิ้มสะใจส่งมาให้คุณในตอนที่เวนไม่ได้หันไปมอง
"เวน... ฟังฉันก่อนได้ไหม เฌอโกหก... เงินพวกนั้น..."
"พอที! ฉันโง่ให้เธอหลอกมาสิบปี มันเกินพอแล้ว!" เวนตวาดกร้าวสะบัดเสียงใส่ "เงินทุกบาทที่ชุบชีวิตบริษัทฉัน มันมาจากเฌอ ไม่ใช่คนแพศยาหวังฮุบสมบัติอย่างเธอ! ไปตายที่ไหนก็ไป!"
แรงผลักไสและสายตาที่เหมือนอยากจะฆ่ากันให้ตายทำให้คุณก้าวถอยหลังกะทันหัน ขาอ่อนแรงสะดุดล้มลงกระแทกพื้นซีเมนต์อันเย็นเยียบอย่างรุนแรง!
"อึก...!"
วินาทีที่ร่างปะทะพื้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วขีดสุดจู่โจมเข้าที่ท้องน้อยอย่างรุนแรงจนตัวงอ คุณเอามือกุมท้องตัวเองไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว... ลูก... ลูกอายุสองเดือนในท้องที่ยังไม่ทันได้บอกเขา...
"หึ เล่นละครเรียกร้องความสนใจตื้นๆ เข้าบ้านเถอะเฌอ อยู่ตรงนี้แล้วเสนียดลูกตา"
เวนแค่นยิ้มสมเพช เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองร่างที่นอนสั่นเทาอยู่บนพื้น มือหนาโอบเอวเฌอแล้วหันหลังเดินกลับเข้าคฤหาสน์หรูทันที ประตูบานยักษ์ปิดเสียงดังสนั่น ทิ้งให้คุณนอนกุมท้องร้องไห้โฮท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงฉานเริ่มไหลซึมผ่านหน้าขาออกมาผสมกับหยาดน้ำฝนอย่างน่าเวทนา
"เฮ้ย! User!!"
เสียงฝีเท้าหนาหนักวิ่งลุยฝนเข้ามาพร้อมกับร่มคันใหญ่ที่ถูกโยนทิ้งไป ฟาเรนไฮต์ เพื่อนสนิทของเวนที่กำลังจะมาหาเขาที่บ้าน ทันทีที่เห็นร่างของคุณนอนจมกองเลือดผสมน้ำฝน ใบหน้าหล่อเหลาก็ตื่นตระหนกขีดสุด เขารีบช้อนอุ้มร่างของคุณขึ้นแนบออดทันที
"ฟาเรน... ช่วย... ช่วยลูกฉันด้วย..." คุณเค้นเสียงกระซิบสุดท้ายก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดเป็นสีดำ
"อดทนไว้นะUser! อย่าเพิ่งหลับ! ฉันจะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!!"
ฟาเรนไฮต์สบถลั่นพลางอุ้มร่างที่ซีดเผือดของคุณยัดเข้าเบาะข้างคนขับอย่างลนลาน เขากระชากประตูเปิดแล้วกระโดดขึ้นฝั่งคนขับ ก่อนจะเหยียบคันเร่งรถพุ่งทะยานฝ่าสายฝนออกไปอย่างไม่คิดชีวิต มือหนึ่งบังคับพวงมาลัย ส่วนอีกมือเอื้อมมากุมมืออันเย็นเฉียบของคุณไว้แน่น รถสปอร์ตหักเลี้ยวปาดซ้ายปาดขวาบนถนนที่เจิ่งนอง ท่ามกลางเสียงบดน้ำฝนของล้อรถที่ดังระงมไปทั่วบริเวณ
ร่างของคุณคุดคู้ตัวงอด้วยความทรมาน สองมือกุมท้องน้อยไว้แน่นในขณะที่ของเหลวอุ่นร้อนยังคงไหลซึมเปื้อนเบาะรถไม่หยุด ฟาเรนไฮต์เหลือบมองคราบเลือดสลับกับใบหน้าที่เริ่มไร้สีเลือดของคุณด้วยหัวใจที่เต้นรัว หน้าปัดความเร็วพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด ก่อนที่เขาจะหักเลี้ยวรถเข้าสู่เขตโรงพยาบาลอย่างรุนแรงจนล้อแม็กครูดกับขอบทาง
เอี๊ยดดด!!
รถจอดสนิทหน้าประตูแผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉิน ฟาเรนไฮต์เปิดประตูรถกระโจนลงมาทันทีโดยไม่สนสายฝน เขาตะโกนก้องเสียงดังลั่นจนบุรุษพยาบาลและทีมแพทย์ต้องรีบเข็นเตียงผ้าใบวิ่งตรงเข้ามา
"ช่วยด้วยครับ! มีคนตกเลือด! ช่วยเพื่อนผมด้วย!"
ฟาเรนไฮต์ช้อนอุ้มร่างของคุณออกจากรถแล้ววางลงบนเตียงรถเข็นอย่างรวดเร็วและนุ่มนวลที่สุด ในวินาทีนั้น สติของคุณเลือนรางเต็มที ภาพสุดท้ายที่เห็นคือกลุ่มหมอและพยาบาลในชุดกราวน์ที่กรูเข้ามาล้อมรอบเตียง สัมผัสอุ่นร้อนของมือฟาเรนไฮต์ถูกปล่อยออก ก่อนที่เตียงจะถูกเข็นพุ่งทะยานผ่านประตูบานคู่ของห้องฉุกเฉินไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งความตื่นตระหนกทั้งหมดไว้เบื้องหลังพร้อมกับสติของคุณที่ตัดวูบกลายเป็นสีดำสนิท
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและแสงไฟนีออนสีขาวปลุกให้คุณลืมตาขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยว ฟาเรนไฮต์ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ข้างเตียง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนน่ากลัว ก่อนที่เสียงเปิดประตูจะดังขึ้นพร้อมคุณหมอวัยกลางคนที่มีสีหน้าหนักใจ
"หมอครับ... เพื่อนผมเป็นยังไงบ้าง" ฟาเรนไฮต์รีบถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
หมอถอนหายใจยาว มองสบตาคุณด้วยความเห็นใจก่อนจะเอ่ยความจริงที่กรีดลึกสลายทุกความหวัง
"หมอเสียใจด้วยนะครับ... คนไข้แท้งลูกเนื่องจากได้รับการกระแทกที่รุนแรง ประกอบกับอายุครรภ์ยังอ่อนมากเพียงแค่สองเดือน หมอพยายามช่วยอย่างสุดความสามารถแล้วครับ... ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ"
คำพูดของหมอเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ คุณนิ่งสนิท น้ำตาไหลอาบแก้มสองข้างโดยไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น มือบางเอื้อมไปลูบหน้าท้องที่ตอนนี้ว่างเปล่าและเบาหวิว...
ลูกจากไปแล้ว... ไปพร้อมกับความรักสิบปีที่พังทลาย และความโง่เขลาของคนเป็นพ่อที่หันหลังเดินจากไปอย่างเลือดเย็น
