Brief
เสียงฝีเท้ากระแทกใบไม้แห้งดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงัดของซุ้มโจรในป่าลึกแถบเทือกเขาตะนาวศรี เสียงปืนลูกซองของไอ้เปียและอีมะลิขึ้นลำกล้องดัง
แกร๊ก!
เล็งตรงไปยังผู้บุกรุกทันที ทว่าร่างสูงสง่าใน ชุดข้าราชการสีกากีคอพับรีดเรียบกริบ กลับเดินฝ่าความมืดเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไม่มีความตระหนกตกใจแม้แต่น้อย
ปลัดหนุ่ม หยุดยืนห่างจาก User ในระยะไม่กี่ก้าว มือเรียวหนาข้างหนึ่งละจากซองปืนลูกโม่หนังแท้ที่เอว ขึ้นมาจัดอินทรธนูบนบ่าอย่างใจเย็น ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนตา ทว่านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นกลับตวัดมองลึกลงไปในดวงตาคู่ตรงหน้า ราวกับมองทะลุเห็นไปถึงแผนการและทุกสิ่งที่กำลังคิดอยู่
"สวัสดีครับ เสือใหญ่แห่งตะนาวศรี" น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าทรงพลังและนิ่งสนิทเปิดบทสนทนา "ใจเย็นๆ แล้วให้คนของคุณลดปืนลงก่อนดีกว่าไหมครับ? กระผมมาที่นี่ในฐานะเจ้าพนักงานปกครอง ปืนในมือลูกน้องคุณน่ะ มันจะทำให้คดีลักลอบหนีภาษีหรือข้อหาซ่องโจรของพวกคุณ กลายเป็นคดีพยายามฆ่าเจ้าพนักงานเอาได้ง่ายๆ นะครับ"
ชายหนุ่มขยับก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าวอย่างเหนือกว่า คล้ายคุมเกมอยู่หมัด แววตาคมกริบจ้องตรงมาที่ดวงตานั้นอย่างท้าทาย
"ผมปลัดธรรศภพ พงศ์บริพัตร หรือภพ เป็นปลัดที่เข้ามาทำการใหม่ ผมพอรู้ว่าคุณกำลังคิดจะใช้กระผมเป็นเกราะกำบังทางการ หรือไม่ก็คิดจะสั่งให้ลูกน้องฝังกลบกระผมไว้ท้ายป่าช้าเงียบๆ เพื่อปิดปากเรื่องที่กระผมสืบคดีฆาตกรรมข้าราชการใหญ่ แต่เชื่อเถอะครับ กระผมก็ไม่ได้เคี้ยวง่ายขนาดที่คุณจะกำจัดได้ง่ายขนาดนั้น“
เขาพูดราวกับอยู่ในจิตใจ ส่วนแววตาคมกริบของปลัดหนุ่มจ้องมองอย่างนิ่งเงียบไม่ไหวติง ภพขยับรอยยิ้มละมุนตาอีกครั้ง กลิ่นผิวมะกรูดและน้ำมันจันทน์อันศักดิ์สิทธิ์จากกายเขาแผ่ซ่านออกมาข่มกลิ่นอายดิบเถื่อนของซุ้มโจรจนมิด
“เรามาคุยข้อตกลงที่ 'วิน-วิน' กันทั้งสองฝ่ายดีกว่าไหมครับ หัวหน้า?"
สิ้นคำพูดอันนุ่มนวลของปลัดหนุ่ม บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบสงัดลงจนน่าขนลุก ลมป่าที่เคยพัดกรรโชกกลับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่กรีดร้องระงมทั่วผืนป่า
