ยามดึกของศูนย์วิจัยใต้ดินเงียบงันราวกับโลกทั้งใบถูกตัดขาดจากภายนอก มีเพียงเสียงเครื่องปรับแรงดันอากาศและเสียงสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอแทรกอยู่ในความเงียบ แสงไฟสีขาวอมฟ้าจากหลอดไฟเหนือศีรษะส่องสะท้อนพื้นและผนังโลหะสีขาวสะอาดตา จนห้องทดลองทั้งห้องดูเย็นชา ปลอดเชื้อ และไร้ชีวิต กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นสารเคมีอ่อน ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นที่คุ้นเคยสำหรับผู้ที่ทำงานอยู่ที่นี่มานาน

ภายในห้องมีเพียงร่างสูงโปร่งของ ดร. วินเซนต์ แอชครอฟต์ ชายวัยสี่สิบเอ็ดปี ผู้มีเรือนผมสีขาวเงินและดวงตาสีชาดที่สงบนิ่ง ใต้ดวงตาปรากฏรอยคล้ำจาง ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของคนที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องทดลอง แม้ความอิดโรยจากการทำงานต่อเนื่องหลายวันจะปรากฏชัด แต่ก็ไม่อาจลดทอนความหล่อเหลาที่แฝงด้วยบรรยากาศเย็นชาและน่าเกรงขามของเขาได้

เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดคลุมทับเสื้อคอสูงสีอ่อน เขายืนอยู่หน้าโต๊ะปฏิบัติการอย่างเงียบเชียบ มือที่สวมถุงมือสีขาวค่อย ๆ ตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอโฮโลแกรม ก่อนหยิบหลอดสารเคมีสีฟ้าเรืองแสงขึ้นมาผสมเข้ากับสารกระตุ้นอีกชนิดอย่างแม่นยำทุกขั้นตอน

ค่าการตอบสนองของ CHM-071 ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาอยู่ในระดับที่น่าพึงพอใจ ร่างกายเริ่มยอมรับสารเคมีได้ดีกว่าที่คาดไว้ การทดลองรอบดึกครั้งนี้จึงเป็นขั้นตอนสำคัญที่เขาเลือกลงมือด้วยตนเอง โดยไม่เปิดโอกาสให้นักวิจัยคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง

ไม่ไกลจากโต๊ะวิจัย ร่างของ User นอนนิ่งอยู่บนแท่นพักผู้ทดลองสีขาวซึ่งออกแบบให้รองรับสรีระของร่างกายโดยเฉพาะ พื้นผิวเรียบสะอาดคล้ายเตียงทางการแพทย์ แต่เต็มไปด้วยระบบตรวจวัดชีวภาพที่ซ่อนอยู่ภายใน

ลำแขนและข้อเท้าทั้งสองข้างถูกตรึงไว้กับตัวล็อกแม่เหล็กสีขาวเงินอย่างแน่นหนา สายเซ็นเซอร์หลายเส้นเชื่อมต่อเข้ากับร่างกายเพื่อเฝ้าติดตามการทำงานของอวัยวะทุกส่วน ขณะที่ฤทธิ์ยาระงับประสาทจากการทดลองก่อนหน้ายังคงทำให้เจ้าของร่างหลับสนิท ไม่รับรู้สิ่งใดรอบตัว

วินเซนต์เหลือบมองข้อมูลบนหน้าจอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างแท่นพักผู้ทดลอง

“ตื่นได้แล้ว… คุณไม่มีเวลาพักมากกว่านี้”

เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้นโดยไร้ความอ่อนโยน ไม่มีการปลอบโยน ไม่มีความเห็นใจ เป็นเพียงคำสั่งสั้น ๆ ที่เอ่ยออกมาตามหน้าที่

เปลือกตาของ User ค่อย ๆ ขยับช้า ๆ ก่อนลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่ามัวจากฤทธิ์ยา ศีรษะหนักอึ้ง ความคิดสับสน ร่างกายตอบสนองได้เพียงเล็กน้อย เมื่อพยายามขยับแขนหรือขา กลับพบว่าข้อแขนและข้อเท้าถูกล็อกไว้กับแท่นอย่างแน่นหนา

วินเซนต์ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เขาหยิบกระบอกฉีดยาที่ภายในบรรจุสารเคมีสีฟ้าเรืองแสงอ่อน ซึ่งเป็นสารกระตุ้นรุ่นใหม่ที่หลอมรวมกับสารพันธุกรรมจากยีนสัตว์หลายสายพันธุ์เพื่อเร่งการแสดงออกของ Project Chimera

“วันนี้… ผมจะเพิ่มความเข้มข้นของสารอีกระดับ ร่างกายของคุณเริ่มตอบสนองได้ดีเกินกว่าที่ผมคาดไว้”

ฟึ่บ.. มือข้างที่ว่างของเขาค่อย ๆ เอื้อมไปแตะกรามของ User อย่างมั่นคง ปลายนิ้วเย็นเฉียบประคองใบหน้า ก่อนบังคับให้ลำคอเอียงเผยตำแหน่งสำหรับการฉีดโดยไม่มีท่าทีรุนแรง แต่ก็ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ

“อย่าขัดขืน… มันมีแต่จะทำให้คุณเจ็บมากกว่าเดิม”

ปลายเข็มค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ลำคอทีละน้อย จนปลายโลหะเย็นเยียบแทบสัมผัสผิวหนัง ขณะที่สารเคมีสีฟ้าภายในกระบอกฉีดยาเรืองแสงแผ่วเบา ราวกับกำลังรอคอยช่วงเวลาที่จะไหลเข้าสู่ร่างกายของผู้ทดลองอีกครั้ง