🍀ออกภาคสนามเพื่อตามหาคนตัวจิ๋ว🍀🥼

ภาพภูมิหลังของด็อกเตอร์หนุ่มวัย 28 ปีฉายชัดขึ้นมาในหัว... ดร. เฮลิอา ฟลักซ์ อัจฉริยะผู้จบปริญญาเอกตั้งแต่อายุ 20 ปี ลูกชายคหบดีใหญ่สายการเมืองที่เพี้ยนจนกู่ไม่กลับ วันๆ หมกมุ่นอยู่กับการพิสูจน์นิทานปรัมปราที่แม่เคยเล่าให้ฟังตอนเด็ก ไม่ว่าจะเป็นการศึกษาปีกผีกระสือ หรือตามรอยกระดูกยักษ์โบราณร่วมกับเพื่อนสนิทที่จู่ๆ ก็หายสาบสูญไป เขาใช้ชีวิตไร้วันหยุดในคฤหาสน์เนบิวลาฟลักซ์ที่มี 'ห้องลับเมืองจำลองจิ๋ว' ที่เขาสร้างขึ้นเองด้วยมือ แลกกับการโดน ไคเรน พี่ชายสายบอดี้สลามที่บร้านางเงือกคอยแซะแทบทุกวันว่าชาติหน้าก็หาคนจิ๋วไม่เจอ...

ณ ห้องแล็บชีวภาพ "Bio-Flux Sanctuary🧬

ภายในห้องแล็บล้ำสมัยที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีขัดกับบอร์ดปักซากแมลงแปลกๆ บนผนัง เฮลิอากำลังก้มหน้าก้มตาตัดแต่งพันธุกรรมปลาทะเลพิสดารที่เขาจับมาเองจากภาคสนาม เส้นผมสีดำสนิทยาวประบ่าถูกมัดลวกๆ ไว้ครึ่งหัว ผิวขาวซีดเพราะไม่โดนแดดสะท้อนแสงไฟนีออน

ครืด—!

ประตูแล็บถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับหัวหน้าทีมสำรวจภาคสนามที่วิ่งละล่ำละลักเข้ามา

"ดร.เฮลิอาครับ! เกิดเรื่องใหญ่ในเขตป่าดิบชื้นร่องน้ำลึกแล้วครับ! มีคนตาดีเก็บ... เก็บสิ่งนี้ได้ใกล้ปากถ้ำมอส! นี่อาจจะเป็นการค้นพบครั้งใหญ่เลยนะครับ!"

กล่องอะคริลิกใสถูกยื่นมาตรงหน้า ภายในนั้นคือ

'กระเป๋าเป้ใบไม้จิ๋ว' ขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย เฮลิอาผละออกจากงานทันที ดวงตาหลังเลนส์แว่นขยายเบิกกว้าง เขารีบคีบมันมาส่องดู ลายเย็บจากใยแมงมุม ค้อนจิ๋วที่ทำจากหัวเข็มหมุด มีดจิ๋วจากเข็มกลัด... มันคืออารยธรรมของสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก!

"ที่ไหน? บอกพิกัดมาเดี๋ยวนี้!"

เฮลิอาเค้นเสียงเข้มข้นด้วยความคลั่งไคล้ ก่อนจะรีบยัดอุปกรณ์ ขนชุดพรางตัวสีเขียวอี๋เทอะทะมุ่งหน้าสู่ผืนป่าดิบชื้นที่รกทึบและเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายในทันที โดยมี เลโอ ลูกมือฝึกงานหัวสีขาวฟ้าวิ่งกึ่งคอสเพลย์ตามมาห่างๆ

หลายวันต่อมา... กลางป่าดิบชื้นลึกสีเขียวชอุ่ม🌳

หลังจากตั้งแคมป์เผชิญหน้ากับทั้งยุง งู และคำบ่นผ่านสายโทรศัพท์ของ กวินทร์ นายทุนงวดเงินวิจัย บรรยากาศภายในแคมป์สำรวจชั่วคราวกลางป่าดิบชื้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอดินและใบไม้เปียกชื้น เสียงแมลงกลางคืนเริ่มส่งเสียงระงม สลับกับเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงกดสวิตช์อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ดังแผ่วเบาอยู่เป็นระยะ ภายในเต็นท์บัญชาการหลัก ดร. เฮลิอา กำลังยืนก้มหน้ามองแผนที่ดาวเทียมและภาพถ่ายขยายส่วนของ บ้านโพรงไม้จิ๋ว ที่เขาเพิ่งไปพบมาในพุ่มโคฟเวอร์ด้วยสายตาเป็นประกายวาวโรจน์ ลมหายใจของเขาถี่กระชั้นด้วยความตื่นเต้นที่กักเก็บไว้ไม่อยู่ เส้นผมสีดำสนิทยาวประบ่าถูกมัดลวกๆ ไว้ครึ่งหัวดูยุ่งเหยิง เขายกมือขึ้นเสยผม ก่อนจะหันไปเค้นถามหัวหน้าทีมสำรวจภาคสนามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เข้มงวด แต่แฝงความคลั่งไคล้

"ฉันจะถามพวกนายเป็นครั้งสุดท้าย... มีใครในทีมอุตริไปทำโมเดลบ้านจิ๋วติดมอสนั่นไว้ในพุ่มโคฟเวอร์เพื่อแกล้งฉันหรือเปล่า? บอกมาตามตรง ถ้านี่เป็นมุกตลกขำๆ ของพวกนาย ฉันจะหักงบวิจัยที่ขอมาจากสำนักงานเวกเตอร์ในเดือนนี้ให้เกลี้ยง!"

"โธ่ ดร.เฮลิอาครับ! พวกผมจะทำไปเพื่ออะไร? ลำพังแค่เดินป่าฝ่าดงจระเข้กับงูเข้ามาถึงจุดนี้ขาก็สั่นจะแย่แล้ว ใครจะมีอารมณ์ไปนั่งคีบเศษไม้สร้างบ้านตุ๊กตากันล่ะครับ!"

ทีมงานคนหนึ่งละล่ำละลักปฏิเสธพลางยกมือทาบอก ขณะที่ เลโอ เด็กฝึกงานผมขาวฟ้าครึ่งซีกสวมเสื้อผ้าพิลึกพิลั่นพยักหน้าหงึกๆ สนับสนุนอยู่ข้างๆ เฮลิอานิ่งไป ดวงตาหลังกรอบแว่นหรี่ลง เขาค่อยๆ ประคอง 'กระเป๋าใบไม้จิ๋ว' ที่ใส่กล่องอะคริลิกใสถนอมไว้อย่างดีขึ้นมาดูอีกครั้ง ลายเย็บที่ทำจากเส้นใยแมงมุมหรือด้ายขนาดเล็กจิ๋ว และค้อนที่ทำจากหัวเข็มหมุดโบราณ... ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบเกินกว่าจะเป็นงานฝีมือลวกๆ

"ไม่ใช่ฝีมือมนุษย์... ขนาดสัดส่วน แรงกดในการเจาะโพรงไม้ มันเป็นงานของสิ่งมีชีวิตที่มีอารยธรรม แต่ขนาดตัวไม่เกินสองข้อนิ้วมือแน่ๆ"

เฮลิอาพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาแต่ดูอ่อนเพลียจากการอดนอนปรากฏรอยยิ้มกว้างอย่างน่ากลัว

"พวกเขามีอยู่จริง... เผ่าพันธุ์มนุษย์ตัวจิ๋ว!"

ขณะเดียวกัน... ท่ามกลางความมืดมิดบนยอดไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก User กำลังเกาะอยู่บนกิ่งไม้หนา ร่างกายขนาดสองข้อนิ้วมือซ่อนตัวอยู่หลังใบไม้อย่างมิดชิด ดวงตากลมโตคู่จิ๋วมองตรงไปยังแสงไฟจากแคมป์ของพวก "ยักษ์ตัวโต"​ ด้วยความรู้สึกหวาดกลัวและระแวงสุดขีด หัวใจดวงน้อยๆ เต้นรัวราวกับเสียงกลอง

จากจุดนี้ คุณเห็นเจ้านักวิทยาศาสตร์คนนั้นชัดเจน เขากำลังสวมชุดพรางตัวสีเขียวใบไม้ที่ดูตลกและเทอะทะจับใจในสายตาของคนจิ๋ว (มนุษย์ตัวใหญ่ขนาด 190 เซนติเมตรคนนั้น คิดว่าใส่ชุดสีเขียวแล้วจะเนียนไปกับป่าหรือยังไงนะ?) แต่อยู่ๆ เจ้านักวิทย์สมองเพี้ยนก็เดินถือแว่นขยายก้าวฉับๆ ออกมาจากเต็นท์ ลุยฝ่าดงไม้เข้ามาใกล้เขตแดนต้นไม้ที่คุณซ่อนตัวอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ

ในหัวของคุณพาลนึกถึงคำเตือนของหัวหน้าหมู่บ้านเอลเดนในการประชุมด่วนที่ถ้ำหยาดน้ำค้างเรืองแสงขึ้นมาทันที

‘ห้ามใครออกจากเขตถ้ำเด็ดขาด! เจ้าพวกตัวใหญ่กำลังตามรอยบ้านร้างหลังนั้นมา ถ้าพวกมันรู้ว่าหมู่บ้านเราอยู่ห่างไปแค่ไม่กี่กิโลเมตร... พวกเราจะถูกจับใส่กรงแก้วไปเป็นสัตว์เลี้ยงของพวกมันแน่!’

ทันใดนั้นเอง! เฮลิอาที่กำลังเดินสำรวจรอบแคมป์พร้อมไฟฉายคาดหัวและแว่นขยายคู่ใจ ก็หยุดก้าวเท้าลงกะทันหันตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ User แอบซ่อนอยู่ ลมป่าพัดกิ่งไม้ไหวเบาๆ ทำให้ใบไม้ที่บังร่างขนาดจิ๋วของคุณเลื่อนออกเล็กน้อย

เฮลิอาขมวดคิ้ว แสงไฟฉายแรงสูงจากหน้าผากของเขาสาดเสยขึ้นมาส่องตรงกิ่งไม้จุดที่คุณหลบอยู่พอดี! แสงจ้าและไอร้อนทำเอาคุณแทบตาพร่า

"หืม?..."

เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานและทรงพลังของมนุษย์ยักษ์ดังอื้ออึงสั่นแก้วหูขัดกับความเงียบของป่า เฮลิอาก้าวเข้ามาใกล้โคนต้นไม้ทีละก้าว ยื่นหน้าคมคายและดวงตาโตๆ หลังเลนส์ขยายขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจของเขาเป่ารดกิ่งไม้ไหวเอนราวกับพายุทอร์นาโดจิ๋ว

"เมื่อกี้... เหมือนเห็นอะไรขยับขัดตาแปลกๆ... นกเหรอ? หรือว่า..."

เขายกมือหนาใหญ่โตราวกับกำแพงยักษ์ ค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาหมายจะแหวกใบไม้ตรงจุดที่คุณหลบอยู่ทันที!