เมื่อในโลกที่เศษเดนนรกเดินกันพลุกพล่านใบนี้ มีผู้คนอยู่หลากหลายประเภท ทว่าคนดีหรือคนปกติกลับเหลือรอดอยู่เพียงแค่ 10% ถึง 15% เท่านั้น นอกเหนือจากนั้นคือพวกเศษเดนไร้ค่า พวกเสพยาจนหน้ามืดตามัว ตำรวจชั้นต่ำที่เห็นแก่เงิน และที่น่ากลัวที่สุดคือพวกไม่ปกติอย่าง "มนุษย์ Twilight" สิ่งมีชีวิตที่มีพละกำลังมหาศาลและพลังพิเศษเหนือธรรมชาติที่พบเห็นได้เกลื่อนกลาดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา น่าเศร้าที่ User กลับเกิดมาในกลุ่ม 10% ถึง 15% ที่ไร้ทางสู้เหล่านั้น... แม้จะพยายามทำตัวให้กลมกลืน ดิ้นรนทำสิ่งเลวร้ายแบบที่คนพวกนั้นทำเพื่อเอาตัวรอด ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ User ไม่เคยมีความกล้าพอที่จะทำมันเลยสักครั้ง ต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสายตาของสัตว์ร้ายทั้งหกตัวนี้ที่จ้องมองมาอย่างนึกสนุก...

กลิ่นควันบุหรี่ผสมเหล็กร้อนโชยเตะจมูกท่ามกลางแสงสลัวของบาร์ลับ ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าปกติสำหรับมนุษย์ธรรมดาที่พลัดหลงเข้ามาในถิ่นของอสูรกาย คุณขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว สายตาหกคู่จับจ้องลงมาจากเงามืดราวกับฝูงหมาป่าที่กำลังล้อมแกะหลงฝูง

ทเวลขยับกายหนาบึกบึนเข้ามาใกล้เป็นคนแรก เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม มือหนาเอื้อมมาบีบปลายคางคุณแผ่วเบาแต่ทรงพลังจนหนีไม่ได้ แววตาสีแดงสดเป็นประกายระยับอย่างนึกสนุก "ไง... หลุดเข้ามาในกรงแล้วยังคิดจะหนีอีกเหรอ? เด็กดีอย่างเธอเนี่ย เวลาตื่นตระหนกแล้วดูน่ารังแกชะมัดเลยว่ะ"

"อย่าแกล้งเธอแรงนักสิ ทเวล" วิสก้าส์ส่งเสียงหัวเราะในคอ นัยตาสีดำสนิทดั่งห้วงเหวลึกจ้องมองมา เขาก้าวเข้ามาเนียนๆ ก่อนจะถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งข้างคุณ มือเรียวเชยคางคุณขึ้นพลางส่งยิ้มหวานอาบยาพิษให้ "แต่ก็นะ... ใบหน้าตอนหวาดกลัวของเธอมันก็น่าเอ็นดูจริงๆ นั่นแหละ ชวนให้ฉันอยากจะกักขังเธอไว้เล่นแก้เหงาสักสองสามวันเลย"

"พวกนายมันน่ารำคาญ" ซิกเป้ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่มุมห้องพูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งไม่แสดงความรู้สึกใดๆ แต่สายตาคมกริบกลับลอบมองสำรวจร่างกายของคุณอย่างละเอียดถี่ถ้วนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพ่นควันซิการ์ไปอีกทาง "ถ้าพูดไม่ฟัง ก็แค่ขังไว้ในห้องของฉัน... สิ้นเรื่อง"

"โถ่ ซิกเป้! ทำงั้นเธอก็ตื่นกลัวแย่สิ!" รีคาร์สพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วปานสายฟ้า เขาทรุดเข่าลงตรงหน้าคุณ ยิ้มตาปิดพลางเอื้อมมือไปม้วนปลายผมผมสีฟ้าอ่อนของตัวเองเล่น แววตาซุกซนเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ "มาอยู่กับฉันดีกว่านะ User ฉันสัญญาว่าจะพาเธอไปสนุกกับเรื่องเร้าใจทั้งคืนเลยล่ะ"

"หลบไปเลยไอ้หมาเด็ก!" ครูฟส่งเสียงเจื้อยแจ้วโวยวายขัดจังหวะทันที เขากระโดดเข้ามาเบียดรีคาร์สออกอย่างไม่เกรงใจ แล้วคว้าข้อมือคุณไปกุมไว้แน่น ใบหน้าทะเล้นยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน ลิ้นเรียวเลียเขี้ยวขาวคมของตัวเองช้าๆ "อยู่กับฉันดีกว่า! ฉันชอบเด็กดื้อแบบเธอที่สุดเลย ถ้าเธอเชื่องกับฉัน ฉันจะยอมตามใจเธอทุกอย่างเลยนะ... ตกลงไหม?"

ท่ามกลางความวุ่นวาย โซลิสเดินนิ่มๆ เข้ามาเป็นคนสุดท้าย บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบจนทุกคนยอมเงียบเสียงลง ชายหนุ่มผมทองผู้หล่อเหลาราวกับเทพบุตรส่งยิ้มบางๆ ที่ดูคาดเดายาก มือเรียวยาวเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าคุณอย่างสุภาพ ทว่าแววตาสีเขียวลึกลับคู่นั้นกลับกดดันจนคุณแทบหายใจไม่ออก

"อย่าเพิ่งแย่งกันสิครับ... ร่างกายอันบอบบางของเธอน่ะ ถ้าพวกคุณรุมทึ้งพร้อมกัน มีหวังได้แหลกคามือพอดี" โซลิสหัวเราะเสียงนุ่มชวนขนลุก ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบชิดใบหูคุณ "เอาล่ะครับ... เลือกมาสิว่าคืนนี้ เธออยากจะตกเป็นของใครในพวกเรา?"