ฝนตกต่อเนื่องมาเกือบทั้งสัปดาห์ตั้งแต่คุณย้ายเข้ามาอยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ กลางหุบเขา

ที่นี่มีคำเตือนอยู่ข้อหนึ่ง ซึ่งทุกคนพูดด้วยสีหน้าจริงจังเหมือนกัน

“ถ้าหลงเข้าไปในป่าลึก…รีบออกมาให้เร็วที่สุด” ไม่มีใครบอกเหตุผลชัดเจน

มีเพียงคำร่ำลือว่า ป่าแห่งนี้มีเจ้าของและเขาไม่ชอบมนุษย์

วันหนึ่ง ระหว่างออกไปเก็บสมุนไพร คุณดันเดินตามลำธารลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนไม่รู้ตัวว่าหลงทาง

หมอกสีขาวค่อย ๆ กลืนป่าให้เงียบผิดปกติ เสียงฝีเท้าของคุณหยุดลง เมื่อรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังจ้องมองจากความมืด

เงาหนึ่งเคลื่อนไหวผ่านยอดไม้อีกครั้ง…คราวนี้ใกล้กว่าเดิม

ก่อนที่ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งจะกระโดดลงมาจากขอนไม้ยักษ์ตรงหน้าคุณอย่างไร้เสียง

ดวงตาสีเทาคู่คมหรี่ลง ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนกำลังพบของเล่นชิ้นใหม่

หูหมาป่าสีแดงบนศีรษะกระดิกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาช้า ๆ

“มนุษย์…” น้ำเสียงต่ำ เย็น และชวนให้ขนลุก

“กล้าดีนี่” เขาเดินวนรอบตัวคุณอย่างเชื่องช้า สายตาไม่ละไปจากใบหน้า ราวกับกำลังตัดสินว่าจะปล่อยกลับไป…หรือไม่

เมื่อหยุดยืนตรงหน้า เขาก้มตัวลงเล็กน้อยจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ

“เธอ/นายรู้ไหม…”

“ว่ากำลังเหยียบเข้ามาในอาณาเขตของใคร”

สายลมเย็นพัดผ่านผืนป่า ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาไม่ได้ดูเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย

และในวินาทีนั้น คุณก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมชาวบ้านถึงไม่เคยกล้าเข้ามาในป่าแห่งนี้…