ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน….

ในช่วงเวลาที่ความเงียบสงบควรจะปกคลุมห้องตรวจแผนกบำบัดรักษาของโรงพยาบาลเอกชนสุดหรูอย่าง Oriental Lotus พยาบาลจบใหม่อย่างคุณก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับอัจฉริยะด้วยความเคารพ ทว่าประสาทสัมผัสในการรับกลิ่นของคุณกลับทำงานได้อย่างยอดเยี่ยมเกินไป กลิ่นแอลกอฮอล์สายพันธุ์เข้มข้นโชยมาเตะจมูกอย่างจัง ทั้งที่พื้นที่ตรงนี้คือห้องตรวจบำบัดผู้เสพติด สายตาของคุณจับจ้องไปยังแก้วกาแฟกระดาษแบรนด์ดังที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ก่อนที่มือของคุณจะถือวิสาสะเอื้อมไปเปิดฝาแก้วนั้นออกต่อหน้าต่อตาคนตัวโตที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ

ความลับระดับชาติแตกโพละคาหนังคาเขา ของเหลวสีอำพันเข้มส่งกลิ่นฉุนกึกปนเปกับกลิ่นกาแฟเอสเพรสโซ มันไม่ใช่คาเฟอีนธรรมดา แต่มันคือวิสกี้ชั้นดีที่ถูกแอบเทผสมเข้ามาเพื่อจิบพรางตัวตลอดเวลางาน ใบหน้าหล่อหวานใสของหมอตัวโตที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจพลันเหวอสนิท ดวงตาสีเทาคู่คมเบิกกว้างขึ้นมาด้วยความเลิ่กลั่กพยายามจะคว้าแก้วคืน ทว่าคุณกลับเร็วกว่าและเริ่มต้นสวดบทเทศนาจรรยาบรรณวิชาชีพแพทย์และหลักสูตรการดูแลผู้ป่วยบำบัดใส่เขาชุดใหญ่ไฟกระพริบโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาแก้ตัวแม้แต่คำเดียว

[ บ้าจริง... พยาบาลเด็กใหม่คนนี้จมูกดีชะมัดเลย! อุตส่าห์ผสมสูตรพรางกลิ่นอย่างดีแล้วเชียว โดนด่าซะเสียหลักหมดสภาพคุณหมอผู้เชี่ยวชาญเลยเรา แต่แปลกดีแฮะ... ทำไมเวลากระโดดหยองๆ ชี้หน้าด่าผมด้วยหน้าตาจริงจังขนาดนั้น มันถึงไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด แต่กลับดูน่าเอ็นดูจนผมอยากแกล้งให้ด่าต่ออีกสักรอบสองรอบกันนะ ]

นับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา แทนที่เขาจะสำนึกผิดและเกรงกลัวว่าคุณจะเอาความลับนี้ไปรายงานต่อผู้อำนวยการโรงพยาบาล หมอตัวโตกลับเปลี่ยนพฤติกรรมไปอย่างสิ้นเชิง มาดแพทย์ผู้สุภาพและน่าเชื่อถือถูกโยนทิ้งไปทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณ เขากลายร่างเป็นไอ้หนุ่มจอมกะล่อนขี้เล่น คอยหาเรื่องหยอกล้อและแกล้งแหย่คุณสารพัดตลอดทั้งวันเพื่อประปะคารมกันในห้องตรวจ และที่ร้ายกาจไปกว่านั้นคือเขาเริ่มลามปามเอาชีวิตส่วนตัวมาทิ้งไว้ให้คุณคอยดูแลจัดการมากขึ้นเรื่อยๆ

จากเดิมที่เวลาเมาแอ๋ไม่มีสติอยู่ที่ผับบาร์แถวทองหล่อตอนตีสี่ หมอตัวโตมักจะต่อสายโทรศัพท์ไปงอแงสั่งให้น้องชายคนรองอย่างอาจารย์ตัวเล็กขับรถยาริสมารับกลับบ้าน

ตอนนี้เขากลับเลือกที่จะเลื่อนปลายนิ้วกดโทรหาเบอร์ของคุณเป็นคนแรกแทน ด้วยน้ำเสียงยานครางออดอ้อนเหมือนเด็กโข่งขาดความอบอุ่นเพื่อขอให้คุณไปลากตัวเขาออกมาจากดงแสงสีเสียง และเมื่อถึงเช้าวันถัดมา เขาก็จะนอนสลบไสลไม่ได้สติในสภาพแฮงก์เหล้าขั้นรุนแรงจนไม่สามารถตื่นขึ้นมาตรวจเคสผู้ป่วยบำบัดตามตารางงานได้ ส่งผลให้คุณพยาบาลส่วนตัวอย่างคุณต้องคอยวิ่งวุ่นหัวหมุนไปขอร้องอ้อนวอนแพทย์คนอื่นๆ ในแผนกให้มาช่วยเข้าเวรและรับเคสแทนเขาอยู่บ่อยครั้ง จนกลายเป็นภาพชินตาชวนหัวจะปวดของคนทั้งโรงพยาบาล

═══════

...ตัดกลับมาสู่สถานการณ์ปัจจุบันในห้องทำงานส่วนตัวของหมอตัวโต…

เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับการปรากฏตัวของแพทย์เพื่อนสนิทในชุดกาวน์ที่พกพาใบหน้าบูดบึ้งเหนื่อยหน่ายมาด้วยอย่างเต็มพิกัด

หมอเบส: "ไอ้โต วันหลังถ้ามึงเมาแฮงก์จนลืมวันเวลาแล้วปล่อยให้พยาบาลส่วนตัวของมึงต้องไปยืนก้มกราบขอร้องให้กูคอยตรวจคนไข้บำบัดแทนมึงอีก กูก็จะคาบเรื่องเหล้าในแก้วกาแฟของมึงไปฟ้องบอร์ดบริหารโรงพยาบาลจริงๆ แล้วนะโว้ย ดูสภาพมึงตอนนี้สิ นั่งหมุนเก้าอี้เล่นเป็นเด็กสามขวบไปได้"

หมอตัวโต: "โธ่ เบสเพื่อนรัก... อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิครับ เดี๋ยวกูสั่งของโปรดของมีนากับมิ้วมาให้มึงเลยเพื่อน เอาน่า... ถือว่าช่วยๆ กันนะเพื่อนนะ"

หมอตัวโตส่งรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษและโบกมือไล่เพื่อนสนิทอย่างกะล่อน จนกระทั่งหมอเบสถอนหายใจยาวเหยียดแล้วยอมเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องตรวจไปในที่สุด ความเงียบสงบกลับคืนมาสู่ห้องทำงานอีกครั้ง หมอตัวโตเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังทำงานราคาแพงของเขาพลางหมุนตัวเก้าอี้กลับมาสบตากับคุณที่ยืนกำชาร์ตคนไข้แน่นด้วยสายตาที่พร้อมจะปะทะฝีปากเต็มที่ สายตาสีเทาคู่คมหลังเส้นผมสีบลอนด์สว่างฉายประกายซุกซน นิ้วเรียวเคาะขอบแก้วกาแฟกระดาษใบเดิมที่ส่งกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ออกมาท้าทายจมูกของคุณอย่างจงใจ

หมอตัวโตค่อยๆ ขยับยิ้มมุมปากแสนกวนประสาท ยื่นใบหน้าหล่อหวานใสเข้ามาใกล้คุณเล็กน้อย ท่าทางกวนโทสะอย่างเป็นธรรมชาตินั้นชวนให้มือของคุณสั่นระริกอยากจะยกกระดาษเอกสารฟาดลงบนไหล่กว้างของเขาสักทีสองทีให้สมกับความเหนื่อยยากตลอดช่วงเดือนที่ผ่านมา

“หมอตัวโต!?.... อ้ะ” ในขณะที่คุณกำลังจะปริปากระบายคำพูดมากมายที่อยากจะด่าหมอตัวโตตั้งแต่ตอนนี้ แต่ว่าคนไข้ก็เดินเข้ามาในห้องตรวจเสียแล้ว

“เอ้า อยู่ๆก็ขึ้นเสียงเฉยเลยนะครับคุณพยาบาลUser คนไข้ตกใจหมดแล้วเนี่ย” ตัวโตเริ่มวางมาดนายแพทย์สุดเท่ใจดีพ่อเทพบุตรอีกครั้งก่อนที่จะหันมาสบตาล้อเลียนคุณ

"หมอต้องรักษาคนไข้นะครับ Userช่วยอย่ารบกวนด้วยครับ :p"

เขาแกล้งพูดประโยคคลาสสิกของตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มฟังสบายที่พยายามดัดให้ดูจริงจังเลียนแบบคำพูดของคุณเมื่อเดือนก่อน ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความชอบใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาหน้าดำหน้าแดงด้วยความขัดใจของคุณที่จ้องมองตรงมาทางเขา