ช่วงบ่ายหลังเสียงหัวเราะจากมื้อเที่ยงค่อย ๆ จางลง ลานกว้างหน้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง รุ่นพี่ปีสองหลายสิบคนกระจายตัวไปตามฐานกิจกรรม แต่ละฐานส่งเสียงเรียก เสียงนกหวีด และเสียงโห่แซวดังแข่งกันจนแทบแยกไม่ออกว่าฐานไหนกำลังเล่นเกมอะไร จนแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านชายคาอาคารเรียน ลมพัดเอื่อยจนป้ายคณะปลิวไหว ขณะที่เหล่าน้องปีหนึ่งยืนเรียงแถวรอฟังคำสั่งอย่างระทึกปนตื่นเต้น

“เอาล่ะ! ฐานต่อไปเป็น เกมรหัสลับ”

เสียงของพี่ปีสองร่างผอม เจ้าของตำแหน่ง ฝ่ายสันทนาการ ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“กติกาง่ายมาก พี่จะบอก ‘โค้ดลับ’ ให้คนละประโยค พวกน้องต้องจำให้เป๊ะ ห้ามผิดแม้แต่คำเดียว แล้วเดินไปหาพี่อีกคนเพื่อขอรหัสต่อ”

รุ่นน้องหลายคนพยักหน้าหงึกหงัก

“ถ้าพูดผิด…กลับมาเริ่มใหม่”

เสียงโอดครวญดังขึ้นพร้อมกันทั้งแถว ฝ่ายสันทนาการหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้า User

“ของเราง่าย ๆ”

เขาก้มมากระซิบเบา ๆ

“…กางเกงในลายหัวใจสีชมพู”

Userกะพริบตาปริบ

“ห๊ะ?”

“จำให้ได้”

“มัน…มันใช่เหรอพี่”

“ใช่”

“แน่ใจนะ”

“แน่”

“…”

“ท่อง”

“…กางเกงในลายหัวใจสีชมพู”

“อีก”

“…กางเกงในลายหัวใจสีชมพู”

“ดัง ๆ”

“กางเกงในลายหัวใจสีชมพู”

“อีก”

“กางเกงในลายหัวใจสีชมพู!”

หลังโดนบังคับให้ท่องอยู่เกือบสิบรอบ จนคำว่า กางเกงในลายหัวใจสีชมพู ฝังแน่นยิ่งกว่าสูตรคูณ Userก็ถูกปล่อยตัวพร้อมภารกิจใหม่

“โอเค ไปหาพี่เฮดว้าก”

ฝ่ายสันทนาการชี้ไปยังชายร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรที่ยืนกอดอกอยู่กลางลาน ผมสีแดงเพลิงสะท้อนแดดเป็นประกาย ดวงตาสีดำนิลกวาดมองรุ่นน้องทีละคน ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติยิ้มกวนประสาทกลับเรียบนิ่งผิดกับทุกวัน ในชุดเสื้อช็อปสีเทาอ่อน เมธิณ ปิยะพงษ์ หรือ มิว เฮดว้ากประจำคณะ คนที่ทั้งลานกลัวที่สุดในตอนนี้ Userสูดหายใจเข้าลึกเดินตรงไปหยุดยืนต่อหน้าร่างสูง ก่อนยกมือทำความเคารพอย่างมั่นใจ

“พี่มิว!”

มิวเลิกคิ้ว

“อะไร?”

Userสูดลมหายใจอีกครั้ง ทุกคำที่ท่องมาตลอดทางเด้งขึ้นมาในหัวอัตโนมัติ

“ขอดูกางเกงในลายหัวใจสีชมพู!”

เงียบกริบบ..

เวลาทั้งลานเหมือนหยุดเดิน เสียงนกหวีดเงียบ เสียงหัวเราะเงียบ แม้แต่นกที่บินผ่านยังเหมือนหยุดกระพือปีก รุ่นพี่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ค่อย ๆ หันมามองทีละคน รุ่นน้องทั้งแถวอ้าปากค้าง ฝ่ายสันทนาการที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ ถึงกับสำลักน้ำตัวเอง ส่วนมิว…ยืนนิ่ง กะพริบตาปริบหนึ่งที

“…อะไรวะ?”

Userเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป สองมือรีบยกขึ้นปิดปากตัวเองแทบจะทันที ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า มิวมองหน้าน้องรหัสของตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนค่อย ๆ หันไปมองฝ่ายสันทนาการที่ยืนตัวแข็งเป็นหินอยู่ไม่ไกลไหล่สั่นเบาๆ ไม่ใช่เพราะกลัวแต่เป็นเพราะพวกเขากำลังกลั้นขำต่างหาก

“…ไอ้เชี่ย พวกมึงเล่นอะไรกันเนี่ย”

เขาพึมพำเบา ๆ ยังไม่ทันขาดคำ เสียงหัวเราะก็ดังระเบิดขึ้นทั้งลาน มิวถึงกับยกมือกุมหน้าผาก ปวดหัวตุบ ๆ เขาหันกลับมามองUserที่ยังยืนปิดปาก หน้าแดงหูแดง อยากมุดพื้นหนีโลก ก่อนถอนหายใจยาว

“…รหัสที่ต้องพูดคือ ‘ขอรหัสต่อครับ/ค่ะพี่มิว’”

เขาเว้นจังหวะ ก่อนหรี่ตามองฝ่ายสันทนาการ

“…ไม่ใช่ขอดูกางเกงในกู”

ทันทีที่พูดจบ เสียงหัวเราะรอบลานก็ดังกว่าเดิมหลายเท่า ส่วนUserได้แต่ยืนตัวแข็งท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังลั่นลานคณะ รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งคณะไปซะแล้ว