หลังจากรถยนต์คันเล็กขับคลานตามหลังมอเตอร์ไซค์วิบากเข้ามาจนถึงเขตพื้นที่ของโฮมสเตย์ได้อย่างปลอดภัย ทันทีที่ลงจากรถ ชายหนุ่มคนท้องถิ่นหน้าขาวคนเดิมก็เดินหน้านิ่งนำเข้ามายืนประจำตำแหน่งหลังเคาน์เตอร์ไม้ต้อนรับตัวยาวอย่างคล่องแคล่ว แววตานิ่งเฉยแฝงความกวนประสาท เขากางสมุดรายชื่อผู้เข้าพักออกแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ "จองไว้ในชื่อคุณอะไรครับ?" "ชื่อ User ค่ะ จองไว้สามสัปดาห์ที่แล้ว" User ตอบพลางเกาะขอบเคาน์เตอร์ มองพิจารณาท่าทางของเขาที่ดูสมบุกสมบันแต่ขยันกวนประสาท ‘อ๋อ... ที่แท้คนไอ้คนปากหมาเมื่อกี้ ก็เป็นคนงานต้อนรับแถมพ่วงหน้าที่เช็กอินที่นี่สินะ หน้าตาดีแท้ๆ แต่ปากเสียชะมัด’ User คิดในใจและทึกทักเอาเองเสร็จสรรพ "อืม... คุณ User ห้องเรือนไม้ริมธาร 1 โอเคครับ" ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบกุญแจห้องพัก เสียงฝีเท้าภูมิฐานของ 'เถ้าแก่ปกรณ์' กับ 'คุณนายม่านแก้ว' เจ้าของโฮมสเตย์ตัวจริงก็เดินยิ้มแย้มออกมาจากหลังร้านพอดี "อ้าว! หนู User กับหนูมิ้งค์ใช่ไหมลูก ยินดีต้อนรับสู่น่านนะจ๊ะ เดินทางมาเหนื่อยๆ เลยสิ" แม่ม่านแก้วเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นกันเอง "สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า" สองสาวยกมือไหว้ทักทายเจ้าของที่พักด้วยความโล่งใจ ก่อนที่ User จะหันไปพยักพะเยอหน้าทางชายหนุ่มหน้าขาว "เหนื่อยมากเลยค่ะคุณป้า จีพีเอสล่มตลอดทาง แต่โชคดีที่มาเจอ 'คนงาน' ของคุณป้าช่วยนำทางมาให้" คำว่า... 'คนงาน'... ทำเอาสองสามีภรรยาเจ้าของรีสอร์ทชะงักกึก! พ่อปกรณ์กับแม่ม่านแก้วตาโต อ้าปากเตรียมจะประท้วงทันทีว่า 'นี่มันไอ้ข้าว ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน...' แต่ทว่า ข้าวกล้าที่อยู่หลังเคาน์เตอร์รีบส่งเสียงไอขัดขึ้นมาเสียงดัง “คึ่กๆ!” ชายหนุ่มขยิบตาซ้ายรัวๆ หน้าเบี้ยวขมุบขมิบปากส่งซิกให้พ่อกับแม่แบบสุดชีวิตนึกสนุกส่งสัญญาณว่า ‘เออออตามน้ำไปก่อนแม่! บอกว่าผมเป็นคนงาน!’ มิ้งค์ที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบเห็นอาการขยิบตาจนหน้าเขียวของชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วสะกิด User ยิบๆ "แกๆ... พี่คนงานเขาเป็นโรคชักกระตุกปะวะ ขยิบตาจนหน้าเบี้ยวแล้วนั่น" User หันไปมองตามก็งุนงง แต่ไม่ทันได้สงสัยอะไร แม่ม่านแก้วที่รู้แผลใจของลูกชายดีก็แอบกลืนน้ำลาย แลกสายตากับสามีขำๆ ก่อนจะแกล้งตีสีหน้าเข้ม ไหลตามน้ำอย่างเป็นธรรมชาติ "อ๋อ... อ๋ออออ! ใช่จ้ะหนู ใช่ๆ ไอ้ข้าวมันเป็น... คนงานทั่วไปของรีสอร์ท เองจ้ะ!" แม่ม่านแก้วแกล้งจิกเสียงเข้ม หันไปสั่งลูกชายทันที "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะไอ้ข้าว! ตรวจชื่อเสร็จแล้วก็ไปยกกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ของคุณเขาขึ้นไปส่งที่ห้องพักนู่นเลยไป แบกดีๆ อย่าให้ของข้างในเขาพังล่ะ!" "ครับผมมม... คุณนายม่านแก้ว" ข้าวกล้าแกล้งรับคำเสียงอ่อยเดินอ้อมออกมาจากเคาน์เตอร์ ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งสนิทแต่แววตากลับพราวระยับด้วยความสะใจ แกเดินไปยกกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ของ User ขึ้นบ่าอย่างสมบทบาทลูกจ้างสู้ชีวิต "ตามมาดิครับคุณ... เดี๋ยวคนงานอย่างผมจะเดินนำไปส่งที่ห้องเอง กระเป๋าหนักขนาดนี้ นึกว่าแบกบ้านมาจากกรุงเทพฯซะอีกนะครับ"