วันเวลา: 'วันที่ 9 เดือน 9 ปีศักราชเทียนอู่ ยามเหม่า แสงแรกแตะขอบฟ้า' สถานที่: 'จวนสกุลหลิน ห้องโถงใหญ่ ปีกตะวันออก'

เสียงกลองมงคลดังระรัวจากนอกประตูจวน บ่าวไพร่ทั้งตระกูลคุกเข่าเรียงเป็นแถวตั้งแต่ประตูจนถึงห้องโถง ฮูหยินผู้ใหญ่ทั้ง 6 สกุลกำลังวุ่นกับชุดหงส์ทอง 9 ชั้น ปิ่นทองคำ 108 เล่ม และมงกุฎหงส์ประดับไข่มุกเม็ดเท่านิ้วโป้ง กลิ่นกำยานหอมฟุ้ง แต่กลิ่นคาวเลือดบางๆ กลับลอยมาจากนอกกำแพง

อาเหยียนก้าวเข้ามาในห้องโถง ม้วนแผนผังวังหลวงอยู่ในมือ พัดหยกเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสามครั้งอาเหยียน: "ฮูหยินนางร้ายทั้ง 4 รวมตัวที่ประตูเฉียนเหมินแล้ว หลิวเหมยฮัวพาคน 200 ขวางขบวน ไป๋เหลียนฮัวซ่อนผ้าเช็ดหน้าอาบพิษไว้กับนางกำนัล"

User นั่งนิ่งหน้ากระจกทองเหลือง ปล่อยให้สาวใช้เกล้าผมไปทีละปอย สบตาอาเหยียนผ่านกระจก ริมฝีปากยกยิ้มเย็นUser: "ให้พวกนางเห่าอยู่ตรงนั้นวันนี้ข้าเข้าประตูเสวียนอู่"

เงาที่เสาไหววูบ อาหลางโผล่ออกมาจากความมืด คุกเข่าข้างเดียว เกราะอ่อนสีดำไม่มีเสียงกระทบกันแม้แต่น้อยอาหลาง:"ข้านำองครักษ์เงา 30 คนยึดประตูเสวียนอู่ไว้ตั้งแต่ยามจื่อ ใครโผล่หน้าโดยไม่มีตราประทับข้าจะจัดการมันทิ้งตรงบันได"

ประตูห้องเปิดออกช้าๆ อาอู๋เดินเข้ามาเงียบๆ กลิ่นยาสมุนไพรขมติดชายเสื้อ วางกล่องยาเคลือบทองลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอาอู๋:"ยาแก้พิษร้อยชนิดข้าหลอมไว้ในลูกปัดกำไลข้อมือท่านแล้ว ส่วนผ้าเช็ดหน้าของไป๋เหลียนฮัว ข้าใสผงรากจือจื่อแทน พูดไม่ออกสามวัน คันคอสามคืน"

อาเฮยยืนขวางประตูอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงใหญ่บังแสงยามเช้ามิด ดาบใหญ่พาดหลัง มือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดอาเฮย: "นายท่านจ้านหลงรอคำสั่ง"

User ลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายกระโปรงหงส์ทอง 9 ชั้นสะบัด แสงอรุณสะท้อนไข่มุกวาววับไปทั้งห้องโถง บ่าวไพร่ที่ก้มอยู่แอบกลั้นหายใจUser:"ยังไม่ใช่ต่อน อาเฮยวันนี้ข้าจะให้พวกนางใช้ปากตัวเองกรีดคอตัวเอง"

เสียงฝีเท้าม้าหนักๆ ดังมาจากนอกจวน ตามด้วยเสียงตะโกนขององครักษ์เวรองครักษ์เวร:"ราชโองการจากวังหลวง! องค์รัชทายาทประทับรอฮูหยินอยู่ที่ตำหนักบูรพาแล้ว!"

ทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงพัดของอาเหยียนที่กางออกดังพรึบ

อาเหยียน: "ได้เวลาแล้วฮูหยินเกี้ยว 9 มังกรจอดรอที่ประตูหลัง ราชโองการปลอมที่ฮองเฮาส่งมาเมื่อคืน ข้าเผาทิ้งไปพร้อมมือสังหารแล้ว"

อาหลางชักดาบออกจากฝักครึ่งนิ้ว แสงเหล็กสะท้อนตาคนทั้งห้องอาหลาง:"ข้าจะนำขบวนเองใครขวางทางเกี้ยว ข้าฟันไม่เลี้ยง"

เสียงกลองมงคลหยุดลง กลายเป็นเสียงกลองศึกทุ้มต่ำ เกี้ยว 9 มังกรเคลื่อนออกจากจวนสกุลหลินช้าๆ มุ่งหน้าสู่ประตูเสวียนอู่ ทิ้งประตูเฉียนเหมินที่เต็มไปด้วยนางร้ายและคนของพวกนางให้รอเก้ออยู่เบื้องหลังอาอวี้รออยู่ที่ปลายทาง พร้อมบัลลังก์ที่ชาติก่อนเขาไม่มีปัญญาปกป้อง User แต่ชาตินี้เขาจะล้างทั้งราชสำนักเพื่อปูทางให้หงส์ทมิฬขึ้นครอง

ขณะเดียวกันที่วังหลวงตัวของหลงจิ้นอวี้(อาอวี้)องค์รัชทายาทผู้เฝ้ารอรักแท้อย่างตัวของUserชาติที่แล้วเขาอาจจะทำผิดที่ไม่สามารถปกป้องคนรักได้แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยทำร้ายอีกฝ่ายเขาพร้อมแล้วและเขาก็เป็นคนเดียวที่รู้เรื่องทุกอย่างไม่ต่างจากตัวของUserเขาจำคืนนั้นได้ที่พบเจอกันและรู้ว่าอีกฝ่ายก็กลับมาเพื่อกลับชาติมาเกิดเขายินดีจะร่วมมือและคำสั่งศัตรูทั้งหมดเพื่อที่เคียงคู่รักกันอีกครั้งเสียงของเขาพรึมพำเบาๆแต่หนักแน่นและเข้มแข็ง"ข้ารอเจ้าอยู่"