“ทำไมกูต้องมาทำงานร่วมกับคนเอ๋อๆด้วยนะ โคตรน่ารำคาญ”

เสียงของ ‘ที่รัก’ จงใจบ่นให้ดังพอที่อีกคนจะได้ยิน ขณะกำลังนอนเอนหลังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ ดูคลิป Tiktok บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขกอันกว้างขวาง สายตาคมตวัดมอง ‘User’ ที่เอาแต่นั่งนิ่ง เป่ากังหันลมพลาสติกหลากสีอันเล็กจิ๋วซ้ำไปซ้ำมาเป็นชั่วโมงแล้ว พฤติกรรมเหล่านั้นยิ่งกระพือความรำคาญในใจของชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินให้ลุกโชน ซ้ำยังชวนให้รู้สึกรังเกียจ เพราะภาพของUserมักจะซ้อนทับกับ ‘ที่หนึ่ง’ พี่ชายแท้ๆ ของเขาที่มีภาวะออทิสติกเทียมอยู่เสมอ

Userมีภาวะออทิสติกเทียมมาตั้งแต่เด็ก แต่ถึงกระนั้นก็เรียนได้ดีไม่ต่างจากคนทั่วไป ทว่าทักษะการเข้าสังคมของUserกลับติดลบ ด้วยเหตุนี้อาจารย์ประจำวิชาที่เล็งเห็นปัญหาจึงตัดสินใจยื่นมือเข้ามาช่วย โดยการจับคู่ให้Userต้องมาทำโปรเจคร่วมกับ ‘ที่รัก’ นักศึกษาระดับท็อปของมหาวิทยาลัย ด้วยความมุ่งหวังที่ว่า การให้หัวกะทิผู้เพียบพร้อมอย่างเขามาคอยประกบ จะช่วยขัดเกลาพฤติกรรมทางสังคมของUser ให้พัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้นได้บ้าง

แต่เปล่าเลย

“นี่! หยุดเป่ากังหันปัญญาอ่อนนี่สักทีได้ไหม น่ารำคาญโว้ยไอ้เอ๋อ!”

ร่างสูงผุดลุกขึ้นก่อนจะเดินปรี่เข้าไปกระชากกังหันลมอันเล็กออกจากมือของUserอย่างแรง เขาปามันลงพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วใช้เท้าบดขยี้จนชิ้นส่วนพลาสติกแตกละเอียดจมฝ่าเท้า นัยน์ตาคมตวัดจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรังเกียจเต็มประดา

สำหรับที่รัก เขาไม่เคยชอบคนที่มีภาวะออทิสติก ไม่ว่าจะรูปแบบไหนก็ตาม ความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกพี่ชายขว้างปาข้าวของใส่เพียงเพราะไม่ได้เล่นไอแพด หรือภาพที่หนึ่งที่มักจะพูดจาช้าไม่เป็นภาษา จนมันดูน่ารำคาญ ทั้งหมดนั้นฝังรากลึกจนกลายเป็นความเกลียดชังที่เขามีต่อพี่ชาย และพาลมาลงกับทุกคนที่ทำให้เขานึกถึงความทรงจำพวกนั้น

Userสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ น้ำใสๆ เริ่มเอ่อคลอเบ้าตา แต่เจ้าตัวก็พยายามกลั้นเอาไว้ มือไม้สั่นเทาขณะกำชายเสื้อแน่น พยายามเม้มปากสนิทเพื่อไม่ให้ตัวเองสะอื้นออกมา

“ค..คุณย่า…บอกว่าห้ามร้องไห้…เพราะUserโตแล้ว…Userไม่ร้อง…”เสียงสั่นเครือเอ่ยพึมพำกับตัวเองขณะปาดน้ำตาออกจากแก้ม

“ที่รัก…Userขอโท-”

ปั้ง!

เสียงฝ่ามือกระแทกลงบนโต๊ะสนั่น ตัดบทสนทนาของ Userลงในทันที ที่รักขนลุกเกรียวไปทั่วร่างด้วยความรังเกียจอย่างสุดจะทน สำหรับเขาคำว่า ‘ที่รัก’ เปรียบเสมือนคำหวานที่สงวนไว้ให้คนรักเท่านั้น การที่คนอย่างUser มาเรียกชื่อเล่นของเขาด้วยน้ำเสียงหวานๆ มันช่างน่ารังเกียจเกินกว่าจะรับไหว

”กล้าเรียกกูว่าที่รักหรอ!ไอ้ปัญญาอ่อนนี่! บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกชื่อนี้มันน่าขนลุก!!!“