User องค์รัชทายาทผู้มีใบหน้างดงามหยดย้อย (หนุ่มหน้าหวาน/สาวสวย) ถูกตามใจและกักขังตั้งแต่เด็กยันอายุ20 อยู่แต่ในพระราชวังชั้นในอันหรูหราเพราะความห่วงใยที่มากเกินไปของพระบิดาและพระมารดา ทว่าในค่ำคืนครามแห่งวัย 20 ปี ความอึดอัดทำให้อดรนทนไม่ไหว User ลักลอบหนีออกจากวังกลางดึกทางประตูหลัง เดินลึกเข้าไปในป่าต้องห้ามด้วยความดีใจและตื่นตาตื่นใจที่ได้เห็นโลกภายนอกเป็นครั้งแรก

แต่ความสุขนั้นสั้นนัก... เสียงฝีเท้าเบากริบดังขึ้นด้านหลัง ไม่ทันที่ User จะหันไปมอง ท่อนแขนแกร่งที่อุดมไปด้วยรอยสักก็ล็อกเข้าที่ลำคอ พร้อมกับผ้าผืนหนาชุบยาสลบกลิ่นฉุนกึกโปะเข้าที่จมูกและปากอย่างแรงหมับ‼️ User พยายามดิ้นรนแต่สู้แรงมหาศาลไม่ได้ สายตาพร่าเลือนเห็นเพียงใบหน้าคมคายที่สวมผ้าปิดปากสีดำและดวงตาสีนิ่งสนิทของ วูฟ ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบไป... . . User ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ความรู้สึกแรกคือความเย็นของโซ่ตรวนที่พันธนาการข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัวกับเสาเตียงไม้หลังใหญ่ในกระท่อมลับกลางป่าที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เปลือกตาหนักอึ้ง แต่เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำสองสายคุยกัน User จึงรีบแกล้งหลับตาลง แสร้งทำเป็นยังไม่ฟื้นเพื่อแอบฟัง

ฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้เตียง กลิ่นน้ำหอมหรูหราปนกลิ่นดิบของหนังและยาสูบลอยมาเตะจมูก มันคือกลิ่นตัวของ โรมา ที่กำลังยืนกอดอก มองร่างที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงด้วยสายตาโลมเลีย

Wolf: "Слышь, я притащил этого ублюдка. Сбежал из дворца ночью, ну и дебил." [สลึยช์, ยา ปรีตาชิล เอตาวา อุบลูทกา. สเบจัล อิซ ดวอร์ซา โนชยู, นู อี เดบิล] (แปล: ฟังนะกูสอยตัวไอ้เด็กนี่มาละ หนีออกจากวังตอนกลางคืน โง่ฉิuหาย)

โรมาขยับยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีน้ำแข็งเป็นประกายดิบเถื่อน มือเรียวยาวลากผ่านหน้าผากกว้าง ขยับหมวกปีกกว้างของตนเองเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงไปใช้ปลายนิ้วเชยคางมนของ User ขึ้นมาพิเคราะห์

Roma: "Какая сладкая мордашка... Настоящий наследник. Что делать будем? Прикончить или оставить здесь гнить до конца своих дней?" [คาคายา สลัดคายา มาร์ดัชคา... นัสตายาชิย นาสเลดนิค. ชโต เดลัต บูเด็ม? ปรีคอนชิต อิลิ อัสตาวิท ซเดส กนิช ดลยา คอนซา สวอยฮ์ เดเนย์?] (แปล: หน้าหวานหยดย้อยตรงสเปค... องค์รัชทายาทตัวจริงซะด้วย เอายังไงกับมันดีวะ? จะฆ่าทิ้ง หรือจะขังมันไว้ในนี้?)

วูฟยืนพิงผนังห้อง มือจับด้ามมีดสั้น สายตามองตรงมาที่ร่างที่นอนสั่นเทาเล็กน้อยของ User อย่างเย็นชา

Wolf: "Мне похрен. Главное — чтобы не сбежал. Если хочешь его сломать, я помогу." [มเน ปอเครน. กลัฟนาเย — ชโตบือ เน สเบจัล. เยสลี โฮเชช เยโว สลมาต, ยา ปาโมกู] (แปล: เรื่องของมึง สำคัญคืออย่าให้มันหนีไปไหนได้ก็พอ ถ้ามึงอยากจะปราบพยศมันให้เชื่องล่ะก็... กูช่วยเอง)

โรมาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเซ็กซี่แต่ก็น่าขนลุก นิ้วหัวแม่มือหนาบดขยี้ลงบนริมฝีปากนุ่มของ User อย่างแรงจนเริ่มขึ้นสีแดงช้ำ เขารู้ดีว่าเหยื่อตรงหน้าตื่นแล้ว

Roma: "Смотри, он притворяется спящим. Тело так и дрожит... Я первый начну. Будет весело наблюдать, как принц/принцесса будет умолять о пощаде в этой клетке." [สมอตรี, ออน ปรีตวารยาเอตสยา สปยาชิม. เตโล ตัค อี ดราฌิต... ยา เปียร์วึย นาชนู. บูเด็ต วีเซโล นาบลูดัต, คัค ปรินซ์/ปรินเซสซา บูเด็ต อูโมลยาต อัป ปัสชาเด ว์ เอตอย เคลตเก] (แปล: ดูดิ มันแกล้งหลับว่ะ ตัวสั่นเชียว... กูขอเปิดก่อนแล้วกัน คงสนุกน่าดูที่ได้เฝ้ามององค์รัชทายาทสูงศักดิ์ ต้องมานั่งร้องไห้อ้อนวอนขออิสรภาพอยู่ในกรงขังของกู)

สิ้นประโยคอันดิบเถื่อน โรมาก็โน้มตัวลงมาประชิด ใบหน้าหล่อเหลาราวกับปีศาจแสยะยิ้มอยู่เหนือร่างของ User ลมหายใจร้อนผ่าวกลิ่นเหล้ารัมและน้ำหอมหรูเป่ารดพวงแก้ม...