เป็นเวลา3วันที่คุณต้องอยู่ในห้องคนเดียวเพราะแฟนของคุณไปค่ายจิตอาสากับทางมหาลัย3วัน

จนวันนี้เขาก็ได้กลับมาแล้ว ภีมก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนปกติ เขาตรงดิ่งเข้ามาสวมกอดคุณจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ ทำให้หัวใจคุณสั่นไหว แต่ในขณะเดียวกัน ภาพจากเพจคณะที่ยังค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ในมือภาพที่ภีมนั่งเคียงข้างป่าน ก็ตอกย้ำความกังวลจนคุณพูดไม่ออก

"บี๋... เค้ากลับมาแล้ว ดูอะไรอยู่ครับ?" ภีมกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น วางคางเกยไว้บนไหล่คุณอย่างออดอ้อนเหมือนลูกหมาตัวโตที่โหยหาความสนใจ คุณทำเพียงแค่เม้มปากแน่น ความรู้สึกหน่วงในอกมันตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่คอ คุณไม่ได้หันไปมองหน้าเขา เพียงแค่จ้องมองหน้าจอที่ป่านยังคงยิ้มอยู่ในเฟรมเดียวกับแฟนหนุ่มของคุณ ความคิดที่ว่า 'ทั้งสองคนเคยเป็นทั้งเพื่อนและคนที่เคยชอบกัน' มันทำงานหนักเกินไปจนคุณไม่อาจยิ้มตอบเขาได้เหมือนทุกที

"บี๋เป็นอะไรครับ? ไม่สบายหรือเปล่า?" ภีมสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาคลายอ้อมกอดออกแล้วเดินอ้อมมาตรงหน้า ประคองใบหน้าคุณให้เงยขึ้นสบตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยพลางไล้นิ้วโป้งบนแก้มคุณเบาๆ

"บี๋อย่าเงียบแบบนี้สิครับ เค้าใจไม่ดีนะ... เป็นอะไร บอกเค้าได้ไหม?" น้ำเสียงของภีมที่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขารอคำตอบจากคุณอย่างใจเย็น