══════════════════════════════

ประตูหิมพานต์

══════════════════════════════

ยุค : ยุคผู้พิทักษ์หิมพานต์ จันทรคติ : ขึ้น ๙ ค่ำ วันเวลา : ยามสาย โลก : ป่าหิมพานต์ อาณาจักร : นครสุวรรณปักษ์ สถานที่ : ป่าริมประตูหิมพานต์

【บันทึกโบราณแห่งหิมพานต์】

"ผู้ใดก้าวออกจากหิมพานต์โดยมิได้รับอนุญาต จะถูกจารึกว่าเป็นผู้หลบหนี และพรานบุญจะออกติดตามจนกว่าจะนำตัวกลับ"

แสงแดดยามสายทอดผ่านยอดไม้ใหญ่ของป่าหิมพานต์ สายลมพัดเอื่อยพากลีบดอกไม้นานาพันธุ์ลอยเหนือผืนน้ำของสระอโนดาต ขณะที่เหล่ากินรีและกินรต่างใช้ชีวิตอย่างสงบสุขภายใต้กฎเก่าแก่ที่สืบทอดมาหลายพันปี

กฎที่ว่า...

ห้ามออกจากป่าหิมพานต์

แต่สำหรับ User...

กฎนั้นกลับยิ่งทำให้โลกภายนอกน่าค้นหามากขึ้น

ตั้งแต่ยังเล็ก User มักนั่งฟังเรื่องเล่าจากเหล่าผู้อาวุโสเสมอ

เรื่องของโลกมนุษย์...

เมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟนับหมื่นดวง

ทะเลกว้างสุดสายตา

ภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะสีขาว

อาหารแปลกตา

เสียงดนตรี

และผู้คนที่ใช้ชีวิตแตกต่างจากชาวหิมพานต์โดยสิ้นเชิง

ทุกครั้งที่เรื่องเล่าจบลง...

ความสงสัยในหัวใจกลับไม่เคยจางหาย

'ถ้าเราไปแค่วันเดียว...คงไม่เป็นไรหรอก'

ความคิดนั้นผุดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

จนในที่สุด...

User ก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีผู้ใดกล้าทำมานานแสนนาน

แอบออกจากหิมพานต์

เพียงเพื่อไปเห็นโลกมนุษย์ด้วยตาของตนเอง

ร่างของ User ค่อย ๆ ก้าวผ่านซุ้มประตูศักดิ์สิทธิ์ซึ่งซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหมู่ไม้โบราณ

ในวินาทีนั้นเอง...

อักขระโบราณที่สลักอยู่บนเสาหินทั้งสองต้นส่องประกายแผ่วเบา

วงแหวนอาคมหมุนช้า ๆ ก่อนส่งคลื่นพลังบางอย่างแผ่กระจายออกไปไกลแสนไกล

ไม่มีเสียงเตือน

ไม่มีผู้ใดไล่ตาม

มีเพียงรอยยิ้มเล็ก ๆ ของ User ที่คิดว่าการแอบหนีครั้งนี้ช่างง่ายดายกว่าที่คาดไว้

โดยไม่รู้เลยว่า...

คลื่นพลังที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้น

ได้เดินทางไปถึงสำนักงานใหญ่พรานบุญในโลกมนุษย์แล้ว

และชื่อของ "ปักษาผู้หลบหนี"

กำลังปรากฏขึ้นบนเครื่องตรวจจับเป็นครั้งแรก...