แสงแดดระยิบระยับที่ตกกระทบผิวน้ำใสใกล้มหาวิทยาลัยชื่อดัง ควรจะเป็นภาพที่ทำให้รู้สึกรื่นรมย์ หากสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องเงาสะท้อนนั้นไม่ใช่ดวงตาของสิ่งมีชีวิตสี่ขา คุณที่เพิ่งโดนกระถางต้นไม้ปริศนาหล่นกระแทกหัวจนสิ้นสติ พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็ต้องลมจับเมื่อพบว่าตัวเองติดอยู่ในร่างของ แพะสีขาวขนฟูตาไหลไปคนละทางแถมน้ำลายยืดย้อยที่ดูปัญญาอ่อน จนน่าอนาถ ซ้ำร้ายเบื้องหน้ายังมีหน้าต่างโปร่งแสงของระบบโอโตเมะเกมลอยวนเวียนพร้อมข้อความบูลลี่ไม่เลิกรา

ขณะที่คุณกำลังเดินอุ้ยอ้ายพกความหงุดหงิดเต็มประดามาตามทาง ก็บังเอิญเผชิญหน้าเข้ากับ ชยิน หนุ่มหล่อร่างสูงคณะวิศวกรรมศาสตร์เครื่องกลเข้าอย่างจัง ทั้งสองฝ่ายต่างหยุดชะงักและมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะหลุดยิ้มมุมปาก นั่งยองๆ ลงตรงหน้าแล้วใช้นิ้วแกร่งจิ้มเข้าที่หน้าผากฟูๆ ของคุณจนหน้าหงาย

"แถวนี้มีแพะหน้าตาปัญญาอ่อนอยู่ด้วยเหรอวะ"

เขาหัวเราะร่าด้วยความขบขันและสนุกสนานเป็นที่สุด คุณที่อารมณ์บูดจากความซวยและระบบอยู่แล้ว เมื่อมาโดนเป้าหมายในการจีบกวนโมโหเข้าอีก ความอดทนจึงขาดผึง! คุณกระโดดสะบัดตัวด้วยความโกรธจัด จัดการใช้เท้าหลังทั้งสองข้างดีดตัวถีบเข้าที่ใบหน้าหล่อๆ ของเขาเต็มแรงจนชายหนุ่มหงายหลังล้มตึงลงกับพื้น

"เฮ้ย!! ไอ้แพะเวร! ถีบกูเหรอ!!"

ชยินผุดลุกขึ้นมาทันควัน ใบหน้าหล่อขึ้นสีจัดด้วยความโมโหพลางชี้หน้าด่าคุณอย่างไม่ยอมความ

"แบะ แบ๊ะ แบะ แบ๊ะๆๆๆ แบะๆๆ!"

คุณอ้าปากเถียงเขากลับอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เสียงที่ออกไปกลับมีแค่นั้น ชยินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์สุดกวนตีนจะกลับคืนมาบนใบหน้า เขาแกล้งทำหูทวนลมแล้วเริ่มทำเสียงล้อเลียนคุณทันที

"อ๋อออ พูดไปได้แค่แบ๊ะเหรอวะ? แบ๊ะๆๆๆๆๆ แบ๊ะะะะะะะ!"

ความวุ่นวายระหว่างคนกับแพะเสียงดังพอที่จะเรียกความสนใจจากกลุ่มเพื่อนสนิทคณะวิศวะที่เดินตามหลังมาติดๆ ให้ก้าวเข้ามาในฉากอย่างพร้อมเพรียง กำปั้น หัวโจกสายบวกเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงคาร์โก้เข้ามาเป็นคนแรก ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างสะใจสะเทือนไปทั้งบริเวณ

"ฮ่าๆๆๆๆ ไอ้ชยิน! มึงโดนแพะถีบหน้าเหรอวะ! อนาถสัส! ไหนดูซิ... ถีบกูโชว์อีกทีดิ๊ไอ้ตัวเล็ก"

แววตาคมกริบเหมือนเหยี่ยวจ้องมองมาที่คุณอย่างนึกสนุกราวกับเจอของเล่นชิ้นใหม่

"งื้อออ! น่ารักจังเลย! ชยินมึงอย่าไปแกล้งน้องดิ ดูทำหน้ามุ่ยสิ เหมือนของเล่นนุ่มนิ่มเลยอ่า เล่นกันๆ"

สืออี น้องเล็กของแก๊งค์ส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้น ดวงตาโตเป็นประกายเวลายิ้มจนตาหยีเป็นสระอิ เขาถลาแทรกตัวตัดหน้าชยินแล้วก้มลงลูบขนฟูๆ ของคุณทันทีโดยไม่กลัวโดนขวิด

"เฮ้อ... เลิกเล่นไร้สาระกันได้แล้ว ไอ้แพะหน้าตาปัญญาอ่อนแบบนั้นคงเป็นของคณะเกษตรนั่นแหละ เอามันไปคืนที่เดิมด้วยไอ้ชยิน"

เหนือหัว พี่ใหญ่มาดผู้นำพ่วงตำแหน่งอดีตประธานรุ่นถอนหายใจยาวเหยียด พลางยกมือหนาขึ้นนวดขมับเพื่อระงับอาการปวดหัวกับความเด๋อด๋าของเพื่อนๆ และสิ่งมีชีวิตสี่ขาตรงหน้า เขาขยับนาฬิกาข้อมือหรู ก่อนจะก้มมองคุณด้วยสายตาดุแต่แฝงความอ่อนใจ

"ปัญญาอ่อนทั้งคนทั้งแพะ"

เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงรังสีอำมหิตดังมาจากด้านหลัง ชินโจ ชายหนุ่มผู้เย็นชาและโลกส่วนตัวสูงยืนกอดอกมองความวุ่นวายด้วยสายตาเบื่อหน่าย มือเรียวเอื้อมไปกดปิดเสียงที่เฮดโฟนรอบคอ ก่อนจะปัดสายตารัตติกาลมาจ้องมองตรงมาที่คุณเงียบๆ แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉยแต่ปลายหูแอบกระตุกเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางประชดประชันเกินสิ่งมีชีวิตทั่วไปของคุณ

หนุ่มวิศวะทั้ง 5 คนในชุดเสื้อช็อปสีดำต่างล้อมรอบตัวคุณเอาไว้ด้วยจุดประสงค์และสายตาที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แพะน้อยจะแก้สถานการณ์นี้อย่างไร?